Review Race Against Nature 2013

5

Afgelopen zondag waren we voor het eerst bij de Race Against Nature in het Belgische Averbode. We hadden de eerste editie van de Stihl Spartacus Series dit jaar moeten missen, dus hier wilden we graag bij zijn.

 

In aanloop naar de run

Race Against NatureDe info-voorziening vooraf was goed en op de website was alles prima terug te vinden. Je kon je starttijd ook nog terugvinden op de deelnemerslijst, iets wat in Nederland zelden voorkomt. De avond vooraf de tas gepakt, paspoort klaargelegd en op naar België. Gelukkig was de start pas om 14.00 uur, dus hoefden we niet extreem vroeg op.

De route stond goed met borden aangegeven, en ondanks dat de TomTom ons een andere kant opstuurde hebben we toch maar netjes de borden gevolgd. Wat ons opviel was dat er veel politie stond om mee te helpen, waar we in Nederland vooral vrijwilligers gewend zijn. We mochten gratis parkeren en werden wederom door een aantal vrijwilligers naar een plekje gewezen. We zagen hier direct al het obstakel Sahara en hadden er zin in!

Na het ophalen van onze startnummers zijn we ons shirt gaan halen. Hier geen finisher-shirt, maar een singlet wat je al vooraf krijgt. Het gevolg is dat de helft van de lopers in het tenue van de Race Against Nature loopt. Slim gedaan dus. We kregen ook een chip mee die we aan onze schoenen vast konden maken. Bij het inleveren van de tassen werd de sticker van de garderobe niet alleen op je startnummer geplakt, maar ook op je arm geschreven met een stift. Erg slim omdat ik mijn startnummer zoals gewoonlijk onderweg tijdens het tijgeren weer ergens verloren ben.

Op het festivalterrein waren wat meer deelnemers van Team Dutch Mud Men aanwezig die afgereisd waren naar België en ook Mud Creeper Eric was natuurlijk van de partij. We hebben ons samen met andere deelnemers nog even “opgemaakt” met ware Spartacus Stripes op ons gezicht.

De startvakken werden goed gecontroleerd en stonden allemaal naast elkaar. Samen met Toine van Obstacle Adventures zijn we gestart in het allereerste startvak en mochten om 14.00 uur weg.  In het startvak werden we nog een beetje opgewarmd en toen gingen we aftellen van 10 tot 0.

 

De Race Against Nature 2013 zelf

Direct na de start kwamen we een obstakel tegen wat we in Nederland niet vaak zien. Het waren een heleboel kleine obstakels na elkaar tussen twee bomen geknutseld; hangende autobanden, gespannen touwen, elastieken, paaltjes en nog meer. Leuk gedaan. We waren bij de start al gewaarschuwd dat we het niet lang droog zouden houden en dat bleek ook zo te zijn. We mochten een heel brede sloot overzwemmen of naar de overkant lopen. Het was redelijk diep en er waren touwen gespannen om vast aan te houden.

Race Against Nature Start

Het terrein was behoorlijk bosachtig en bij het obstakel Foxhole mochten we lopend onder commandonetten door een diepe natte sloot lopen. We kregen vrij snel daarna een mooi obstakel wat boven verwachting was; Fog You. Er stonden behoorlijk veel stroboscopen en rookmachines bij elkaar, waardoor je echt door de flitsen in de mist door een drooggevallen sloot mocht rennen. De rest van het parcours zelf was overigens ook goed; weinig asfalt en veel bos. Het waren mooi stukken voor trailrunning en daar houden we wel van. De heuvels die op het einde meegenomen werden maakten het nog even wat zwaarder. Zeker bij een afstand van (maar) 10 kilometer is het mooi als het parcours niet overal even vlak is.

Het obstakel Lumber Jack Freeway was ook leuk om te doen. Zoals een paar keer vaker op het parcours waren er hier wat obstakels direct na elkaar gezet; een zandheuvel, over houten balken heen, onder balken door die een paar centimeter boven het water hingen en via touwnetten er weer uitklimmen. Vervolgens nog door een rioolbuis duiken, een stukje tijgeren onder de prikkeldraad door en het obstakel was achter de rug. Dit soort obstakels waar je niet één onderdeel doet, maar een hele reeks afwerkt is leuk om te doen, zeker als er ruimte op het parcours is.

Race Against Nature

Zoals jullie al wel gelezen zullen hebben in vorige reviews zijn we zelf groot fan van teamwork, dat onderscheid het normale hardlopen van obstacle running in onze optiek. We waren dus ook blij verrast toen we onderweg in het bos borden tegenkwamen waarin teamwork werd aangemoedigd voor het volgende obstakel. Over een brede sloot mochten we een vlot naar ons toetrekken en daar met 10 tot 12 mensen aan boord gaan. Vervolgens konden we onszelf via het touw naar de overkant trekken. Het competitie-element was toch wel aanwezig, want uiteraard wilden we sneller dan het vlot naast ons aan de overkant zijn!

Vlak na de eerste drinkpost hoorde ik naast me ineens “f*ck, stroom.” Obstakels met electriciteit doen het altijd goed tijdens een run. Het was hier vooral een mentaal onderdeel, want de schokken waren niet extreem hard zoals bij bijvoorbeeld een Tough Mudder.  Er was overigens ook een chicken lane als je niet wilde of niet mocht wegens je gezondheid. Ook hier wederom meerdere hindernissen achter elkaar. Na de stroom stonden er een heleboel palen schuin in het gras waar je tussendoor mocht om vervolgens door een soort wringer van autobanden te gaan.


Na weer een stuk hardlopen naast het water kwamen we bij een stellage terecht waar we het water in mochten. Ook hier stonden weer vrijwilligers om aan te geven dat je niet mocht duiken. Qua vrijwilligers was het goed geregeld. Ook bij de drukke oversteekplaatsen van het parcours stonden overal mensen te helpen zodat de runners niet gestoord werden tijdens hun run. Terug naar de run, of swim! Bij het obstakel the creek was het de bedoeling dat we een heel stuk door het water liepen. Officieel zou het 40 meter zijn, maar het leek een heel stuk verder. Vervolgens kwam Desert Storm, waar we onder wat bouwhekken door mochten lopen en meel over ons heen kregen. Deze was niet zo bijzonder.

De volgens was echter wel weer heel cool. Het Red Bull obstakel Walls of Fame was een straatje met klimobstakels. Over een hoge schutting heen, over een schuine wand heen, weer over een hoge schutting heen en vervolgens via touwen een schuine wand opklimmen. Dit soort klimobstakels doen het altijd goed en zijn erg leuk om te doen. Toen we het obstakels afkwamen was het wel even zoeken waar we verder moesten. We liepen namelijk tegen een heg aan en zagen geen linten meer. Tot we aan de andere kant van de heg hoorde “er doorheen!” Erg leuk gedaan!

Race Against Nature

 

Het volgende obstakel was wel een beetje bizar. In onderstaande oude boerderijtje mochten we naar binnen. Er was daar alleen geen verlichting, maar wel lichtgevende verf en blacklights; Panic Room! Er draaide ook een soort muziek en er stonden nog een paar oude kasten op de tegelvloer. We hoefden nog net niet de trap op, maar dit was wel een lachen obstakel. Totaal anders dan wat je gewend bent, helemaal niet zwaar, maar het maakt je wel aan het lachen.

 

Race Against Nature Panic Room

 

Mocht je nog energie over hebben, dan ging je die nu kwijt raken. Eerst mochten we heuvel op, heuvel af zoals bij de Strongmanrun Nederland. Iets minder hoog, maar je werd er wel moe van. Vervolgens kwam Sahara en ondanks dat het geen 35 graden was leek het zand wel uit de Sahara te komen. De twee zandbergen die gemaakt waren werden vooraf gegaan door diepe kuilen waar je eerst in mocht springen. Het was dus een hele klim en het zand was zo zacht dat je helemaal terug zakte. Dit was wel even een aanslag op je ademhaling als je er volle bak overheen ging!


Op het laatste stuk konden we eindelijk nog een keer door de modder tijgeren en goed vies worden. Stiekem doen we het daar toch een beetje voor. We waren nu weer terug bij het startterrein en mochten na het obstakel vernoemd naar de volgende run van de Stihl Spartacus SeriesThe Neptunes Storm. Na een stuk lopen over strand en door het water mochten we een groot obstakel in het water beklimmen. Ondertussen konden we daar onder het water mooi even douchen. Helaas was er geen mogelijkheid om er af te springen, daar was het water te ondiep voor. Dus via hooibalen klommen we naar beneden om door het water naar de finishstraat te gaan.

Race Against Nature

De finishstraat bestond ook weer uit een aantal hindernissen na elkaar. Het begon met een net waar je onderdoor moest tijgeren. Deze was hoog genoeg om ook onderdoor te lopen. Vervolgens kwamen de monkeybars die niet zo heel goed waren eigenlijk. Het waren hele smalle ijzeren buisjes die heel dicht op elkaar zaten. Na de monkeybars kwamen de autobanden, twee keer containers met hooibalen en konden we ons nog even schoonspoelen in stalen bakken met water. Wat leuk gedaan was en we in Nederland nog niet eerder gezien hebben is dat direct boven de finish je landvlag, naam, startnummer en finishtijd te staan kwamen.

 

Race Against Nature Finish

Na de run

Na de run kregen we onze medaille omgehangen en kregen we Red Bull of water en een stuk ontbijtkoek. De chips werden hier ook losgeknipt door vrijwilligers. Ook konden we op de foto met het bord “We survived”. De tassen ophalen ging bijzonder snel en op het festivalterrein was de gelegenheid tot eten en drinken. Nadat we omgekleed waren (wat in omkleedtenten kon) zijn we richting huis gegaan.

Race Against Nature We survived

 

 

Verbeterpunten

De organisatie was heel strak en goed georganiseerd, dus we zien daar eigenlijk weinig verbeterpunten. Complimenten daarvoor! Als we kijken naar de races in België zijn ze allemaal vrij kort, afgezien van de Strongmanrun, welke dan weer een massastart heeft. Vanuit Amsterdam is het best een stuk rijden voor een obstacle run van 10 kilometer en we denken dan ook dat er zeker wel ruimte is voor een run met een wat langere afstand zoals we in Nederland steeds vaker zien. Daarnaast is een heel spectaculair laaste obstakel een mooie afronder van een obstacle run. Dit obstakel met de smalle monkeybars, banden en containers was leuk, maar niet heel spectaculair. De sizzler zoals bij Mud Masters of het bijna kopje onder gaan in de modder tijdens Strongmanrun Nederland blijven toch iets beter hangen.

 

Conclusie

Als Dutch Mud Men zijn we over de grens nog altijd enthousiast geweest over de runs die we uitgekozen hebben en dit was geen uitzondering. Goede organisitie, een aantal mooie pittige obstakels over een mooi parcours en een goede sfeer tussen de deelnemers. 27 Oktober is de volgende uit de Stihl Spartacus Series, dus schrijf je snel in voor de Neptunes Run!

Vergeet ons niet te volgen op Facebook voor al het laatste nieuws over de Stihl Spartacus Series en obstacle running!

Race Against Nature Sahara

Facebook Reacties
Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

5 reacties

  1. Pingback: Obstakels.com Review Mud Masters Marathon 2013 - Obstakels.com

  2. Pingback: Obstakels.com Review Tough Dirt Run 2013 - Obstakels.com

  3. Pingback: Obstakels.com Review Brugge Urban Trail 2013 - Obstakels.com

  4. Pingback: Obstakels.com Review Neptunus Run - Obstakels.com

  5. Pingback: Nieuwe run in Spartacus Series; Battle of the Ardennes - Obstakels.com

Leave A Reply

X