Review Strongmanrun Luxemburg 2013

1

Doordat we zelf bij Tough Mudder Berlin waren moesten we deze aan ons voorbij laten gaan. Gelukkig waren Emiel Gielen en Roel Bergs naar Luxemburg afgereisd om mee te doen aan de Strongmanrun. Hier hun verslag.

Na afgelopen zomer de Fisherman’s Friend Strongmanrun in Nederland en de Mud Masters te hebben gelopen, hadden we de smaak flink te pakken en schreven we ons in voor de Fisherman’s Friend Strongmanrun in Differdange  Luxemburg. Inschrijfgeld bedroeg 99,- euro (waarvan 25,- euro borg voor de tijdsregistratiechip). Door de verkiezingen in Luxemburg werd enkele weken voor aanvang van de run, de starttijd gewijzigd naar 15:00 uur.

Strongmanrun

Voor de run

We hadden in de omgeving een hoteletje geboekt en vertrokken zaterdag in de namiddag met heel veel goeie zin naar Luxemburg.  We dumpten onze spullen op de hotelkamer en gingen op jacht naar een galgenmaal. Na een halve kilo koe naar binnen te hebben gewerkt,  wilden we alvast in de stemming komen bij de pre-party, die plaatsvond op het evenemententerrein. Misschien waren we wat aan de vroege kant (21:00 uur) maar van een party was weinig sprake.  Een bandje deed erg haar best om wat volk de tent in te krijgen, maar  meer dan 100 toeschouwers hebben wij niet geteld. Her en der had men flyers met daarop een plattegrond van het parcours en tekeningen van de 15 obstakels neergelegd. Na bestudering hiervan rees bij ons het vermoeden dat we waarschijnlijk niet heel erg vies zouden gaan worden de volgende dag. Een beetje teleurgesteld van de party reden we terug richting het hotel om daar in de buurt een kroeg in te duiken. Na de nodige moed naar binnen te hebben gewerkt kropen we uiteindelijk onze bedjes in.

Strongmanrun

Na een stevig ontbijtje verplaatsten we ons opnieuw naar het evenemententerrein. Er zouden parkeerplaatsen zijn gereserveerd in de omgeving en men zou van daaruit met een shuttlebus naar het terrein worden gebracht. We ontdekten dat de bewegwijzering naar de parkeerplaatsen te wensen over liet. We hebben de auto uiteindelijk maar ergens langs de kant van de weg geparkeerd en zijn te voet verder gelopen. Konden de spiertjes al een beetje warm worden. Na een twee goeie kilometer te hebben gelopen met een sporttas vol met reservemateriaal en andere overbodige spullen, konden we onze starterskit ophalen in een grote hal. Daar werd ons uitgelegd dat we al onze spullen in een speciaal door Brooks daarvoor ter beschikking gestelde bag moesten stoppen en aan de garderobe konden afgeven. Desgevraagd deelde de beste man ons mede dat we onze sportassen niet bij de garderobe konden afgeven. Aangezien de inhoud van onze sporttassen vele male groter was dan de ledige inhoud van de Brooksbag, besloten we maar om de tassen terug te brengen naar de auto en alleen het hoogstnoodzakelijk in de Brooksbag te stoppen. De Brooksbag is overigens een uiterst kek hebbedingetje.

Een viertal kilometers later (twee kilometer naar auto en weer terug) kon het wachten beginnen. Het begon al lekker vol te lopen met deelnemers. Velen hadden zich weer bijzonder uitgedost om er een gezellig feestje van te maken. Een uurtje voor de start werd de Brooksbag afgegeven bij de garderobe en positie ingenomen in het startersvak. Een disk-jockey zweepte de boel nog eens goed op en om kwart over drie werd er gestart (kwartiertje later omdat er problemen waren op het parcours). Ongeveer 4000 deelnemers werden in een keer losgelaten.

De Fisherman’s Friend Strongmanrun Luxemburg 2013

StrongmanrunHet parcours bestond uit twee ronden. De eerste ronde was echter iets langer dan de tweede, waardoor hindernis drie bij de tweede ronde kwam ter vervallen. De overige hindernissen nam je dus twee keer. De totale afstand zou 22 kilometer betreffen.

De eerste twee kilometers liepen door het dorp en de ondergrond was asfalt. De beentjes konden hierdoor rustig warm worden. Dat zou ook nodig zijn, want prompt werd je de wei ingestuurd om tussen de koeienflaters door een heuveltje van de buitencategorie op te lopen (Radio Gaga). En zoals gebruikelijk bij een ronde:  wat je omhoog loopt, moet je ook weer af. Vervolgens kwam je de wei uit en ging het weer verder over asfalt. Na nog wat kleinere bultjes te hebben genomen, kwamen de trappen (stairway to heaven). De kuiten liepen hierbij al aardig vol. Het parcours vervolgde zich voornamelijk over asfalt en af en toe harde bospaden. De derde hindernis was iets wat leek op een fietscrossbaan. Misschien leuk om met je BMXje over te scheuren, maar bij een Strongmanrunner gaat het hier niet van jeuken. Hindernis vier waren een aantal opeengestapelde hooibalen die goed te nemen waren. Hindernis vijf was een labyrint van boomstammen. Waar je over of onder door moest. Obstakel zes weer wat opeengestapelde hooibalen met daartussen een klimnet. Bij hindernis zeven hadden ze slingers van autobanden gemaakt waar je tussendoor moest rennen. Ook bij deze hindernis geen enkele jeuk. Hindernis acht was een tunnel (the Hole) gevuld met rook, waarin de nieuwste hit van de plaatselijke Jantje Smit vol ten gehore werd gebracht.

Strongmanrun

Obstakel negen de welbekende stroomdraden (Elektronic Kingdom).  Hindernis tien de glijbaan en meteen daarna hindernis elf het koud water bad. Tussen deze hindernissen moest je oppassen dat je niet struikelde over in gele hesjes gehulde crewleden. Het bad was ongeveer anderhalve meter diep, dertig meter lang en gevuld met ijskoud water. Zwemmend of voor de langere deelnemers lopend te nemen. Het parcours vervolgde zich weer een aantal kilometers door de straten van het dorp waar je flink werd aangemoedigd door het enthousiaste publiek. Bij hindernis twaalf hadden ze een straat vol bezaaid met autobanden (Wheels of Change).

Nu waren wel  wat gewend wat betreft een hindernis met autobanden, maar door de lengte van deze was hij wel zwaarder dan anders.

Hindernis dertien weer een stapel hooibalen en hindernis veertien de Foaminator, het schuimbadje. Wel geinig maar ook hier werden we niet echt strong van.  Als laatste obstakel was er de Containerpyramide. Een paar zeecontainers naast en op elkaar waar tussen men een touwnet had gespannen. Met uitzondering van de derde hindernis deed je dit rondje twee keer.

Na de run

StrongmanrunNa de finish kreeg je je welverdiende medaille om je nek gehangen en stond men klaar met voldoende vocht en met een isoleerdeken om onderkoeling tegen te gaan. In de hal met de garderobe kon je je chip inleveren, je finishershirt en je Brooksbag ophalen. De borg voor de chip werd netjes terugbetaald, het finishershirt  met trots in ontvangst genomen, maar je Brooksbag ophalen was nog de grootste uitdaging van de dag. Omdat iedereen zijn spulletjes in de Brooksbag moest stoppen en deze aan de buitenkant allemaal dezelfde vorm en dezelfde mooie blauwe Brookskleur hebben, bleek het personeel erg veel moeite om ze allemaal uit elkaar te houden en de teruggave van de tassen vlotjes te laten verlopen. Chaos en klagende deelnemers was het gevolg.

Alle hindernissen waren naar onze mening voor een ieder goed te doen. Ook deelnemers zonder enige ervaring met deze sport konden zonder veel problemen of hulp van anderen de hindernissen nemen. De uitdaging bij deze run lag voornamelijk in de afstand (22km) en de hoogteverschillen.

Het grote gemis was de MODDER. Waar was de modder?

Doordat er pas om drie uur werd gestart, finishten veel deelnemers in het donker. De organisatie had hierin voorzien door op het parcours voldoende lichtmasten te plaatsen. Onderweg waren voldoende posten met water en fruit (halve banaan en partje sinaasappel)  en waren over het hele parcours voldoende toiletten geplaatst. Onderweg werd je middels bordjes op de hoogte gehouden van de gelopen afstand. Tenminste de eerste ronde. In de tweede ronde ontbraken de bordjes.

Strongmanrun

Conclusie

Zoals gezegd lag de uitdaging bij deze run voornamelijk in de afstand en de hoogteverschillen. De hindernissen vielen tegen en wij misten in ieder geval de modder. Organisatorisch was er her en der nog wel wat op te merken en zeker voor verbetering vatbaar. Derhalve vonden wij, in vergelijking met andere runs, het inschrijfgeld van euro 75,- aan de brute kant.

Hier een videoverslag gemaakt met een GoPro.

De foto’s komen van Strongmanrun’s Facebook.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is na de Strongman Run Nederland en Mud Masters ook groot fan van obstacle running . Intussen zit ook de eerste buitenlandse trip erop en zullen er in 2014 nog meer runs volgen. Roel werkt bij de politie en is via collega's in aanraking gekomen met obstacle running. Het past bij zijn dagelijkse werkzaamheden en hij is op zoek naar meer uitdagingen.

1 reactie

  1. Pingback: Een VIP-startplek bij de Fisherman's Friend Strongmanrun

Leave A Reply

X