Review Mud Masters Marathon Weeze 2014

1
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 4.5 sterren
  • Absurd goed
  • 0/5 Gem. score

  • Beoordeeld 0 sterren0 Geen beoordelingen!

  • Mud Masters
  • Gepost op: : 21 mei 2014
  • Laatst aangepast: 21 mei 2014
  • Thema
    Schrijver: 75%
  • Locatie
    Schrijver: 90%
  • Faciliteiten
    Schrijver: 90%
  • Warming-up
    Schrijver: 75%
  • Parcours
    Schrijver: 85%
  • Zwaarheid
    Schrijver: 80%
  • Modder
    Schrijver: 90%
  • Veiligheid
    Schrijver: 90%
  • Teamwork
    Schrijver: 75%
  • Prijs / Kwaliteit
    Schrijver: 80%
  • Aanrader?
    Schrijver: 80%

Conclusie:

Check onze review van Mud Masters Duitsland

Zaterdag 17 mei was het zo ver. Mud Masters ging voor het eerst internationaal en wel te Weeze Duitsland. Oke het is net over de grens maar toch. Wij waren er natuurlijk bij voor de marathon-editie. Hier het verslag van Jeffrey.

Aankomst

Mud Masters had zich duidelijk gericht op de Duitse deelnemers en niet al te veel ruchtbaarheid gegeven in Nederland. Hierdoor was dan ook maar 10% van de deelnemers Nederlands. Het concept van de Mud Masters kun je 1 op 1 vergelijken met die in Nederland. Verschil was wel dat naast de 3 standaard Strecke van 6km, 12km en 18km er ook een officiële marathon afstand van 42km was. De marathonversie in Biddinghuizen afgelopen september leek een eerste test-run en was toen niet officieel opgenomen in de uitingen van Mud Masters.

Mud Masters

Bij aankomst kregen we een vertrouwd gevoel van een gedegen organisatie en herkenbaarheid van de Mud Masters uitingen zoals we die in Nederland kennen. In aanloop van de race kregen we duidelijke info via de social media en de bewegwijzering was duidelijk. Natuurlijk hadden ze mee dat de race werd gehouden op en rond Airport Weeze, navigatie intikken en je bent er.

Doordat het op de Airport werd gehouden waren de faciliteiten makkelijk toegankelijk, duidelijk aangegeven en ruim bemeten. Startnummer ophalen ging soepel, omkleedruimtes waren ruim en de afgifte van de tassen even gemakkelijk. Kanttekening, we waren wat vroeger omdat we als eerste van start moesten. Kan niet beoordelen of het nog soepel ging toen het drukker werd. Uitgaande van de eerdere Mud Masters, gaan we er van uit dat het goed was geregeld.

Met ongeveer 10 Dutch Mud Men gingen we van start op de marathon versie. Met de 32km van Rat Race Dirty Weekend nog vers in de benen was het wel een beetje spannend hoe het lichaam zich zou houden. Met een mooie M op het voorhoofd op naar het startvak Alfa waar we om 10.30 van start gingen. De marathon versie bestond uit één keer 18km en twee keer 12km. In het startvak werden we hartelijk begroet door de Duitse deelnemers en speakers (waaronder de vaste Mud Masters speaker Tjerk!), die nog even een extra attentie gaf aan de marathon deelnemers.

Mud Masters

Parcours

Kleine oppepper van de speaker, flinke beat en aftellen in het Duits, “start”. Direct na de start de bekende hooibalen om de eerste deelnemers af te remmen en te verspreiden. Vorens lekker vier keer omhoog over de plaatselijke bunkers (die waren bedekt met zand en gras) om direct daarna de monkeybars te trotseren. Dit was leuk want de monkeybars zitten gebruikelijk op het einde. De monkeybars waren voor beginners (platte bars) en gevorderden (bars omhoog en omlaag). De blaren van de 135m monkeybars van de Rat Race waren gewoon weer lekker open.

Onze Rudy de Jonge heeft, zoals de meeste van jullie weten, maar één arm en liep dus ook voor het revalidatiefonds. Hij heeft in de laatste ronde alléén de “Monkey Bars” bedwongen. Diep respect! (Volgende keer maken we de GoPro vooraf nog iets schoner.)

Direct daarna tijgeren door het “Battle Field” en klimmen op de klassieker “Wood Climb.” Het begin is direct best zwaar met een goede obstakeldichtheid. Vervolgens een stukje bos “Wild Forest” en weer omhoog klimmen en lopen over de bunkers. En dat dus een keer of acht. We merkten gelijk dat het tempo werd verlaagd en dat er nog best wat modder van de Rat Race in de benen zat. Mede in het achterhoofd dat we dit nog drie keer mochten doen!

Na de bunkers lekker zware benen, mochten we direct weer een klein stukje tijgeren en de “Marine Tables” trotseren. Dit zijn de schuine houten wanden. Daarna weer verder. De loop gedeeltes waren veel over gras en kleine stukjes asfalt. De stukken gras waren onverwacht best zwaar. Het was hobbelig, vol met kuilen en gaten. Je moest dus goed opletten.

Aangezien de beentje best al zwaar waren moesten we natuurlijk nog wel even met een 20kg zandzak “Load Carry” een mooie ronde afleggen om vervolgens door een andere klassieker oude banden “Getting Tyred”. Goed dat ze de “Load Carry” ook in het parcours van de 12km hebben gezet. In de laatste Mud Masters mochten alleen de deelnemers van de 18km een zandzak mee zeulen. Het is toch een extra uitdaging voor het bovenlichaam.

Na de banden weer een stuk lopen. Daarna klimmen / springen over de “Log Bog” en kruipen door roestige pijpen “Pipe Lane.” Het mooie aan de omgeving was dat het vliegveld nog gewoon in gebruik was. We hoorde en zagen dus steeds aankomende en vertrekkende vliegtuigen. Toch een leuk extraatje.

Mud Masters

Het weer was vrij warm. De organisatie had daar goed op ingespeeld en vele verzorgingsposten neergezet waar je water kon drinken en bananen kon eten. Erg prettig, complimenten!

Na de “Pipe Lane” kwamen we in het beste deel van de race. Het mooie van alles was dat we dit gedeelte drie keer mochten beleven. Het begon als een soort afdaling in een zandgroeve. Voor intimi “Maaszand” (heb ik me laten vertellen?!). Mooi wit zand van waaruit obstakel “Atlantis” herrees; een ponton met steigerwerk waar je vanaf mocht springen in het blauwe water. In één woord: fantastisch. Het was niet heel hoog zoals in Biddinghuizen maar de “looks” waren top!

We zaten tot de naad toe onder de modder en niemand was meer herkenbaar.

Mud Masters

Daarna lekker glibberen door de modder “Mud Bath” die gaande weg de race echt heel blubberig werd. Er waren terecht klachten na de afgelopen Mud Masters dat het modder element eigenlijk niet tot nauwelijks aanwezig was. Nou dat hebben ze bij deze editie meer dan goed gemaakt. Na “Mud Bath” de “Trenches” van mul zand. Onverwacht nog een “Mud Bath” en vervolgens het beste obstakels van de race. Een waterplas (later echt een modderpoel) met daarin drijvende balken waar je onderdoor moest (en nee je moet ze niet optillen!) en daarna zwemmend onder netten door waar je nauwelijks met je hoofd boven water kon komen. Super! We zaten tot de naad toe onder de modder en niemand was meer herkenbaar.

Mud Masters

Onder de modder nog een stuk glibberen door de modder om vervolgens door mul zand het parcours te vervolgen. Aangekomen bij de rand van de zandgroeve mochten we via een flinke mul zand heuvel, welke was voorzien van een groot net, uit de groeve klimmen.

Het leuke aan het parcours was het feit dat je steeds langs eerdere obstakels heen kwam. Hierdoor was er veel contact met de andere startwaves. Droeg echt bij aan de saamhorigheid.

Mud Masters

Nog een paar mooie zand trenches en een flinke klim omhoog. Bovenaan stond heel veel publiek, dus nog even flink aanzetten. Alles voor de foto! Hierna kwam het start gebied in zicht. Het laatste stuk was in het start- en finishgebied. Een paar container bakken waar je in en uit moest springen. Hier was de grens kruising van de 12km en de 18km. De 12km ging richting de finish over de “Great Walls” (die in onze ogen steeds hoger worden naarmate we meer rondjes lopen), de “Pipe Runner”, die naar onze beleving iets lager was en de “Sizzler” waar ze dit keer niet 1 maar 3 balken hadden geplaatst om je nog meer van de stroom te kunnen laten genieten. De 18km ging voor de “Great Walls” rechtsaf om nog een lus te maken van 6km.

Mud Masters

De lus van de 18km was niet dicht bezet met obstakels. Dit zie je wel vaker en is meer bedoeld om kilometers te maken. We hopen dat in volgende edities de “extra” lus toch meer obstakels krijgt. Ondanks de minder aantal obstakels zaten er wel een paar goed zware in. Weer over bunkers heen klimmen, weer een zandzak van 20kg maar dan geen standaard rondje, nee je mocht de zak over de bunkers meenemen. Toegegeven, hier werden de benen wel een beetje pap van. Touwklimmen, welke we misten in het “standaard” parcours.

Mud Masters

In de 18km lus, was het obstakel “Shelter Climb”. Een beetje een raar obstakels. Je moest via palen, met aan de zijkant kleine stukjes hout gemonteerd, omhoog klimmen op een bunker (check de video hieronder voor een voorbeeld). Vervolgens “zweefde” een meter vanaf de bunker een grote balk met daaraan een net waar je naar beneden kon klimmen. Het stuk tussen de bunker en de “zwevende” was ook een stukje net gemonteerd als veiligheid dat je niet direct van de bunker af zou vallen. Het vreemde was dat je het gevoel had om naar de balk te springen, jezelf op te trekken en over de balk via het net naar beneden liet gaan. Dat springen was niet een goed idee omdat een meter lager een 2de balk zat, waarover het net netjes naar beneden werd geleid. Dit betekende dat bij de sprong je schenen tegen de 2de balk aan kwam. Ons gehele groepje heeft minimaal 1 blauwe scheen. Lag waarschijnlijk echt aan ons!

Finish

Na deze lus kwamen we in het start gebied terug waar we de “Great Walls”, “Pipe Runner” en de “Sizzler” dus nog mochten trotseren. De finish was het beroemde plateau waar de deelnemers, juichend, door de speaker en muziek ondersteund, prachtig werden onthaald. Wij moesten ons melden dat de eerste ronde er op zat en dat we verder gingen met onze  twee ronde van 12 kilometer…

Conclusie

Mud Masters heeft ook in Duitsland haar visitekaartje afgegeven als een goed en degelijk georganiseerde obstacle run. Het weer zat mee, het parcours uniek vanwege de  airport entourage, er was een mooi nieuw obstakel met de netten in het water, er waren veel verzorgingposten, het was zwaar door het vele heuvelwerk, de modder was meer dan goed aanwezig, verder weinig tot geen opstoppingen (behalve bij de “Great Walls” en “Pipe Runner” maar dat zijn ook obstakels waar je elkaar moet helpen en dus langer duurt) en de faciliteiten waren top geregeld.Mud Masters

Één paar kleine opmerkingen;

  • Een aantal Nederlanders vonden de communicatie in het Nederlands summier. Aangezien Weeze dicht tegen de Nederlandse grens aan ligt, had men verwacht dat in de grensstreek meer bekendheid gegenereerd zou worden. Maar zoals in het begin aangegeven was het de bedoeling om het Duitse publiek kennis met de Mud Masters te laten maken en vandaar de we aannemen de mindere communicatie in het Nederlands.
  • Er was onduidelijkheid bij de marathon versie. Tijdens onze eerste ronde mochten we ons niet melden bij de finish maar moesten we direct na de “Pipe Runner” onze weg langs de start vervolgen voor de volgende ronde. Bij de 2de ronde gaven ze aan dat we ons voor de eerste ronde niet hadden gemeld? Misscommunicatie onder de medewerkers. Ook spraken we een van de medewerkers van de organisatie dat een aantal marathon lopers per ongeluk twee keer de 18km en daarna pas de 12km hebben gelopen.
  • Er waren lange rijen voor de afspoeldouches. Nu was het lekker weer en niet heel erg maar dat kan beter. Dit keer zaten we echt helemaal onder de modder, dus afspoelen was geen overbodige luxe.

Extra positief puntje; de foto’s waren zaterdag avond en zondag al online. En tevens gratis!

Duitsland heeft er met Mud Masters Deutschland een super obstaclerun bij. Misschien wat minder hard als de Braveheart Battle en Getting Tough The Race maar voor het grote publiek heel toegankelijk en voor de meer ervaren obstacle runners genoeg uitdaging.

Bedankt organisatie, vrijwilligers, publiek en alle deelnemers! We zien jullie weer op een van de volgende runs.

Mud Masters

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is mede-initiator van Obstakels.com en DutchMudMen.com. Is enthousiast obstacle runner in Nederland en daarbuiten. Als ervaringsdeskundige motiveert en inspireert Jeffrey mede obstacle runners. Tevens kun je terecht voor kleding, schoenen en overige obstacle gear advies.

1 reactie

  1. Pingback: Zo overwin je de quarterpipe - Obstakels.com

Leave A Reply

X