Review Tough Mudder Scotland 2013

5

We komen net terug uit Schotland waar we meegedaan hebben aan Tough Mudder Scotland 2013. Hieronder een uitgebreid verslag van onze ervaring, de review Tough Mudder Scotland. Voor wie Tough Mudder niet kent zou ik je dit filmpje en deze pagina even aan willen raden. Tough Mudder is de grootste, meest bekende organisatie van obstacle runs en organiseert runs van ongeveer 20 kilometer met bijzonder goede obstakels. Helaas nog niet in Nederland, maar er staan intussen voorinschrijvingen voor 2014 in Nederland op de website, dus we zijn hoopvol!

Voorpret

We leefden al een tijdje naar de Tough Mudder toe. Dit komt natuurlijk door het evenement zelf, maar daarnaast ook door alle e-mails van Tough Mudder die je krijgt. Je krijgt er steeds meer zin in. Nadat we vrijdagavond naar Schotland gevlogen waren mochten we zaterdagochtend meteen aan de bak. We zijn heel vroeg al naar het prachtige landgoed gereden. Daar aangekomen stonden er al vrij veel vrijwilligers van Tough Mudder. We moesten een parkeerkaartje van 10 pond kopen en het meisje dat ons het kaartje gaf wenste ons succes en sloot af met “Please try not to kill yourself today.” Hoopvol!

 Schotten

Vervolgens was het een stuk lopen en zagen we al stukken van het parcours. Toen we even stonden te kijken zagen we al veel Mudders onder de modder zitten en eentje riep ons toe “Don’t do it!!” De registratie ging vlekkeloos en het startgebied was erg groot. We hebben wat rondgelopen, foto’s gemaakt, filmpjes gemaakt en wat bekenden ontmoet. Toine van Obstacle Adventures was er ook en Vikingen Jan en Kelly van Strong Viking waren ook van de partij. Bij het startgebied kon je ook nog even je hoofd laten scheren zodat je met een oranje mohawk mee kon doen. Deze hebben we even overgeslagen. Het landgoed was verder prachtig en om 12.00 uur mochten we starten. Het laatste kwartier voor de start was een beleving op zich.

 

De start

De start is een typisch voorbeeld van hoe ver het concept van Tough Mudder uitgewerkt is. Er staat een MC die je een kwartier lang ophyped en dat werkt goed. Voordat je in het startvak komt moet je eerst even over een muurtje heenklimmen, laten we dit zien als een laatste toelatingseis. Vervolgens staat de muziek aan en krijg je van de MC wat laatste informatie. Je wordt gevraagd op je linkerknie te gaan zitten en je rechterveter te checken. Vervolgens moet je met je armen een kruis maken boven je hoofd. Dit is het teken dat je in nood bent en als je tijdens het evenement iemand met zijn armen zo ziet zitten is dat een teken dat je deze mede-mudder moet gaan helpen. We mochten weer gaan staan en er werden nog wat motiverende kreten geoefend in de trant van “I say no, you say quitting.” Vervolgens mocht je op je andere knie gaan zitten, je andere veter checken en werd de Tough Mudder Pledge voorgelezen. Heel Amerikaans allemaal, maar het werkt wel. Hier de video.

Tough Mudder Pledge

 Verder wordt er heel erg benadrukt dat het geen race is, maar een challenge; “pak een onbekende mudder naast je en geef hem een hug en help elkaar vandaag. Je moet het samen doen, teamwork is het kernwoord. Na wat afsluitende OORAH’s telt de MC af en gaan we echt van start.

Review Tough Mudder Scotland 2013

Het eerst obstakel dat we tegenkwamen was Kiss of Mud wat in principe niet een zo hele bijzondere was. Tijgeren door de modder onder prikkeldraad. Deze komen we hier ook vaker tegen en was eenvoudig te doen. Vervolgens mochten we door naar een van de bekende obstakels, de Arctic Enema. Nou hebben we in Nederland ook al wel eens door een bak met ijs gezwommen, maar hier is hij toch net wat anders. Ten eerste staan er een aantal soldaten (in tenue) naar je te schreeuwen; JUMP IN, GO UNDER, DIVE! Ten tweede spring je van boven in een bak met ijs en zwemt naar een soort van muurtje in het midden waarvan je niet weet hoe ver het doorloopt. Je kunt met je hand voelen hoe diep het is en moet er dan onderdoor zwemmen in het ijs. Ze gaan dus net ietsje verder, maar qua beleving is het een heel mooi obstakel.

Arctic Enema

Vervolgens kwam er weer een iets minder spannend obstakel, dirty ballerina, waarbij je over een soort van slootjes met modder heen moest springen. Het volgende obstakel was weer een nieuwe en hier moesten we voor het eerst even in de rij staan. Dit was human gecko, een soort horizontale klimwand waar je over het water heen moest klimmen. Ongeveer een kwart van de mensen kwam hier niet goed overheen en moest uit het water geholpen worden.

Tussendoor moest er natuurlijk gewoon hardgelopen worden. Het parcours liep 100% over het schotse landgoed en bestond vooral uit paden met rotsen, stenen, gras en modder. Ook was het niet overal vlak en hoe verder we kwamen hoe meer moeite sommige andere deelnemers hadden om het parcours hardlopend af te leggen. Maar zoals vooraf al benadrukt werd is het geen race, maar een challenge. Ook de bordjes onderweg motiveren je steeds weer. Hier een korte opsomming van een deel van de bordjes die we gezien hebben;

  • Dig deep or dig your grave
  • Remember you signed a death waiver?
  • Pain heals – Chicks dig scars – Glory lasts forever
  • Is it really a challenge if you don’t finish with the taste of blood in your mouth?

 

Tough Mudder Sign

Een ander nieuw obstakel wat we vervolgens tegenkwamen was Glory Blades, oftewel muurtjes van hout. Nou kennen we allemaal de recht opstaande houten muren waar je overheen moet, maar deze waren onder een hoek van 45 graden gezet, maar niet zo dat je er tegen op kunt lopen. Als je heel sterk in je armen bent kun je er misschien wel alleen overheen, maar zowat iedereen deed dit samen. Dit droeg weer bij aan het onderlinge gevoel om het samen te doen. Na deze muurtjes mochten we door naar een andere hele bekende van Tough Mudder, de Funky Monkey, oftewel monkeybars deluxe. Het obstakel ziet er ten eerste heel cool uit, maar heeft ook net wat extra’s ten opzichte van de andere monkeybars die we gedaan hebben. Ten eerste klim je eerst schuin omhoog en daarna naar schuin beneden. Ten tweede zitten de bars niet vast maar draaien ze. Heel cool!Human Gecko

Het volgende obstakel kwamen we eerder tegen bij Strong Viking en gaan we bij de komende Mud Masters ook tegenkomen, een hoogtesprong in het water, Walk the Plank. Vanaf vijf meter hoog spring je in het water. Wat opvallend was dat alles heel strak georganiseerd was. Overal stonden duikers / zwemmers naast het water, er lagen netten om uit het water te klimmen en de reddingsboei ging regelmatig het water in om mensen te helpen. Ook boven op het platform stonden een aantal mensen van de organisatie die aangaven wanneer je mocht springen. Sinds het dodelijke ongeval bij dit obstakel eerder dit jaar bij een Tough Mudder in de VS is de controle misschien wat strakker geworden. Het is in ieder geval goed om te zien dat de veiligheid zo serieus wordt genomen.

 

Drijfnat gingen we door naar Boa Constrictor, een zwarte buis die naar beneden afloopt en in het water uitkomt. Je tijgert hier doorheen en als je in het water uitkomt mag je via een zelfde zwarte, donkere, kunststof buis weer naar boven tijgeren. Leuk om te doen, maar niet heel bijzonder. Daarna kwam een obstakel waar we als Dutch Mud Men wel heel blij van worden, de Mud Mile, hardlopend door modder en over trenches van modder. De modder was een soort van hele gladde klei en sommige deelnemers kwamen met geen mogelijkheid de heuvels op. Tsja, dan moet je ook geen sportschoenen met gladde zolen dragen. Gelukkig hadden wij onze schoenen met extreem veel grip aan en konden we een aantal deelnemers naar boven helpen. Hier vind overigens wat kledingtips mocht je ook een keer mee willen doen.

 

Electric eel

Vervolgens kwamen de bekende muurtjes, de Hero Walls, voorheen Berlin Walls. Houten muren van drie meter hoog. Het was mooi om te zien hoe iedereen elkaar hier naar boven hielp, omdat ze alleen praktisch niet te doen zijn. Vlak hierna kwam de Trenches Warfare. Hier kruip / tijger je onder de grond door een soort van loopgraven die afgedekt zijn met takken. Leuk is dat je onderweg ook hoekjes om moet, dus niet precies waar het einde is. Na een stukje hardlopen kwamen we bij een obstakel dat je niet alleen kunt of mag doen, de Hero Carry. Tough Mudder doet er veel aan om Mudders samen te brengen en het teamgevoel te benadrukken. Bij dit obstakel neem je een andere deelnemer op je rug en ga je een stuk lichtjes bergop lopen. Halverwege staat het bordje wisselen en mag je een zelfde stuk uitrusten op iemands rug. Het dragen gaat dan nog even door, want bij Hold Your Wood loop je een stuk door het bos met een boomstam in je nek.

 Cage crawl

Langzaam zie je de borden met het aantal Miles oplopen, passeer je meer drinkstations en kun je zelfs nog naar de wc. De mooiste, leukste en (mentaal) zwaarste obstakels zitten op het einde en je merkt dat de spanning lichtjes stijgt. Eerst kwamen we nog de Cage Crawl tegen, een erg leuk obstakel. Je gaat hier op je rug in het water liggen en trekt jezelf via bouwhekken door een soort sloot heen. Wat mij betreft had het bouwhek nog wel iets dichten op mijn neus mogen zitten zodat het water echt letterlijk tot je lippen kwam, maar ik kan me voorstellen dat hij voor veel mensen best spannend is. Na dit obstakel kwam het echt werk, Electric Eel. De combinatie van elektriciteit en tijgeren kennen we ook wel uit Nederland, maar bij Tough Mudder doen ze het weer net wat anders. Hier moesten we even in de rij staan en kon je dus mooi het obstakel al zien en er naartoe leven. Wat het obstakel anders maakt, is dat je vooraf weet dat je gegarandeerd geraakt gaat worden door de stroomdraden. Ze hangen namelijk niet horizontaal, maar verticaal. De draadjes hangen naar beneden en komen op sommige plekken zo laag dat je er niet onderdoor komt, hoe dun je ook bent. Iedereen probeert tussen de draadjes heen te manoeuvreren, maar het zijn er zo veel dat dat niet gaat lukken. De stroomschokken zijn vervelend, maar je niet onoverkomelijk. Er stond hier veel publiek te kijken, de muziek stond hard en iedereen in de rij was bezig met het obstakel. De sfeer was hier echt top en iedereen stond te glimlachen.

 

Nadat we nog het nieuwe obstakel Island Hopping gedaan hadden, waar je van drijvend platform naar drijvend platform springt mochten we door naar mijn favoriete obstakel, Everest! Dit is een halve half-pipe die je naar boven moet rennen op hoge snelheid. Als het goed is word je dan boven bij je armen gepakt en ben je boven. We hebben een enkeling gezien die het zonder hulp lukte en een hele hoop die het meerdere malen moesten proberen. Het mooie aan dit obstakel is dat je zelf ook boven kunt gaan zitten om andere mensen naar boven te helpen. Je ziet iemand beneden staan, zwaait en roept naar hem of haar en als er bevestiging is komen ze naar boven gesprint. Vervolgens konden we ze naar boven trekken en bedank je elkaar even. Afgezien van de als Ninja Turtle verklede deelnemer die ons bijna naar beneden trok ging het verder bij iedereen goed. Het was erg gezellig boven en we hebben een minuut of 10 mensen naar boven geholpen. Stiekem was het misschien wel uitstelgedrag voor het allerlaatste obstakel of het feit dat het alweer afgelopen is.

 Everest

De allerlaatste meters van de Tough Mudder bestaan standaard uit hetzelfde obstakel, mentaal de zwaarste, Electroshock Therapy. We kennen hem uit Nederland, maar eigenlijk is hij niet helemaal te vergelijken. Hij is zwaarder en dus vervelender. Uit ervaring kunnen we nu vertellen dat er hier toch echt wel meer stroom opstaat, 10.000 volt om precies te zijn. En de modder of klei waar je doorheen moet ploegen is erg zwaar. Doordat je een flinke schok krijgt zie je veel mensen verkrampen. In combinatie met de zware ondergrond zie je veel mensen tegen de vlakte gaan. Voordat we zelf zijn gaan lopen hebben het onderstaande filmpje even gemaakt. Zoals je ziet gaan er veel mensen tegen de vlakte. Bij de man op 1.35 minuten kun je goed zien dat ze behoorlijk pijn doen.

 

 

Zodra je over de finish gaat krijg je de felbegeerde oranje hoofdband met bijbehorende bragging rights, een finisher shirt, een space blanket, wat te eten en een halve liter Strongbow.

Na de Tough Mudder

Iedereen die over de finish was gekomen en zijn shirt, hoofdband en bier had gekregen zat helemaal vol enthousiasme. De sfeer was top! Er was nog de mogelijkheid om ter plekke een tattoo met het logo van Tough Mudder te laten zetten. Ondanks dat je dan een keer gratis mee mag doen met een andere Tough Mudder hebben we deze toch even overgeslagen. Bij de douches was het jammer genoeg bijzonder druk, dus we hebben besloten terug naar ons hotel te gaan en na te gaan genieten van een prachtig event.

 

‘s Avonds was er nog een Tough Mudder afterparty in een club in het centrum van Edinburgh. Hier zijn we nog even gaan kijken, maar zoals je heel vaak ziet bij afterparties na obstacle runs wordt het er niet heel druk. Tijdens de afterparty waren er nog wel wat activiteiten. USN, één van de sponsoren van Tough Mudder hield een wedstrijd wie het meeste blikjes van hun energydrink kon drinken binnen één minuut (7!), er was een opdrukwedstrijd en een fotocontest. Leuk gedaan, maar doordat het niet extreem druk was, kwam het toch niet helemaal van de grond.

Conclusie

We zijn niet zo van de lijstjes, omdat het moeilijk is om runs met elkaar te vergelijken daar ze zich niet specifiek op hetzelfde richten. Toch kunnen we niet anders dan concluderen dat dit toch wel the best run ever was tot nu toe. Het startgebied, de obstakels van topniveau, de sfeer, de organisatie zelf, het publiek, alles klopt zo’n beetje. Je merkt dat ze bij Tough Mudder hun zaken heel goed op orde hebben, het concept klopt gewoon. Ondanks dat Tough Mudder, zeker voor Nederlandse begrippen, een behoorlijk duur evenement is zijn we er in oktober in Berlijn weer bij. Mocht je nog met ons mee willen gaan, laat het dan snel even weten.

Tough Mudder Dirt - Obstakels.com

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

X