Review: De drie No Guts No Glory races

0

Het kost je 1.500 kilometer rijden in twee dagen, maar daar krijg je dan ook 40 kilometer obstacle running binnen 24 uur voor terug. Afgelopen weekend waren we met een kleine afvaardiging van Team Dutch Mud Men naar No Guts, No Glory in Oost-Beieren. Hier ons verslag van een intensief weekendje obstacle running.

No Guts, No Glory

Na Getting Tough waren we wel weer toe aan een pittige Duitse run. Onze Oost-Europa experts van Team Dutch Mud Men kwamen met No Guts, No Glory op de proppen. Een run die bestond uit drie losse runs op zaterdag en zondag. De foto van balken in het ijskoude water was genoeg om een aantal van ons te overtuigen richting de Tsjechische grens af te reizen. Iemand regelde een busje, we konden bij de run zelf in een soort van “hotel” blijven en de team-inschrijving werd geregeld. Het weekend bestond uit de Chicken Run, All 4 One en No Way Out Run. Uiteraard hebben we ze allemaal achter elkaar gelopen.

Locatie

De locatie was Gut Matheshof, een heel groot paardensportcomplex midden in het bos. Met grote velden waar normaal gesproken langlauf-wedstrijden gehouden worden en een groot bos was dit de ideale locatie voor een afwisselende run. Slapen konden we ook op dit complex. Onze kamers waren (zonder douches) wel redelijk spartaans, maar de bedden sliepen goed en dat was voldoende. Op de eerste avond was er ook een pasta-party en ontbijten konden we in het nabij gelegen hotel doen. Allemaal prima geregeld dus.

Gut Matheshof

1. Chicken Run | De Warming-up

Zaterdagmiddag hadden we de eerste run. Dit was een 5 kilometer run om ons op te warmen. Tijdsregistratie gebeurde hier via een enkelband die we in het buitenland wel vaker zien. De start was in de grote sporthal en we werden vooraf een soort van warm gemaakt. Er zullen zo ongeveer 400 man meegedaan hebben aan de run. Naast ons team kwamen we andere teams tegen die we ook bij andere races in Europa vaker tegenkomen zoals Team Getting Tough en Team Run Terra.

No Guts No Glory

De natuur daar is prachtig en is iets wat we in Nederland absoluut missen. Het begin van de run ging over de weilanden en we mochten ook het bos in. Qua obstakels viel het wel mee. Tijgeren, springen, klimmen en wat hoogteverschillen. Verder mochten we het water in, onder balken door zoals bij Getting Tough, door sloten met serieuze modder, over hooibalen en door een rioolbuis onder de weg door. De wat meer uitdagende obstakels waren inderdaad uit de run gehaald, daar mochten we bijvoorbeeld onderdoor kruipen, wat natuurlijk niet echt spannend was. De monkeybars en touwnetten mochten we overslaan. Jammer, maar aan de andere kant was dit ook maar de warming-up. De run was hard genoeg om onze teamvlag te doen sneuvelen, want na een kilometer of vier was de vlaggenstok doormidden.

Volgens Strava was het uiteindelijk 6,2 kilometer. Al met al een prima run door een mooi gebied, maar nog geen reden om zo ver te reizen.

2. All 4 One | Teamrun in het donker

In onze kamer konden we mooi een nieuwe, droge outfit aantrekken voor de avondrun. Het concept hier was dat je met een team van vier personen in totaal acht rondjes deed. Dus iedereen mocht twee rondjes zo snel mogelijk doen om te winnen. Nou zijn wij niet zo van het competitieve en dus hebben we met onze twee teams net iets meer gelopen. Het gaat uiteindelijk om zo veel mogelijk plezier hebben en dus zijn we met Team Dutch Mud Men 2 gewoon met zijn drieën acht keer rond geweest. De rondjes zouden 1,5 kilometer zijn, maar bleken 2 kilometer te zijn. Dit was natuurlijk geen probleem, want aangezien we allemaal aan The Iron Viking mee gaan doen is het goed om zoveel mogelijk kilometers te maken.

after

Dit was onze eerst nachtrun en het mag gezegd worden dat dit echt wel een extra dimensie aan je run geeft. Ondanks dat het parcours niet heel lang was mochten we tijgeren, over hoge boomstammen heen, twee keer door het water, over een groot houten obstakel en een stuk meer door de heuvels. Het parcours was bijzonder mooi en voerde ons over de heuvels door een donker bos. Met een soort lichtstaafjes aan takken was het parcours gemarkeerd en de gevaarlijke boomstronken en boomwortels waren met verf bespoten zodat je ze kon zien. We hadden allemaal een verplichte hoofdlamp op en dat gaf een mooi beeld in het donker. In de “vallei” stond een grote vrachtwagen die de hele avond snoeihard Rage against the machine draaide. De vrijwilligers waren ook allemaal erg enthousiast en schreeuwden lekker mee de hele avond. Na ieder rondje kwam je binnen in de centrale over de finish. Na twee rondjes had de organisatie door dat wij (als enigen) met zijn allen samen elk rondje deden en het niet als estafette deden wat ons natuurlijk weer wat extra credits opleverde. Verder stond het hele parcours vol met fotografen en sensoren die automatisch foto’s van je lieten maken. Het was allemaal goed geregeld wat dat betreft en leuk om te doen.

Nachtrun

Na acht rondjes hadden we 15,6 kilometer gehad. Het lopen in het donker met een hoofdlamp geeft een mooie extra beleving aan een obstacle run. We kunnen dan ook niet wachten tot de Breakout Run by Night.

3. No Way Out Run | De extreme

Dit was de run waar we echt voor kwamen, de extreme run met alle obstakels, veel hoogtemeters en kou. Op zondagochtend om 11.00 uur mochten we van start. De vlag was intussen met meters ducttape en een afrasteringspaal weer opgelapt zodat we in vol ornaat de strijd aan konden gaan. De warming-up was wederom niet zo heel spannend en het ging nog niet helemaal los voor de start. Daar kan de organisatie nog wat leren van Getting Tough – The Race of Tough Mudder. Ik schat dat er zo’n 450 deelnemers waren, wat het eigenlijk niet eens zo’n grote run maakt. Daarom waren er ook geen startvakken en mochten we met zijn allen tegelijk weg.

monkeybars

Het parcours liep door het bos, over de langlauf-velden en over het paardencomplex. Na 11 kilometer kwam je over start-finish en kon je kiezen of je verder wilde lopen naar de hel om de volledige afstand vol te maken. Uiteraard hebben wij de hele gelopen en alle obstakels meegepakt. Alles wat in de Chickenrun zat, kwam hier ook voorbij alleen mochten we nu wel echt over de grotere obstakels heen. Verder zaten de heuvels in het bos er ook gewoon tussen. Extra puntje was dat je straf kreeg als je een obstakel niet haalde. Je mocht dan 10, 20 of 30 keer opdrukken, afhankelijk van de hindernis.

Een aantal obstakels die het benoemen waard zijn waren er zeker. Zo mochten we door een sloot vol met modder, wat natuurlijk niets nieuws is. Echter, als je er bouwhekken overheen legt en de sloot vol met boomstammen legt moet je dus op handen en voeten door de moddersloot waden. Erg leuk om te doen! Verder diverse touwbruggen met en zonder boomstammen en een aantal verticale en horizontale klimnetten. Helemaal op het einde mochten we onder drie houten balken door in het water. Het merendeel van de deelnemer ging er helaas overheen, maar wij hebben het obstakel gewoon goed gepakt en zijn kopje onder gedaan. Het was niet echt koud, dus prima te doen. Onderweg kwamen overigens ook wat serieuze moddersloten tegen, wat we natuurlijk altijd waarderen.

Onder water

Persoonlijk had ik nog een extra hindernis gemaakt voor mezelf. In het kader van producten testen had ik de goedkoopste wetsuit die ik kon vinden aangeschaft voor 45 euro. Ik wil toch weten hoe een wetsuit loopt, of hij werkt in het water en of het een meerwaarde is tijdens een run. Helaas is het na Getting Tough telkens te warm geweest. Aangezien we hier op zondag onder water mochten en het water toch wel koud blijft had ik besloten dat dit dan maar de testrun moest worden. Samengevat komt het er op neer dat een wetsuit echt veel te warm was. Ik heb me niet beseft dat het lopen in een wetsuit je zo ontzettend veel energie kost. Het lopen zelf gaat overigens best lekker en in het koude water is het heerlijk om hem te dragen, maar verder was hij veel te warm en ging ik er een stuk langzamer door lopen. Hij kan voorlopig de kast in tot de temperaturen echt weer onder het vriespunt komen.

De beloofde 15 kilometer bleek uiteindelijk 18,7 kilometer te zijn. Ze namen het hier niet zo heel nauw met de afstand en dat viel dus in positieve zin uit. Stiekem was het vooral door de hoogtemeters (en de wetsuit) best nog wel een pittige run. De 22 kilometer die we de dag ervoor gelopen hadden was natuurlijk ook een mooie extra.

Conclusie

Het is een behoorlijke afstand rijden vanuit Nederland en de afzonderlijke runs zijn niet extreem bijzonder. Er was op de zaterdagavond helaas ook geen groot feest, waardoor het eigenlijk een beetje een dooie boel was. Toch maakt de combinatie van drie runs samen, een bijzondere teamrun in het donker en het feit dat we gezellig samen reisden en een hotel hadden het wel de moeite waard om een weekendje naar Zuid-Oost Duitsland af te reizen. In totaal loop je toch bijna een marathon-afstand met obstakels, hoogtemeters en (als het weer meezit) sneeuw in één weekend. Als er volgend jaar wel een feest is en er sneeuw ligt dan gaan we denk ik wederom naar Riesen voor No Nuts, No Glory.

Zin om een keertje met ons mee te gaan? We gaan op korte termijn naar Nuts Challege, Braveheart Battle, Spartan Race, Judgement Day en Rat Race Dirty Weekend. Check hier onze complete agenda.

Foto’s via Gut Matheshof, Ralph Wild, Raw Footage en No Guts, No Glory.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

Leave A Reply

X