Het lijkt altijd onmogelijk, totdat je het gedaan hebt

0

Deze maand staat Rudy in Men’s Health met een mooi interview over obstacle running met slechts één arm. Hieronder zijn (video-)verslag van Mud Masters.

Als we nu toch bezig zijn met grenzen verleggen…
Dit keer stond Mudmasters op het programma. In eerste instantie was het de bedoeling om 12km te lopen, maar ik vroeg meteen aan het Revalidatiefonds of ik de 18km mocht volbrengen. Laten we nu eerlijk wezen… Als we nu toch bezig zijn met grenzen verleggen, laten we het dan meteen maar goed doen. Later besloot ik zelfs om de uitdaging nog groter te maken. Dit gebeurde nadat ik een foto aan een vriend liet zien. Op de foto zag je een obstacle runner die met een enorme vlag over het parcours liep. Hij keek ernaar en zei vervolgens ‘gelukkig hoef jij niet met zo’n vlag te lopen’. Op dat moment dacht ik meteen: ik ga met een vlag lopen.

Veel dingen lijken onmogelijk…
Naar de run toe hebben veel mensen aan mij gevraagd: hoe ga je dat doen dan!? Is dat dan niet lastig!? of Waarom maak je het jezelf zo moeilijk? Ik wist ook niet zeker of wel zou lukken en dat het lastig zou worden, maar dat is ook hetgene wat ik wilde juist wilde bewijzen. Veel dingen lijken onmogelijk, totdat je ze gedaan hebt! Het is best moeilijk om iets te doen, waarbij je eerst denkt dat het niet mogelijk is.

Ik ben niet bang om te falen…
Echter ik ben niet bang om te falen en op het moment dat iemand tegen mij zegt dat ik iets niet kan of beter niet kan doen, voel ik altijd een bewijsdrang naar boven komen om het dan juist te doen. Dit heb ik van kleins af aan al. Ik weet nog goed dat mijn gymleraar aan mij vroeg. Rudy, ringzwaaien word vast lastig, waarna ik zei “maak één ring maar hoger door er en knoop in te leggen en ik doe het”. Zelfs de brug deed ik gewoon. Eén arm gebogen en de ander steunend op m’n stomp. Touwspringen? Hup knoop om m’n stomp en springen maar. Dus wil je mij motiveren? Zeg dan maar wat ik niet kan!

Met sport zoek ik voortdurend mijn grenzen op en het Revalidatiefonds spoorde mij vorig jaar aan om mee te doen aan de MH Urbanathlon. Na deze run was ik meteen verkocht aan deze immens populaire sport waarna ik besloot mezelf meteen in te schrijven bij team Dutch Mud Men. Sinds de MH Urbanathlon loop ik ook met veel trots voor het Revalidatiefonds. Het is een organisatie waar ik in geloof en ik hoop dan ook mensen te kunnen motiveren.

Beste voorbereiding op Mudmasters? Doe het gewoon twee keer!
Vrijdag 7 maart had ik de eer om samen met een aantal teamleden van Dutch Mud Men het 18km parcours te testen. Hierdoor kreeg ik al een goede indruk van wat ik die zondag kon verwachten.

Aankomst: Je loopt nooit alleen…
Zondag 9 maart was het dan zover. Eenmaal aangekomen werd ik door mensen van het Revalidatiefonds als een VIP ontvangen. Ik kreeg een parkeerplaats, we hadden een aparte afgeschermde verkleedruimte en eten en drinken waren aanwezig. Na het ophalen van de startnummers, handjes schudden en iedereen succes wensen, op naar het startvak waar ik om 12:30 van start zou gaan. Het startvak was geweldig! Er was veel publiek aanwezig en opeens werd ik op het podium geroepen!! Eenmaal op het podium stelde de organisatie van Mudmasters me aan het publiek voor en dat was echt een geweldige ervaring die ik niet zal vergeten.

Op zo’n moment weet je ook dat je nooit alleen loopt.
Met deze sport behoor je tot één groot team en dat blijft toch een unieke ervaring. Mocht iets niet lukken, dan is er altijd wel iemand die je een zetje geeft of een handje wilt helpen (al wil ik bijna alles zelf doen).

Mud Masters

Review parcours…
Vervolgens gingen we aftellen… 10, 9, 8… Met een keiharde beat en rook viel het startschot.  Met m’n felrode vlag van het Revalidatiefonds knalde ik richting het eerste obstakel. Dit waren een paar hooibalen die niet zo moeilijk waren. Het volgende obstakel is een kenmerkend icoon van dit evenement, namelijk de ‘toetanchamon steps’. Een gigantische piramide met enorm veel trappen om je meteen goed moe te maken. Eenmaal boven aangekomen ging ik nog maar even goed met m’n rode vlag wapperen en vervolgens ging ik weer snel naar beneden. De afdaling was spekglad en je moest nog best goed oppassen om niet hard te vallen. Eenmaal beneden aangekomen moesten we een bocht maken, waarna we opnieuw naar boven moesten. Ik zag meteen dat veel mensen het meteen al zwaar hadden en dat is nou precies wat we willen toch! Ik vervolgde m’n weg naar de volgende obstakels. Dit waren vrij simpele obstakels zoals balken, kruip en hooibalen. Onderweg bleef m’n schoen nog op een modderig pad vastzitten. Hup, schoen weer aantrekken en gaan.

Alleen als het ijs, ijskoud is…
Het volgende obstakel was een waterobstakel. We moesten een sloot in die echt koud was. Het water kwam tot m’n borst en aan het eind moest ik via een houten trap het water uit. Eenmaal uit het water merk je echt dat je spieren licht verdoofd zijn. Ook m’n vlag was door het water een stuk zwaarder geworden.

Mud Masters Rudy

The one hand monkey style…
Eigenlijk wil je jezelf eerst warm lopen, maar we kwamen direct een volgend obstakel tegen, namelijk de ‘Horizon Climber’. Dit was voor mij en mijn ‘beperking’ een enorm zwaar obstakel. Dit was namelijk een touw dat gespannen was over brede sloot. Dit was voor de meeste mensen met twee handen al lastig, dus laat staan om dit met één hand en vlag te doen. Ik besloot hem ‘monkey style’ onderlangs te doen. Dit is vergeleken met bovenlangs kruipen nog zwaarder ook, maar de touwen waren vrij hoog, waardoor bovenlangs gaan niet echt mogelijk was. In de testfase was het mij tot op een meter na gelukt, maar op de helft verloor ik mijn balans en viel ik in het water. Toch was ik hier al enorm trots op, aangezien ik meerdere zelfs eerder zag vallen. Helemaal doorweekt vervolgde ik m’n weg richting de ‘Battlefield’. Iedereen die ik tegen kwam gaf me wel een compliment en dat vond ik erg motiverend. Nu moest ik tijgeren onder prikkeldraad en over muren heen springen. Later moesten we nog over vuur springen. Klinkt erg spectaculair, maar persoonlijk mocht dit van mij wel wat heftiger zijn. De brandweer nam zijn taak hier wel heel serieus, maar waarschijnlijk zijn dat gewoon de voorschriften.

Vallen was toch best riskant…
Nu moesten we weer wat meters maken, waarna we drijvende vlotten tegen kwamen. Bij de eerste sprong gleed ik meteen uit. Vallen was toch best riskant, aangezien ik met een vlag in mijn hand mijn val niet echt kon opvangen. Ik wilde immers niet dat deze in het water zou vallen. De volgende vlotten gingen vrij makkelijk.

Er valt letterlijk een last van je schouders…
Nu kwam ik één van de zwaarste obstakels van de dag tegen: ‘Load Carry’. Dit betrof het lopen met een zandzak van maar liefst 20kg. De afstand was 750 meter en de meeste mensen lopen het, maar het lukte mij om dit met een looppas te doen. Op het eind valt er dan ook letterlijk een last van je schouders. Hup, weer naar het volgende obstakel. Dit waren ringen over het water. Eigenlijk was het gewoon niet te doen, want ik had niet genoeg reach om de volgende te pakken. In zo’n situatie kies ik er toch voor om aan één ring te hangen om vervolgens opnieuw in het water te vallen. Ik vind dat ik alles moet proberen. Ook al is het haast onmogelijk. Wie weet vind ik er ooit een oplossing voor.

Mud Masters

Eindelijk heerlijk vies…
Ik vervolgde het parcours naar de ‘Nightcrawler’. Dit keer moest ik door modder heen tijgeren, waardoor ik eindelijk heerlijk vies werd. Ik ben immers niet voor niets een Dutch Mud Man. Nu kwam ik mijn zwaarste obstakel tegen, namelijk touwklimmen. Mijn hand was nat en modderig en het touw was vochtig. Ik kon maar geen grip vinden en moest na twee pogingen afhaken.
Zo nu ging ik richting de ‘Trenches’  en deze waren echt geweldig!!! Ik kwam zelfs een keer tot mijn borst in het modder. Het was gigantisch glad en mijn vlag was niet meer te herkennen en inmiddels ook loodzwaar geworden. Op dit moment moest ik echt enorm veel kracht gebruiken, maar uiteindelijk heb ik ze vernietigd! Nu moest ik meteen in het water in en daar was ik nu zelfs blij mee, want ik kon nu mijn vlag weer schoonmaken. Zo, nu is die niet alleen weer leesbaar, maar ook weer een stuk lichter geworden. Ik vervolgde m’n weg, waarna ik over de ‘Tyres’ heen moest gaan. Een bandenstapel die van mij wel iets langer had gemogen. Wel hadden ze meteen een klimonderdeel bij geplaatst wat het extra uitdagend maakte.

Weer het koude water in….
Vervolgens moesten we weer het koude water in en via een houten trap een brug opklimmen. Oververhit raken is bij Mudmasters, dus echt niet mogelijk. Zelfs al is het lekker weer.

Finish
Op een gegeven moment merkte ik dat we bijna bij de finish waren, want ik hoorde de geweldige muziek steeds dichterbij komen… Nu denken de meeste mensen: Oh gelukkig ik ben er bijna. Ja jammer joh, dus niet!! Binnen een straal van 400 meter kom je eerst nog even de gevreesde ‘Monkey Bars’, ‘Great Walls’, ‘Pipe Runner’ en, laten we niet vergeten, de ‘Sizzler’ tegen. Ik wilde de monkeybars op een andere manier volbrengen, namelijk met hand en voeten, maar dit was niet veilig genoeg, gezien de drukte en de lage waterstand. Ik besloot om door het water te gaan. Vervolgens waren de drie enorme muren aan de beurt. Het was best lastig, maar niet onmogelijk. Het is ook echt mooi om te zien hoe iedereen elkaar helpt.

Juist met vlag en al die Half Pipe op…
Toen kwam de ‘Pipe Runner’! Er waren twee niveaus. De zijkanten waren namelijk lager. Ik wilde eerst de hoge variant gaan doen, want ik wist zeker dat ik het kon, maar dan moest ik wel mijn vlag aan iemand geven, aangezien de stok te lang was. Dit wilde ik juist niet, aangezien ik juist met vlag en al die Half Pipe op wilde.  Met m’n vlag in de hand nam ik een enorme sprint en…. YES! Met de vlag nog in m’n hand stond ik op de Half pipe. Ik zag iedereen juichen dat was ook echt geweldig om mee te maken. Als afsluiting kwam de door ieder gevreesde ‘Sizzler’. Ze hadden voor de lol drie balken dwars geplaatst, waardoor je er niet doorheen kon rennen. Je kreeg dus gegarandeerd een schok. Ik heb er drie gekregen en wat een irritant gevoel was dat zeg! Eenmaal bij de finish werd ik gefeliciteerd en kreeg ik een heerlijk koud biertje en vervolgens ook een heerlijk koude douche! Brrrr…

Volgens mij heb ik het gehele parcours met een enorme glimlach gelopen. Wat een unieke ervaring om nooit te vergeten. Mudmasters staat nu erg hoog op mijn lijstje van geweldige obstacleruns en ook het Revalidatiefonds ben ik erg dankbaar. De volgende keer moeten we in september de uitdaging toch maar weer even opschroeven naar de nieuwe marathonversie van Mudmasters, te weten 42 km! Grenzen en belemmeringen zijn er immers om gebroken te worden.”

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is geboren zonder linker onderarm, maar dit heeft hem nooit beperkt. Met sport zoekt Rudy voortdurend zijn grenzen op. Zo heeft hij ervaring met Thaiboksen, Aangepast wielrennen (talentgroep KNWU) en is hij keeper geweest van het Nederlands AMP voetbalteam. Rudy is via een uitnodiging van het Revalidatiefonds in contact gekomen met obstacle runs. Zijn voornaamste doel is om mensen met een beperking (opnieuw) te stimuleren om te gaan sporten. Niets is onmogelijk!

Leave A Reply

X