Met Team Dutch Mud Men naar Judgement Day in de UK

1

Afgelopen weekend was het weer zover. Heel Nederland maakte zich klaar voor de eerste Koningsdag, maar een veertiental lopers van Team Dutch Mud Men (DMM’ers) vertrokken richting Salisbury in Engeland voor de eerste Judgement Day. Een evenement dat tot aan het startschot gehuld was in een mist van geheimzinnigheid. Dit was meteen iets waar het evenement zich mee onderscheidde ten opzichte van de meeste evenementen waar ze de meeste obstakels al weken van tevoren in volle glorie onthullen.

Judgement Day Team DMM 008

De interesse was gewekt en zo kwam het dat we vrijdagochtend al in de auto zaten op weg naar de ondertussen bekende tunnel tussen Calais en Folkstone. We kwamen mooi op tijd aan in ons hostel en die avond zou ook de rest van de groep arriveren per vliegtuig.

Op zaterdagochtend maakte iedereen zich klaar om richting het militaire oefenterrein van de Britse Special Forces te vertrekken. Dit terrein was speciaal opgebouwd voor FIBUA (Fighting in Built Up Areas) training en simulaties in Urban Warfare. We kwamen dan ook aan in een spookstadje waar we in verschillende gebouwen onze startnummers konden ophalen, omkleden en de tassen inleveren. Voor de start konden we nog even socializen met verschillende Engelse obstacle running media die we eerder hebben leren kennen tijdens andere sportieve buitenland reizen.

Judgement Day Team DMM 008

In het startvak waren we opvallend aanwezig doordat we met 3 grote Dutch Mud Men-vlaggen liepen en het enthousiasme straalde van ons af. We zaten al onder de modder door de burpees die we kregen als warming-up en uiteindelijk werden we losgelaten. We waren begonnen aan een run die beloofd had iedereen kruipend te laten finishen. Je zou fysieke maar vooral ook mentale uitdagingen moeten aangaan en angsten moeten overwinnen.

Judgement Day

Het parcours leidde ons weg uit het militaire dorp, blijkbaar wilden ze het leukste als laatste bewaren. We liepen over glooiend landschap en konden rustig wennen aan de inspanning doormiddel van soms middeldiepe water geulen en wat springwerk over balken. Na een paar kilometer rennen kwamen we bij de autobanden aan. Iedereen kent het wel, pak een band op, ren een rondje en klaar. Maar hier ging het allemaal in het kwadraat. De tiental meters die vaak gebruikelijk is bij dit obstakel werd flink opgevoerd naar honderden meters en ook nog eens heuvelop. Regelmatig afwisselen van arm met de band was dan ook nodig omdat schouders en armen snel gingen verzuren.

Onderweg zijn we in totaal ruim 1300 hoogtemeters tegengekomen. Best pittig voor wie ze nooit traint in het vlakke Nederland. We werden verder uitgedaagd via de gebruikelijke hindernissen als monkey-bars, tijgeren onder prikkeldraad (maar wel op een ondergrond van scherpe stenen) en muren, maar dan wel met een muur van ruim drie meter hoog. Zonder teamwork was het onmogelijk om deze te bedwingen.

Judgement Day Team DMM 009

Andere hindernissen waren er om je fysiek moe te maken. Denk aan een emmer die je moest vullen met grind en ermee het parcours op moest. Of tyre-flips met een grote zware tractorband. De gemiddelde crossfitter wist hier prima mee om te gaan, maar deelnemers met minder ervaring konden zich hier aardig op stukbijten. Even verderop moesten we een betonblok aan een ketting voortslepen. En dat is niet makkelijk in het ongelijke gras met kuilen en hobbels.

Als je het tot hier nog makkelijk had dan zou je wel stukgaan op het onderdeel sandbag-carry. Ook niet onbekend bij de ervaren lopers, want dit kom je eigenlijk altijd wel tegen. Maar niet zo extreem als op Judgement Day. Ten eerste was de zandzak behoorlijk zwaar. Ik schat minimaal 25 kilo. We werden even gematst doordat de eerste 200 meter naar beneden liep, maar alles was omlaag gaat moeten we ook weer een keer omhoog lopen. Onderweg kwamen we een grote poster tegen waarvan we zoveel mogelijk details moesten onthouden, later zouden we er een vraag over krijgen. Gelukkig kwam dat moment al snel zodat bijna iedereen door kon lopen zonder de straf van extra burpees.

Nog steeds met een zandzak op de schouders liepen we over modderig parcours richting een klimtouw van heel wat meters hoog. Ik weet dat dit om techniek draait en dat je met een juiste voetklem heel wat kracht in je armen kan besparen maar het was me toch niet gelukt, en zo kwam het dat ik halverwege het touw alle kracht in mijn handen verloor en weer naar beneden gleed. Even verderop kwamen we een touwladder tegen. Het was ondertussen begonnen te regenen dus het werd nog spannend om een goede grip te vinden en naar boven te klimmen. Voor de laatste keer de zandzak oppakken en nog een paar honderd meter rennen voordat we deze eindelijk mochten achterlaten.

Judgement Day Team DMM 006

Later zouden we weer getrakteerd worden op squats, met een paar zandzakken aan een balk en een twintigtal keer door de knieën zakken. En we moesten nog een touwtje met een kettlebell van acht kilo oprollen op een houtje. Een ander zwaar onderdeel was het voorttrekken van een tractorband door de modder. Het heuvellandschap had als ander nadeel dat je soms vol in de wind liep, we werden vaak nat doordat we door het water moesten, en anders zorgde de regen daar wel voor, en die combinatie was erg pittig.

Vaak lees je als reactie dat een evenement te weinig hindernissen heeft die het bovenlichaam aanspreken. Nou dat was dus hier wel anders. Er was hier een mooie balans tussen het boven- en onderlichaam qua obstakels.

Ondertussen was onze groep in tweeën gesplitst. Een iets snellere groep was in eigen tempo doorgelopen omdat een aantal mensen het bijzonder koud kregen. Blijkbaar zijn ze zeer enthousiast en fanatiek het parcours overgegaan. Want toen wij, de iets langzamere groep, verschillende fotografen en vrijwilligers tegenkwamen werden we met een glimlach onthaald en aangemoedigd. We werden natuurlijk herkend aan onze Dutch Mud Men shirtjes en vertelden ons dat er een andere groep hen schreeuwend en met vlaggen zwaaiend al eerder was gepasseerd.  We hebben als team in ieder geval een goede indruk achter gelaten.

Judgement Day Team DMM

We kregen door dat we weer richting het militaire oefendorp liepen want in de verte zag je de eerste huizen weer boven de heuvels uitreizen. Dit zou het laatste onderdeel zijn, maar voordat we daar aankwamen werden we nog even op de proef gesteld door een fikse hagelbui zoals je die alleen in Engeland kan tegenkomen. We liepen op een open veld waar het onmogelijk was om te schuilen en de hagelsteentjes prikten bijna horizontaal tegen je gezicht en ledematen. Stevig doorrennen was de enige optie, maar het gaf wel een extra dimensie aan een evenement met een behoorlijk epische naam: Judgement Day. Het leek alsof je naar een climax toewerkte, want alle stoere beloftes en uitspraken van de organisatie waren gebaseerd op wat we in de FIBUA omgeving zouden tegenkomen.

Judgement Day Team DMMJudgement Day Team DMMJudgement Day Team DMMJudgement Day Team DMM

We mochten door stilstaande goederenwagons en helikopter-wrakken klimmen om zo richting het dorp te lopen. Eerst een tiental burpee-pull-up combinaties en we klommen via een smalle ladder langs de buitenmuur naar de bovenverdieping van het eerste huis. We klommen door het raam, en aan de andere kant van het gebouw moesten we via een veel moeilijkere ladder naar beneden klimmen. Deze ladder was wat lastiger te bereiken en zorgde er ook voor dat je een beetje krampachtig naar buiten klom, je wilt immers niet 4 meter naar beneden storten. Gelukkig waren er genoeg vriendelijke vrijwilligers die je hielpen met de instructies. Via een ander raam klimmen we weer in een volgend huis en op de bovenverdieping moesten we via een tweetal balken naar een ander gebouw balanceren. Wat ik heb begrepen was het de bedoeling dat een balk per persoon zou gebruiken, maar door de eerder genoemde hagelbui was dit wat onveilig. We werden geïnstrueerd om beide balken te gebruiken en op handen en voeten naar de overkant te waggelen. Was even een spannend momentje maar het was zeker haalbaar.

Judgement Day Team DMM

Na nog wat ander klim en klauter werk in deze huizen werden we naar een aantal lange rioolbuizen geleid. Deze net breed genoeg om erdoorheen te tijgeren, en het was er pikkedonker. Het maakte letterlijk geen verschil of je je ogen open of dicht had. Eenmaal binnen in de buizen kon je nergens meer heen, behalve vooruit, maar doordat daar anderen aan het zwoegen waren moest je rustig aan doen. Dit moet een hele zware mentale beproeving geweest zijn voor de deelnemers met enige vorm van claustrofobie. Na zeker 10 minuten zwart voor je ogen en het niet kunnen strekken van je kuiten bij kramp hadden we het einde bereikt en mochten in een ander gebouw nog over een evenwichtsbalk lopen, hoog boven de grond, en over en onder andere dwarsbalken klimmen. Buiten wachtte ons een ander spraakmakend obstakel. De “infinity jump” is een sprong van een ruime meter, dus eigenlijk niet meer dan een flinke stap. Maar deze bevond zich wel twee tot drie meter boven de grond dus was behoorlijk spannend. Leuk om te zien dat mensen hier hun angsten overwinnen en toch de sprong durven te nemen. Nog een laatste keer 20 meter door de rioolbuizen en we konden de finish over.

Judgement Day Team DMMJudgement Day Team DMM

Wanneer ik terug kijk op de drie en half uur die we gedaan hebben over de 18.5 km  dan hebben we allemaal zeker genoten. Het evenement was prima verzorgd zoals je mag verwachten, alle voorzieningen waren aanwezig en nergens hoefde je in de rij te staan. Alles was to-the-point en meer heb je eigenlijk niet nodig. Maar daardoor ontbrak het wel een beetje aan sfeer. Het start/finish gebied was vrij kaal en ook het eerste gedeelte van het parcours. De vrijwilligers die we onderweg tegenkwamen waren daarentegen erg vriendelijk en enthousiast, ze spraken je persoonlijk aan, gaven complimenten maar waren ook rechtvaardig wanneer je een tiental straf-burpees verdient had. Alle zware fysieke opdrachten die je tegenkwam waren duidelijk afgekeken van de spartan races. Maar doordat wij die (nog) niet in Nederland hebben, was het een welkome toevoeging, wat het evenement onderscheidde van de gemiddelde Nederlandse run.  Maar voor iedereen die al wel eens eerder een Spartan race gelopen heeft, was alleen het militaire dorp nieuw. Gelukkig was dit wel goed opgebouwd, en ik kan me niet voorstellen dat er niemand was die alle obstakels zomaar genomen heeft, zonder nog een extra keer na te denken en zichzelf nog even wat extra moed in te spreken.

Het had eigenlijk wel langer mogen duren.

Team DMM

Dat het parcours uiteindelijk zeker 2.5km langer was dan aangegeven was voor de meesten geen probleem, maar zorg dan wel dat er bijvoorbeeld een banaan bij de verzorgingsposten ligt. Al waren we dit voorval alweer vergeten toen we een uitgebreid finishpakket in handen gedrukt kregen, met een mooie medaille, t-shirt en tijdschriften.

Ook een keertje met Team Dutch Mud mee? Meld je dan snel aan. Volgend weekend gaan we met 50 leden en onze eigen touringcar naar Rat Race Dirty Weekend.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Obstacle runner vanaf het eerste uur. Met een glimlach op het parcours te vinden, in het binnen- en buitenland. Altijd opzoek naar een grotere persoonlijke uitdaging, maar teamwork en gezelligheid staan voorop. En natuurlijk presentator bij Obstakels.com TV waar hij gasten ontvangt in zijn studio om over OCR te praten.

1 reactie

Leave A Reply

X