Review Tough Mudders Duitsland

0

“Tough Mudder is probably the toughest event on the planet, probably”. Onder die noemer probeert deze 18- 20km lange obstacle/mudrace zichzelf te verkopen. Het event is er nóg niet in Nederland, maar al wel in verschillende ander landen binnen Europa, Amerika, Australië en Nieuw Zeeland. Als ik de verhalen, reviews en foto’s moet geloven, is dit een run die zeker de moeite waard is.

Tough Mudder Berlin-Brandenburg

Daarom last minute toch maar besloten om naar Tough Mudder Berlin-Brandenburg te gaan. De naam doet zich echter geen eer aan, aangezien Berlijn nog zo’n 100km verderop ligt, maar dat terzijde. Een ticket voor dit evenement kost zo’n €125 kost en aangezien de reis op zich al duur genoeg is, heb ik er voor gekozen om de dag na de race vrijwilliger te zijn. Op deze manier is een kaartje nog maar €15, dat leek mij een schappelijke prijs.

Tough Mudder

Team Dutch Mud Men (hier nog schoon)

Vrijdagmiddag zijn we vertrokken naar een hotel in Dresden om daar te overnachten, zodat we zaterdagochtend fris en fruitig aan de startlijn konden staan. Eenmaal aangekomen op het terrein van Tough Mudder, merk je direct dat het hier niet gaat om een ‘amateuristische’ run, maar om een goed georganiseerd evenement. Alles was duidelijk aangegeven, de inschrijvingen verliepen vlotjes en er was weinig oponthoud bij het opbergen van de tassen. Wel een beetje jammer alleen dat je hiervoor nog eens €3 moest betalen.

De zon scheen en na een warming-up van zo’n 10 min, het afleggen van de gelofte en het benoemen van de legionnaires, helemaal vol adrenaline klaar voor de start. Al snel liepen we door de bossen waar na zo’n twee kilometer in de ‘Artic Enema’ a.k.a. het ijsbad belandden. Een verkoeling konden we wel gebruiken, want de zon kwam stevig door. Echter is dit toch een ander verhaal dan lekker afkoelen. Je springt het water in, loopt een stuk door het ijsbad en zwemt vervolgens onder een houten plank door. Rustig blijven en een paar keer goed ademhalen is het advies, want hyperventilatie ligt op de loer. Daarna snel doorrennen om je spieren weer op temperatuur te krijgen. Dit was geen probleem, het parcours is afwisselend en verveelt geen minuut. Je loopt door de bossen, de polders, veel modder, zand en water.

Tough Mudder

Alleen in Duitsland: Der Currywurst Jump

Ook de hoogteverschillen en een aantal bijzondere obstakels maakte de race uitdagend. Zoals ‘Just the tip‘ een muur waarbij je alleen met je vingertoppen en tenen van de ene kant naar de andere moet zien te komen. Het ziet er makkelijk uit, tot je daadwerkelijk aan je vingertoppen hangt en je geen idee meer hebt hoe je de andere kant zal bereiken zonder in de bak met water te belanden. Dan had je ook nog Hangin’ tough, ringen die eigenlijk net te ver uit elkaar hangen. Maar met de juiste techniek, rust, coördinatie en gebruik te maken van swings, behaal je de overkant zonder in het water te vallen. Na zo’n 15 kilometer kwam de man met de hamer en begon het toch wel zwaar te worden. Één van de laatste obstakels waren de ‘Trenches’. Een obstakel waarbij iedere deelnemer met veel pijn en moeite de heuvels van modder probeerde te trotseren. Maar na 18+kilometers en 22 obstakels verder was het einde in zicht en kreeg je de welverdiende oranje hoofdband.

Tough Mudder Rhein Main

Zo’n twee weken later stond de volgende Tough Mudder alweer op het programma, genaamd Rhein Main (vlakbij Frankfurt). Dit keer met een grotere delegatie van Team DMM, uit zo’n beetje alle windstreken van Nederland. We verbleven met zo’n 12 personen op de camping.

Tough Mudder

Ontbijt op de camping

De sfeer zat er gelijk goed in en zelfs de tenten opzetten ging verbazingwekkend goed en snel. ‘S avonds het stadje in om even goed te eten, wat te drinken, om zo optimaal te kunnen presteren. Dit resulteerde echter in overvolle buiken, maar lekker was het wel. Na toch een redelijk korte nacht, werd er gezamenlijk ontbeten ‘campingstyle’. De kookclub van Team DMM had goed zijn best gedaan, iedereen had wel iets gemaakt; van zelfgemaakt banenbrood, tot muesli, broodpudding, ontbijtmuffins, repen, pannenkoeken en nog veel meer. Aan goede voeding dus geen gebrek. Op het terrein waren nog 2 Dutch Mud Men aangehaakt en we zijn toen iets eerder gestart. De race had veel weg van Tough Mudder Berlijn, alleen hierbij waren er veel meer hoogteverschillen (lees zo’n 2.000 meter!) Die gingen wel in je benen zitten. Voornamelijk Heidi’s weg (beter bekend als Heidi’s lijdensweg of Heidi mag weg), was pittig. Dit was een stevige, eindeloze hoge helling door het bos en modder. Je zag het einde niet, wat het zowel fysiek als mentaal erg zwaar maakte. Maar met het verstand op nul, blik op oneindig en gewoon stevig doorlopen overkom je ook dit obstakel.

Voornamelijk Heidi’s weg (beter bekend als Heidi’s lijdensweg of Heidi mag weg), was pittig.

Op het einde van de race en het moment dat je denkt dat je er bijna bent (nog maar drie kilometer) kreeg je een heel stuk door het maisveld. Echter is het grotendeels vals plat (dus heuvel op) waar na 15 km en 20 obstakels je benen het zwaar krijgen. Maar toen we het stuk eenmaal waren doorgekomen, liepen we de bossen terug in en was de ‘Everest‘ in zicht. Een halfpipe, met een drempel waarbij je een sprint moet nemen, een sprong moet maken om zo te hopen dat je de reling kan pakken en jezelf op die manier kan optrekken. Gelukkig waren er een aantal Dutch Mud Men bovenop de Everest blijven staan om iedereen binnen te kunnen halen. En dat was nodig; want dankzij hun kracht, inspanning, motivatie en tips lukte het iedereen om boven te komen. We Leave no Dutch Mud Men behind! Aan alles komt een eind en zo ook aan deze run. De oranje hoofdband werd wederom in ontvangst genomen, omgeruild voor de groene band en er kon terug gekeken worden op weer een mooie run.

Lees ook: Zo overwin je de quarterpipe 

De weergoden waren ons goed gezind en nadat iedereen was gefinisht, werd er terug gereden naar de camping waar de spullen in het grote meer werden gewassen, er werd gezwommen, gedronken en uitgerust. Nadat de zon onderging en het kouder werd, ging iedereen zich opfrissen om met zijn allen te eten. Na wederom een geslaagde avond, was het tijd om te slapen want de wekker ging de volgende dag al vroeg af (lees zes uur).

 

Tough Mudder

Mission accomplished! En ja, de autoband was er ook weer bij

Zondagochtend in de regen alles afbreken, inpakken en de auto’s volladen mocht de pret wederom niet drukken. Om zeven uur bepakt en bezakt richting het terrein om te vrijwilligen. Helaas konden we niet allemaal bij elkaar maar in twee-, en drietallen verdeelden we ons over het parcours en de obstakels. Gelukkig ging de zon ging schijnen, de sfeer was nog steeds fantastisch wat maakte dat het ‘harde werken‘ goed te doen was. Om half vier waren de laatste deelnemers binnen en na het opruimen kwam er een einde aan wederom een top weekend. Het weer zat mee, de sfeer onderling was fantastisch, de run was heerlijk, het eten goed en bovenal is er veel plezier gemaakt en meer gelachen dan menig buikspieren aankonden.

Tough Mudder is mijn favoriete run so far. Goede organisatie, de sfeer is ongedwongen en gezellig, het parcours is uitdagend met een aantal bijzondere obstakels en er wordt goed voor de deelnemers en vrijwilligers gezorgd.

Ik heb genoten en meer dan dat. Mijn dank gaat uit naar alle Dutch Mud Men, want wat was het mooi!

Tough Mudder

Nog een dagje vrijwilliger spelen

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Heeft vorig jaar haar eerste obstaclerun gehad (Dirty Ladies Run) en was gelijk verkocht aan de sport. Afgelopen seizoen besloten om na 21 jaar te stoppen met hockeyen om volledig voor het obstaclerunning te gaan. Vanaf half mei, bijna wekelijks een run in zowel binnen- als buitenland. Een nieuwe verslaving is geboren.

Leave A Reply

X