[Review] NEW DAWN 3 – Misery

0

Met de loodzware sessie van “time trail” (lees hier onze review) nog in mijn gedachte keek veel plezier en angst uit naar de volgende sessie genaamd “Misery”.

New Dawn 3 voorpret

Voordat het zover was kregen we eerst het volgende bericht toegestuurd;

“Misery”: Word Origin, 14 Century: Anglo-Norman from Latin miseria, from miser wretched;

  • extreme suffering or unhappiness,
  • a very unhappy or painful time or experience,
  • very uncomfortable or unhappy; wretched,
  • causing or accompanied by great discomfort or distress.

Hmmmm, dus je kan je wel voorstellen dat ik behoorlijk zenuwachtig was. Ook, omdat ik wist dat deze sessie nog zwaarder zou worden dan de vorige. Ook kregen we te voren te horen waar onze uitrusting uit moest bestaan, te weten:

Rugzak, verbanddoos, fluitje, 5 liter water, reflecterend vest, 2 zaklampen/hoofdlampje met volledig opgeladen batterijen, extra batterijen set, eten/drinken, keukengerei, mes, lucifers, aansteker of vuursteen, snacks met veel calorieën, mobiele telefoon met een volledig opgeladen batterij, € 50 waarvan sowieso 10 eurobiljet, 5 eurobiljet, 8x euro munt, 33 x 50 eurocent, 16 x 20 eurocent, 42 x 10 eurocent, 107 x 5 eurocent, isolatie deken (ongebruikt), 3 stevige vuilniszakken en 3 meter paracord.

Nog een week van te voren kregen we nog de opdracht om ook de volgende items mee te nemen:

Een schep, 4x AA’ batterijen (nieuwe), 3x condoms, tampon ‘mini’, 5 x Plastic bags – see through/clear, minimum A4 size, 12l bucket, 25 x Screws 3.5mm x 50mm minimum, 1 x screwdriver (not electrical/battery), 2 x Chicken eggs, uncooked, undamaged, unaltered, C1000 Actie Reclame, Photo or momento of a special someone who means more to you than anything in the world.

Verder moesten we ook een snack maken die later op de dag getest ‘zou’ worden.

New Dawn

Veel items leveren vragen op of waren erg moeilijk om compleet te krijgen. Bijvoorbeeld het verzamelen van al die munten was echt vervelend. The Misery was dus eigenlijk al veel eerder begonnen. Veel items werden niet op de dag gebruikt en dit werd bewust gedaan. Toch zorg je ervoor om alles te verzamelen, want het negeren om deze items mee te nemen of te vergeten zal onmiddellijk resulteren in een straf op individuele basis.

Je rugzak moest minimaal 13,27 kg wegen. Ik heb mijn rugtas thuis wel 10 keer gewogen, want als je rugtas te licht of te zwaar zou zijn krijg je meteen straf (bonus).

Eenmaal aangekomen waren we meteen de controle kwijt. Het was betaald parkeren en we hadden begrepen dat we gewoon gratis konden parkeren. Van de drie trainers was er ook maar 1 aanwezig. We hadden al eerder een raadsel ontvangen, te weten:

Clue… The 4 corners are not so much the main but part of the whole.

Maar wisten hier niets van de maken, vervolgens kregen we foto’s toegestuurd waar we konden zien dat ze eerder van ons een foto hadden gemaakt. Wie liepen naar de locatie waar de foto gemaakt was, maar er was niemand te bekennen. Toen kregen we weer een bericht: Don’t judge a book by it’s cover, met een liedje genaamd “Rise and Shine” Toen dacht ik…. Waarschijnlijk moeten we richting zonsopgang lopen. Ik en andere deelnemer liepen vervolgens die richting op, maar opnieuw zagen we niets. We liepen terug en vervolgens kregen we uiteindelijk de locatie via google maps.. Toen dacht ik eigenlijk al meteen van “We are in deep sh’t”. Clue… The 4 corners are not so much the main but part of the whole.

De echte start

Eenmaal op de juiste parkeerplaats kregen we de regels te horen. Met Time Trial mochten we als groep samenwerken, maar dit keer ging het puur om de individuele prestaties. We mochten niet met elkaar praten, We mochten niet zelf bepalen wanneer te eten, te drinken en we mochten niet eens zelf bepalen wanneer te kunnen plassen. Kortom, de trainers bepalen alles en het enige waar je controle over had was de mogelijkheid om op te geven. “Trainer decisions in all matters is final and absolute!

Vervolgens zagen ze twee deelnemers plassen, waarna de gehele groep straf kreeg. Nou… niet de gehele groep, want de twee deelnemers moesten midden in de kring staan en kijken wat ze rest hadden aangedaan, namelijk 50 burpees… Vervolgens werden onze tassen gewogen. Er waren ongeveer 5 mensen waarvan de rugtas te licht of te zwaar was bevonden. Zij kregen straf wat bestond uit 25 burpees en een sprint. Dit was ook nadelig voor de rest, want wij moesten in de stretchpositie (zelfde houding als met push ups) wachten totdat zij klaar waren.

Zo, de toon was dus meteen gezet en we vervolgde onze weg naar de eerste opdracht. De gehele groep werd in tweeën gedeeld en onze groep moest meteen een gat graven. Twee deelnemers kwamen tijdens het graven stenen blokken tegen. Ze melden dit meteen aan de trainer, waarna de trainer zei “gooi je kuil weer dicht en maak ergens anders een nieuwe.” Ik kwam zelf ook stenen tegen, maar ik maakte mijn kuil gewoon breder. Dacht bij mezelf, dat is beter dan een nieuwe kuil graven.

Toen moesten we onze tas weer inpakken en gingen we het water in. De trainer riep vervolgens dat we kopje onder moesten gaan om vervolgens te gaan liggen. Je spieren krijgen hier echt een opdonder van. Ik heb echt een hekel aan water en dacht “zo… hier ben ik lekker vanaf, aangezien we met “time trail” ook maar 1 keer het water moesten”. Ja, mooi niet dus want later moesten we nog wel tig keer het water in.

New Dawn

Eenmaal uit het water moesten we meteen in het zand rollen. Niet alleen je lichaam, maar ook je gezicht! De trainers vonden het niet goed genoeg, waarna we weer 25 burpees moesten volbrengen. Vervolgens moesten we op onze buik liggen en onze ogen dichtdoen. Ze schepte zand over ons heen en zeiden dat we aan diegene moesten denken die we erg dierbaar zijn. Later mochten we onze kuilen weer dichtgooien. De trainer vond ze echter verschrikkelijk. De kuilen waren chaotisch en niet mooi op 1 lijn. De kuilen moesten weer volgegooid worden, waarna we opnieuw moesten graven. Dit keer netjes en op 1 lijn.

Nu gingen we richting een stukje moeraswater. We kregen de opdracht om als groep een vlot te bouwen. Best lastig als je niet met elkaar mag praten. Op zich hadden we onze vlot redelijk gemaakt, want hij bleef (min of meer) heel. Het water was echt smerig. Het stonk en bij iedere stap zakte je wel een meter in de bagger. Toen ons vlot in het water lag moesten we onze tassen erop leggen. Hierna moest ik en nog twee andere deelnemers er ook op, terwijl rest moest duwen. De opdracht was een rondje door de sloot. Dit was makkelijk gezegd dan gedaan. Ik dacht mazzel te hebben, maar ik lag met m’n hele lichaam in het water. Op de helft merkte ik dat onderkoeld raakte, aangezien mijn lichaam steeds harder begon te trillen. De rest had het ook enorm zwaar. Het vlot brak hier en daar af en bleef soms ergens vastzitten, waarna ze de vlot moesten tillen. Reken maar even uit. 10 rugtassen van minimaal 14kg en dan nog eens drie gasten van rond de 70-80 kg, plus het feit dat de emmers van 12 liter ook vol raakten. Ook hoorde één van de trainers iemand praten, waarna we met zijn allen een kopje onder moesten. Geloof me… Dat doe je niet graag in moeraswater. Later bleken we het toch wel goed gedaan te hebben, aangezien we hoorden dat de andere groep hier meer problemen mee had. Ook was onze vlot nog redelijk heel en die van hun niet. Ze zullen vast extra straf hebben gekregen… Eenmaal uit het water werden er groepjes van twee gevormd. Dit bestond uit rondjes lopen, burpees en squats. Op een gegeven moment moesten we ook rondjes in het water lopen.

New Dawn Misery

Hierna moesten we naar de locatie waar onze tassen werden gewogen. We kregen een aantal minuten pauze en ze gaven daarbij aan dat we mocht eten en drinken. Op dit moment zag ik dat mijn gehele tas doorweekt was. Ik ging mijn tas bekijken en zag ik dat er in de bodem een scheurtje was ontstaan.

Middagprogramma

Toen kwamen de trainers weer en moesten we ons paracord pakken. We kregen de opdracht om jezelf aan degene voor je vast te maken. Iedereen moest maximaal 1 meter afstand houden. Vervolgens moesten we in looppas een aantal kilometers maken. Onderweg namen we kettlebells en een boomstam mee. 1 kettlebell was echt zwaar, namelijk 24 kg. Had was erg lastig om met zo’n gewicht dezelfde tempo aan te houden. Ook het overdragen van zo’n gewicht zorgde voor wat problemen. Ik moest dicht op mijn voorganger blijven, terwijl je van achteren werd tegengehouden, omdat er iemand in de groep niet genoeg snelheid maakte. Kortom, het was oncomfortabel en zwaar.

Na een aantal km’s kwamen we bij een strandje en moesten we vastgebonden en al het water in. Natuurlijk moesten we weer kopje onder. Daarna moesten we op onze rug in het water liggen. We moesten schreeuwend de wave doen, waarna we ook nog liedje moesten zingen voor trainer Nick. Hij was namelijk de dag ervoor jarig. Onderkoeld mochten we het water uit en kregen we rust. Na ja… Rust.. We moesten nat en koud in de wind blijven staan, terwijl de trainers lekker cake gingen eten. Ik bleef continue in beweging om enigszins warm te krijgen. Nou ja warm… Minder koud..

New Dawn

Nadat de trainers voldaan waren, moesten wij een shulterun uitvoeren. Op dit moment was ik er juist blij mee, want ik kreeg het echt koud. Na het hardlopen moesten we gaan tijgeren en op dat moment had ik nog die zware kettlebell ook. Toch ging dit erg goed, want voor mn gevoel ging ik vrij vlot. Een trainer verloste mij op bijna de helft en gaf de kettlebell aan iemand anders.

Eenmaal aangekomen moesten we het water in om vervolgens 5 schroeven met de hand in een houten paal te draaien. Gelukkig zaten er een hoop mooie spleten, waardoor het nog redelijk makkelijk ging. Eenmaal terug zag ik ook dat de trainers waarschijnlijk dachten.. Hoe hebben ze dat ze snel voor elkaar gekregen, want vanaf de kust kon je dit niet goed zien. Op dit moment dacht ik dat we met oefening klaar waren, maar we waren pas op de helft. We moesten een enorme afstand op handen en voeten lopen.

New Dawn Group

Op dit moment kreeg ik een bandje. Dit betekende dat ze vonden dat je de opdracht goed had uitgevoerd en kreeg je de mogelijkheid om een oefening over te slaan. Ik dacht meteen “zal ik deze overslaan?” Aangezien ik natuurlijk met 1 hand en voeten moest lopen. Ondanks de pijn, kou en vermoeidheid bleek ik erg koppig te zijn en sloeg ik de opdracht niet over. Later was ik zelfs vergeten om het bandje te gebruiken. Met al die oefening zet ik mijn verstand echt op nul, waardoor je zoiets waardevols gewoon vergeet te gebruiken. Ook kreeg ik weer een nummerreeks om te onthouden. Gelukkig waren het er dit keer vier en ik weet ze nog steeds, namelijk 2475.

Eenmaal aangekomen moest we een sprint nemen. De trainer maakte er een wedstrijd van. Ik moest het tegen twee andere deelnemers opnemen en hij zei “de eerste die over de streep komt krijgt het bij de volgende oefening iets gemakkelijker” Ik gaf alles op alles en kwam als eerste over de streef. Vervolgens mocht ik in plaats van standaard tijgeren op mijn rug gaan tijgeren met m’n tas op m’n borst. Ik vond dit juist nog zwaarder. Het voelde onnatuurlijk en ik kreeg ook last van mijn rug. Ik weet niet zeker of ze dit bewust deden.

Iedereen haat burpees, maar de volgende oefening die we moesten doen is wel 10 keer erger. We moesten onze tassen boven onze hoofd houden. Dit is echt gigantisch zwaar. Meerdere malen waren de trainers niet tevreden en moesten we het water in of moesten we burpees uitvoeren. Later moesten we zelfs in looppas terug naar de parkeerplaats.

Koffiebreak?

Daar kregen we een kop koffie en soep. Ik hou helemaal niet van bouillon, maar op dat moment was het de lekkerste kopje soep die ik ooit gedronken heb. Trainer Dave zei meteen. “Dit was niet mijn idee. Jullie mogen echt blij zijn dat jullie dit krijgen”. Toen gingen we terug naar de locatie waar we eerder gegraven hadden. We waren op dit moment eindelijk redelijk droog geworden, waarna we weer door het moeraswater heen moesten lopen. Eenmaal aangekomen moesten we de gegraven kuilen weer vullen en opnieuw het water in. Vervolgens mochten we in het zand gaat rollen (inclusief gezicht).

We kregen de nu een keus. We mochten de oefening met de vlot gaan doen of naar het strand lopen. Iedereen koos om naar het strand te gaan. Eenmaal bij de parkeerplaats zeiden ze plotseling dat we klaar waren.

Rudy

Klaar!

Op dat moment gaf iedereen elkaar een hand of een knuffel. Wetende van elkaar wat je met z’n allen hebt doorstaan creëert een bijzondere band. Zonder maar een woord met elkaar te delen merk je toch dat er iets magisch gebeurd.

Zoals je kunt lezen is New Dawn niet voor iedereen weggelegd. Vergis je niet, want er waren in totaal 5 mensen die door onderkoelingsverschijnselen, blessures en dergelijke genoodzaakt waren om te stoppen. Ik heb nieuwsberichten gezien dat met Mudmaster 5 mensen geblesseerd raakten. Dit waren er 5 op 13.000 deelnemers. Bij New Dawn waren er in totaal ong 20 deelnemers. Zegt genoeg denk ik.

Iedereen mocht op het eind een deelnemer opnoemen die volgens hem of haar de topper van de dag was. Diegene zou dan van DutchMudMen.com en Strong Viking een startbewijs voor The Iron Viking ontvangen. Maar ja… met zo’n elite team kan je verwachten dat bijna iedereen al meedoet aan deze run ;)… Toch weet ik zeker dat een deelnemer erg blij zal zijn met dit ticket.

Na deze geweldige sessie gingen we, stinkend naar moeraswater, gezellig eten in een chique restaurant. Hier konden we eindelijk rustig met elkaar praten.

Tot slot wil eindigen met de woorden van trainer Dave:

Let us leave you with this…..It is not the size of the dog in the fight but the size of the fight in the dog.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is geboren zonder linker onderarm, maar dit heeft hem nooit beperkt. Met sport zoekt Rudy voortdurend zijn grenzen op. Zo heeft hij ervaring met Thaiboksen, Aangepast wielrennen (talentgroep KNWU) en is hij keeper geweest van het Nederlands AMP voetbalteam. Rudy is via een uitnodiging van het Revalidatiefonds in contact gekomen met obstacle runs. Zijn voornaamste doel is om mensen met een beperking (opnieuw) te stimuleren om te gaan sporten. Niets is onmogelijk!

Leave A Reply

X