Review NEW DAWN Time Trial

6

Meestal schrijf ik mijn reviews zonder spierpijn.  Meestal doe ik de dag ervoor ook geen 200+ burpees met een tas van bijna 13 kilo. Gisteren Eergisteren was de tweede uit een serie van vijf trainingssessies uit de NEW DAWN serie. Hier mijn verslag.

New Dawn

Stress’in Out

NEW DAWN is een trainingsserie die georganiseerd wordt door Stress-in Out. Dit is een organisatie die aandacht vraagt voor de gevolgen van PTSS. Het concept is vrij eenvoudig; je weet niet wat je te wachten staat, maar wel dat je gepusht wordt tot je limiet.

Misschien ben je een renner van 10k runs, halve of hele marathon, obstacle run, trail run of zelfs een Ultra run. Misschien ben je een Crossfit-junkie, een triatleet of een survivalrunner. Uit welke achtergrond je ook komt: heb je ooit jezelf zo hard gepusht dat je echt niets meer kon geven? Ben je echt je interne overlevingsinstinct tegengekomen? – NEW DAWN

Goed, ik schaar mezelf onder de ultrarunners en wilde graag mezelf tegenkomen. Via de site heb ik mijn motivatie opgestuurd en een aantal dagen later ben ik toegelaten.

Voorbereidingen

Zodra je je ingeschreven hebt krijg je een “kit list” met allerlei spullen die je mee dient te nemen. Verder staat er waar je hoe laat verwacht wordt. Met de “kit list” moet je aan de verplichte 10 kilo gewicht voor je rugzak komen. Aangezien ik niet in dienst heb gezeten moest ik paracord toch even googelen.

In de weken naar het evenement toe ontstond er op de speciale Facebook-groep steeds meer overleg over wat handig was om mee te nemen. Het was mooi om te zien dat iedereen weken van te voren al bezig was met de dag zelf. Dat komt ten dele ook doordat je niet weet wat je te verwachten staat. Het motto was “Expect the unexpected” en daar moesten we het ook mee doen. Wel konden we de staff vragen stellen mocht het nodig zijn. Vooral het waterdicht krijgen van je tas was een interessant item. Uit onze vorige review wisten we dat er water over je tas heen gegoten werd, dus een regenhoes had iedereen wel geregeld.

NEW DAWN

Warming-up

We moesten om 7.00 uur in de ochtend tegenover de militaire kazerne in Oirschot verzamelen. Don’t be late! Na een aantal real-life voorstelrondjes en het vergelijken van de tassen gingen we bijna van start. Één iemand kwam met een kleine vertraging aan. Dat zijn dan 45 burpees met bepakking. We waren met iets meer dan 20 personen en hadden drie trainers die ons mee zouden gaan nemen die dag. De tassen werden gewogen en mijn tas bleek bijna 13 kilo te wegen zag ik op de weegschaal. Om 8.00 gingen we van start met het doornemen van de regels;

  1. Regel 1, de trainer heeft gelijk.
  2. Regel 2, zie regel 1.

Daarnaast kregen we nog wat leuks mee voor onderweg; twee boomstammen, twee grote Nederlandse vlaggen (die de grond NIET mochten raken), een ronde houten paal en drie spades. Burpees, push-ups, flutter kicks en sit-ups. We werden even kort opgewarmd om aan de echte warming-up te beginnen; 2 keer 800 meter hardlopen, 60 burpees, twee keer 400 meter, 30 burpees, twee keer 200 meter en 15 burpees. Oh ja, de bepakking ging de rest van de dag overigens niet meer af. Nu waren we echt warm. Op naar het bos waar de dag serieus kan gaan beginnen!

NEW DAWN

Ochtendprogramma

Bij een modderig bospad gingen we het terrein op. Nou zijn wij niet vies van modder en ook niet van een stukje tijgeren door de modder en het zand. Dus toen we mochten gaan tijgeren hadden we er nog steeds lol in. Totdat bleek dat er een gat viel tussen de tijgers zonder extra spullen en degenen met extra spullen. Voor egoïsme was vandaag geen plek bleek al heel snel, alles draaide om teamwork. Dit was ook het moment dat er drie teams gemaakt werden. Tijgerend gingen we als teams verder tot we ongeveer een kilometer gehad hadden. Hier werd er van ieder team iemand naar voren geroepen en kregen we een logicaopdracht die we voor 12.00 uur op moesten lossen en in moesten leveren.

NEW DAWN

We wisten al dat onze tas waterdicht moest zijn, maar dat had niet iedereen helemaal letterlijk genomen. Ik had een semi-waterdichte tas met een grote regenhoes. Toen we echter ons paracord aan de tas moesten maken en we hem in een meertje moesten gooien en vervolgens net zo lang 100% onder water moesten houden tot de trainer het goed vond, bleek dat hij niet compleet waterdicht was. Jammer…

Toen de twee andere teams hun tassen in het water mochten houden hadden we een paar minuten om onze tas te herschikken en aan de teamopdracht te werken. Intussen reden er echte tanks / pantservoertuigen / infanteriegevechtsvoertuigen voorbij (ze zien er in mijn ogen allemaal hetzelfde uit voor mij als leek, maar ik heb geleerd dat er verschillen zijn.) We hoorden ook wat vuurgevechten, dus dat maakte het qua ervaring wel helemaal af.

NEW DAWN

Vervolgens kregen we een leuke opdracht. De trainers gingen op een berg staan en 10 minuten later mochten wij vertrekken om een heuvel daarachter ongezien te bereiken. Na nog een stukje tijgeren en sluipen door de bossen zagen we de heuvel met daarop de andere teams en twee trainers. Zelf waren we nog niet gezien, maar de top van die heuvel ongezien bereiken was onmogelijk. Wat te doen? Na teamoverleg besloten we zo dicht mogelijk bij te komen en dan maar gespot te worden. We werden tegemoet gelopen door de trainer en bleken gewonnen te hebben. De opdracht was leuk, maar de bonus voor de teams die 2e en 3e waren geworden was minder leuk; een drie minuten durende static squat en 60 burpees. Intussen was het 12.00 uur geweest en hadden we onze opdracht al even daarvoor ingeleverd. Het verliezende team van de opdracht was dat echter vergeten en mocht nog een minuut durende static squat er 45 burpees doen. We leerden daarna ook direct dat het ongevraagd afdoen van je bepakking je 20 push-ups kost.

NEW DAWN

De volgende opdracht was een zo diep mogelijk kuil graven. Het spreekwoord wie een kuil graaft voor een ander… bleek hier van toepassing te zijn. Samengevat; je laat je bepakking achter bij de kuil, gaat naar een andere kuil, begraaft daar de bepakking van een ander team en moet zo snel mogelijk verzamelen met je eigen bepakking. Aangezien wij ontzettend goede kuilengravers zijn was de bonus deze keer voor ons.

Het was intussen weer tijd geworden om aan de wandel te gaan. Helaas hadden we drie “gewonden” die we moesten vervoeren. Dat bleek nog niet mee te vallen. Dit was het moment dat het zwaar begon te worden. Onze groep was in tweeën gebroken en dat mag natuurlijk niet. Hoppa, in de voorligsteun en wachten tot de rest er is. Dit is zo’n moment dat je erachter komt dat die voorligsteun toch best wel zwaar kan zijn. En het vervoeren van drie gewonden en alle materialen die we al hadden viel niet mee. Samen met Andrea hield ik een been van een gewonde vast. Sommige beulen hadden nog kracht om in hun eentje iemand van 100 kilo in hun nek te vervoeren. Respect! Na voor je gevoel een flinke afstand zeulen kwam er een huisje in zicht. Lunchtijd!

NEW DAWN

Lunch

We mochten onder een afdakje opstellen in rijen van drie en hadden een minuut of drie om onze complete tas leeg te halen. De verplichte spullen van de “kit list” werden gecheckt. Teamgenoot J. bleek er twee vergeten te zijn wat ons na de lunch vast op een mooie bonus kwam te staan als team. Nadat er nog wat vuurwerk gegooid was mochten we bijna een uur lunchen. Iedereen had eigen eten meegenomen, maar er was ook gezorgd voor pasta, koffie en repen chocolade. De Burger King die we mochten bestellen is nog steeds onderweg. Het was een mooi moment om de tas te herschikken, goed te eten en drinken, water af te toppen en een aantal deelnemers beter te leren kennen.

Middagprogramma

Tijd om te vertrekken! Opstellen in rijen van drie en achter de trainer aan. Achterin de groep was twijfel of we de spullen mee moesten nemen. Ja, want die moeten altijd mee. Nee, wat dat is niet gevraagd en we moeten luisteren. De keuze viel op twee, maar had helaas één moeten zijn. Bonustijd! Een vijf minuten lange static squat en zestig burpees.

We stonden in een grote cirkel en de trainers liepen rond. Als er ook maar één iemand omhoog kwam, omviel of niet meer in de houding stond mochten we opnieuw beginnen. Iedereen kon zijn buddy aan de overkant aankijken en motiveren om maar vooral door te gaan. Na vijf minuten mochten we omhoog komen en aan de zestig burpees beginnen. Daarna hebben we solidair nog 15 burpees met iemand anders meegedaan, maar ik kan me niet meer herinneren waarom dat was.

NEW DAWN

Nu was het moment voor de groepsfoto en konden we heel even zitten. Één van de deelnemers vroeg nog even de aandacht voor iemand anders die uitgezonden wordt naar Mali. Ik heb nooit bij Defensie gezeten, maar begin op zulke momenten wel wat te begrijpen van het teamgevoel. Het was even heel stil voordat we weer verder mochten.

Goed nieuws! We gaan (hard-)lopen. In één lijn achter de trainer aan en de laatste mag steeds naar voren sprinten. Dit ging me prima af en had wat mijn betreft nog wel een uurtje door mogen gaan. Het feit dat sommigen hun lunch terug gaven aan de Oirschotse bossen geeft wel aan dat niet iedereen er zo over dacht. In de verte doemde intussen een meertje op… Dan weet je al genoeg. Push-ups, sit-ups en jumping jacks in het water. Hoe de staff over Goruck denkt leerden we op dat moment ook.

When I say Goruck… You say Go F… Yourself

Achteraf viel het water uiteindelijk wel mee, of had ik er meer van voorgesteld. We hoefden niet extreem lang in het water, gingen niet heel diep en kregen de tijd om droge kleding aan te trekken naderhand.

NEW DAWN

Waar het water redelijk meeviel begon nu een heel zwaar onderdeel. We gingen het hele eind weer terug, maar weet je wat…Die rugzak op je rug begint vast wat vervelend te zitten. Hou hem dus maar lekker boven je hoofd. En boven je hoofd bleek niet hetzelfde te zijn als op je hoofd. Je liep naast je buddy en bleef elkaar motiveren om door de gaan. Hier waren mijn armen niet meer voor gemaakt. Een paar seconden naar boven houden, armen die het begeven, tas die op je hoofd stuitert en weer een paar seconden naar boven. In dit mantra gingen we door. We waren intussen al bijna 10 uur bezig en veel deelnemers hadden het zwaar hoorde ik aan het geschreeuw (waar ik zelf ook hard aan meedeed.)

Intussen was het donker en waren de hoofdlampjes opgezet. Er waren nu mensen die er letterlijk stuk gingen en we hadden dus een echte gewonde. Hij is ondersteund en langzaam terug gebracht richting start. Hierdoor ging het tempo er wel iets uit, maar dat wil niet zeggen dat we het voor niks kregen. In plaats van normaal lopen kun je natuurlijk ook lunges doen.

NEW DAWN

Toen we twee man in de auto hadden gezet mochten we zelf nog even op het fietspad gaan liggen en onze stembanden aan het werk zetten. Ik denk dat half Oirschot zich nu afvraagt wat NEW DAWN is. Teruggekomen op de parkeerplaats werden we bedankt voor de getoonde inspanning, kregen we per team een medaille en een persoonlijke armband om terug te denken aan deze dag.

Conclusie

We waren gekomen om onze fysieke en mentale grenzen op te zoeken en daar overheen te gaan. Aan mijn spieren te voelen ben ik daar fysiek zeker behoorlijk overheen gegaan. Ik had er op het einde echt de kracht niet meer voor. Zoals ik al aangaf ben ik een duurloper en geen fitness-fan. Mijn bovenlichaam heeft het zwaar te verduren gehad en daar heb ik nog steeds wat last van. De trainers en groepsdruk laten je echt doorgaan waar je zelf normaal gesproken gestopt was omdat je denkt dat je niet meer kunt. Jij wilt namelijk niet degene zijn waardoor de hele groep nog eens vijf minuten in de static squat mag, dus ga je door. Ook mentaal heb ik zeker mijn momentjes gehad zoals iedereen dat had, maar de gedachte om uit te stappen is niet in me opgekomen. Dit was editie 2 uit een serie van 5. De volgende editie is gericht op het individu en niet het team en draagt de naam Misery. Ik weet zeker dat deze (mentaal) nog een stuk pittiger gaat worden.

En is het doel bereikt? De vraag vooraf was; heb je ooit jezelf zo hard gepusht dat je echt niets meer kon geven? Ik durf wel te zeggen dat ik die tas echt op het einde van de dag niet nog langer boven mijn hoofd kon houden, mijn armen begaven het gewoon. Dus ja, meer zat er wat dat betreft niet in. Staff, bedankt voor het blijven pushen om ons zo onze grenzen op te laten zoeken. Andere deelnemers bedankt voor de inspiratie. Ik heb echte helden aan het werk gezien zondag!

Met twee ultraruns van 80 en 150 kilometer voor de boeg de komende twee maanden zal ik ook als ik moederziel alleen door de bergen loop terugdenken aan deze editie van NEW DAWN. Blijven pushen! En anders bel ik de trainers wel even voor wat motivatie 😉

Ook zin om mee te doen?

Zoek je zelf een echte uitdaging? Dan zou ik je echt aanraden mee te doen. Aanmelden doe je hier. Zorg voor een goede motivatie om geaccepteerd te worden!

Misery – Definition
Word Origin – c14Century: via Anglo-Norman from Latin miseria, from miser wretched extreme suffering or unhappiness, a very unhappy or painful time or experience, very uncomfortable or unhappy; wretched, causing or accompanied by great discomfort or distress. Let us leave you with this…..It is not the size of the dog in the fight but the size of the fight in the dog.

NEW DAWN

Toine (Obstacle Adventures)  en Ralph (Stress’in Out), bedankt voor de foto’s!

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

6 reacties

  1. Wow! Respect voor jullie. Het klinkt wel heel heftig allemaal, maar heel gaaf om op deze manier te zien dat je tot in meer in staat bent dan je denkt.

    • Dat ben je zeker en het is goed om daar achter te komen op zo’n dag. Ik mis overigens nog wat obstacle runs op de kalender op je site Erlinde 😉

  2. Pingback: Laatste info en alle obstakels Tough Ten Miles Winter Challenge

  3. Pingback: De verschillende soorten Spartan Races - Obstakels.com

  4. Pingback: NEW DAWN 3 - Misery - Obstakels.com

  5. Pingback: #RateYourRun: NEW DAWN Time Trial - Obstakels.com

Leave A Reply

X