Review Spartan Beast Tsjechië

0

Afgelopen weekend heb ik in Klinovec, Tsjechië meegedaan aan de Spartan Beast. Tijdens de Spartan race van Keulen is het Spartan virus bij mij doorgekomen, dus een beast stond hoog op m’n lijstje. Ik had met Mark Schadenberg afgesproken om samen die kant op te gaan. Vrijdag ochtend heen, hotelletje pakken en zaterdag op tijd starten zodat we meteen weer terug konden rijden. Tickets geregeld en alles leek top te gaan… totdat Mark helaas net niet op tijd terug kon zijn. Ja shit. Dan maar alleen die kant op om de Nederlandse eer te verdedigen.

Op weg naar Tsjechië

Na een uur of 9 rijden stak ik vrijdag de Duits/ Tsjechische grens over, waar de eerste paniek al een beetje toesloeg. Ik was gewoon in een ski gebied!!! Hellingen waarbij m’n auto in z’n 3e versnelling moeite had, het ging in ieder geval een uitdaging worden. ’s Avonds niet veel meer gedaan, lekker even gegeten, klein biertje erbij en maar op tijd gaan slapen want ik mocht om 9:30 uur starten.
De ochtend in het hotel was meteen al leuk. In het kleine hotel waar ik zat zaten een stel Duitse, Oostenrijkse en zelfs Amerikaanse Spartans. Die Duitsers hadden het er over dat ze zichzelf gek vonden door 4 uur te rijden voor een Spartan Race. Ik had slechts 9 uur gereden… hahahaha. De Amerikanen hadden in hun thuisland al twee sprints (de kortste variant van Spartan Race) gedaan, en omdat ze in Europa op vakantie waren pakten ze deze “even mee.” Maar ook zij waren onder de indruk van de bergen.

Bij aankomst op het festival terrein was het regenachtig, nat en mistig. Tsja, je bent op zo’n 1.000 meter hoogte, iets waar ik als polder Nederlander toch wat weinig gewenning mee heb. Vervolgens startnummer gehaald en maar besloten om in een lange tight en in lange mouwen te starten. Het was een graad of 10 en best vochtig. Uiteraard stonden er deelnemers in tanktops en heel korte broekjes, maar ik heb het snel koud dus dan maar in het lang.

De faciliteiten waren prima. De tassen tent was veel beter geregeld dan in Keulen, alleen moest je wel 25 kronen (1 euro) betalen. Wat ook opviel was dat de gebruikelijke merchandise echt spot goedkoop was. Nog geen 10 euro voor een shirtje, en de Reebok Spartan schoenen kon je kopen voor omgerekend 60 euro. Ook koffie, thee, fris etc was erg goedkoop. Bovendien stond er ook nog een stand waar je nutrition bars, gels en sportdrank kon kopen. Ook voor heel erg weinig.

De Spartan Beast Tsjechië

Dan de race. Met de Super van Keulen als referentie, en de enorme bergen die het gebied rijk waren begon ik om 9:30 uur precies met zo’n 150 mede Spartans. De eerste kilometer was meteen hels!! We moesten een rode piste bedwingen!! Nu betekent dit dat mijn Garmin af en toe stijgingspercentages van ruim 30% aangaf! Rennen? Nee dat kan gewoon niet. Een lang lint van Spartans ging al sjokkend de helling op….. De eerste kilometer duurde bijna 20 minuten. Waar de hell was ik aan begonnen?! Als dit 20 kilometer lang zo doorging…. er spookte echt van alles door m’n hoofd. Gelukkig konden we eenmaal boven lekker een stukje rennen op stenen paadjes die licht naar beneden gingen.

Waar de hell was ik aan begonnen?!

Na wat “simpele” obstakels als hooibalen, houten hekjes en “onder-tussen-over” hekken was het eerste voor mij nieuwe onderdeel een heel gemene. Er waren 4 planken van ongeveer 1,5 meter lang in de grond gezet, met het smalle deel boven. De planken, die in een hoek van 90 graden een soort zig-zag vormden, waren maximaal 5 cm breed en dus was het een echt evenwichts onderdeel. Maar vallen was geen optie, want dan staan er zoals bij iedere Spartan Race 30 burpees te wachten. De eerste twee planken gingen prima, maar de laatste twee bleken in een puntje te zijn geslepen. Nog minder evenwicht dus. Bijna vallend maakte ik drie grote stappen, waarna ik ternauwernood de overkant haalde.

Spartan Beast

Onze held in actie

Vervolgens stond er een soort klimwand te wachten. Zoiets als de challenge tent in Keulen, waar je tegen de muur op horizontaal moest bewegen. Gelukkig ook deze hindernis overwonnen, waarna er een flinke daling wachtte. Ik had mijn Trailroc schoenen aan, maar ik glibberde alle kanten op! Halverwege de helling kwam het volgende obstakel te voorschijn. Een bos parcoursje afleggen met een truckband. Eerst naar beneden, dan uiteraard ook weer omhoog. Door alle nattigheid was het eerste deel het lastigste. Weinig grip en probeer dan die band maar eens te controleren zodat deze niet helemaal het dal in rolt….. Maar ook dit was te doen dus gingen we weer verder naar beneden, waar er in het dal een eerste soort van trench te zien was. Hoewel, gewoon een sloot met een dam met prikkeldraad eroverheen. Lekker hoor dat smeltwater….. BRR!! Helaas was er na een dal weer een helling…. En wederom kon je hier niet gewoon rennen. Sjokken dus. Ik begon me dan ook erg hard te bedenken hoe lang dit allemaal ging duren. Aangezien ik rekening had gehouden met 20 km, wat ik hardlopend in iets meer dan 1,5 uur kan, zou het best wel eens 3 uur gaan duren. Naja we zijn er nu toch dus laten we er dan maar lang van genieten. Gelukkig stonden er boven aan de helling standjes met repen, gels en een chemisch rode soort van aardbeien sportdrank. Volgens de volunteers was het een soort van doping, dus ik heb maar twee bekertjes achterover geslagen.

Volgens de volunteers was het een soort van doping, dus ik heb maar twee bekertjes achterover geslagen.

Boven aan de berg wachtten er monkeybars. Niet heel lang, maar wel erg gemeen want ze varieerden in hoogte, maar ook in dikte. Erg lastig vast te pakken, maar ik wilde per se de race volbrengen zonder burpees te hoeven maken. Ik gleed bijna van de voorlaatste bar af en wilde de wat lagere laatste bar vastpakken, maar toen knalde ik vol met m’n scheen op het onderste steigerdeel. Gelukkig voorover, en dus een soort judorol gemaakt en zonder met m’n voeten aan de grond te komen toch de overkant gehaald. Maar wel een fijne zere scheen.

Spartan Beast

Vervolgens naast de volgende piste de berg weer af. In kniehoog gras, met de nodige oneffenheden. Ik zag her en der al wat mensen behoorlijk hard crashen, dus ik deed het rustig aan, en zelfs daarmee ging ik al enkele keren onderuit. Wat een onderneming weer! Beneden moesten we weer door een sloot. Eerst onder een soort bruggetje door, dus al tijgerend bijna met je buik in het water om vervolgens weer stroomopwaarts te gaan door het beekje. Dat overigens ijzig koud was. Lang leve m’n Injinji teensokken

Het beekje was af en toe een metertje diep, altijd lekker, maar vooral de gladde stenen waren lastig. Na het beekje, waar we een kleine kilometer hadden geploegd, was het wéér bergop. Zucht. Maar halverwege mochten we een emmer vullen met stenen. Om hier vervolgens een heel steil kiezel pad mee te vervolgen. Eerst omhoog, daarna naar beneden. Wow. Mega zwaar, maar wel weer erg uitdagend om niet met emmer en al naar benden te glijden.

Spartan Beast

Hierna weer een stuk trailrunning , waar er gelukkig lekker weer gerend kon worden. Hier kon ik lekker weer herstellen, maar we waren nog niet boven. Gelukkig gingen we dit ook niet, maar sloegen we af, waar er een soortgelijk obstakel als de emmers was, alleen nu zandzakken. En nu eerst naar beneden!!! Aaargh!! Dit was wat mij betreft echt het zwaarste onderdeel van de race. De helling was zo steil… en er kwam echt geen einde aan. Na drie keer op adem te zijn gekomen uiteindelijk helemaal gaar weer boven.

Inmiddels ware we al een uur of twee bezig, maar met 14 km gehad schoot het al op dacht ik. Ik begon me alleen af te vragen hoe lang de race eigenlijk zou zijn… 20+ km. Tsja dat kan 20, maar ook 25 of 28 zijn. Hoewel Keulen minder kilometers was dan dat er vooraf werd gezegd, had ik hier mijn twijfels bij. Gelukkig gingen we weer naar beneden, waar er een veld opdoemde met de bekende katrollen. Via een touw en katrol moest er een zandzak omhoog worden gehesen. Appeltje eitje dacht ik. Not. Nu ben ik slechts 65 kilo, maar die zak leek even zwaar! Ik moest iedere keer echt volle bak hangen en alles in de strijd gooien om de zak naar de bel te trekken….

Spartan Beast

Modder

Vervolgens weer een bekend onderdeel, namelijk het speerwerpen. Opdracht is simpel; gooi de speer in een strooien pop. Mis je of blijft de speer niet hangen…. juist 30 burpees. In Keulen gooide ik de speer nog in het hoofd van de strooien pop en moest ik burpees maken, nu gooide ik de speer in de keel van de pop en bleef de speer welgeteld 2 seconden hangen. Genoeg voor de ‘judge’ om er goedkeuring aan te geven…. Pfff mazzel dus.

Vervolgens moesten we wéér een steile helling op, nu onder de skilift. Ik begon nu echt wel kapot te zitten en ook aan deze helling kwam nauwelijks een einde. M’n kuiten stonden op springen en ik besloot enkele lotgenoten te volgen door achteruit de berg op te lopen om de kuiten te ontlasten. Geeft wel sfeer als je elkaar dan probeert te coachen in het Tsjechisch/ Duits/ Whatevers. Boven kwam we op een asfaltweg en in het dal kwam het finish gedeelte in zich…. Wow gelukkig!! Maar voorlopig waren we er nog niet.

Spartan Beast

We mochten kopje onder

Eerst moesten er nog een paar tractorbanden overwonnen worden. Hoe? In gebrekkig Duits werd me verteld dat er 4 tireflips gemaakt moest worden. Nu heb ik een dergelijke band in de sportschool liggen, dus dat ging we redelijk af. Hierna over het asfalt een flink stuk naar beneden gerend, met iedere keer het idee dat de finish vlakbij moest zijn. Na ruim 3 uur mocht dat toch wel een keer. Nee hoor, bospad in, en een reusachtige houten muur. Gelukkig was een Tsjechische vriend zo goed om me een pootje te geven. Ik hem boven opgehesen en weer verder. Weer omhoog…. Weeeeer om-hooog…..

Spartan Beast

Minder modderig dan in Keulen

Gelukkig niet weer een hele berg op maar toch weer een kwartier klimmen verder. Ik ging al even na welke onderdelen uit Keulen nog niet aan bod waren geweest. Ja het slepen met die stenen aan een ketting! En jawel, nu niet met stenen, maar met een soort van stalen slee met een opstaand randje. Waar die dingen in real life voor dienen geen idee, maar ook hiermee moesten we een inmiddels omgeploegd bergpad op, en ook weer af. Daarna mochten we ons, via een heuse waterslide, eindelijk naar de finish begeven. De slide begon heel rustig, maar je ging op het einde op volle snelheid een modderbak in, en ja kopje onder! Lekker zo vlak voor de finish.

Hoewel, op het finishterrein hadden ze nog even 6 obstakels neergelegd. Ten eerste touwklimmen. Maar dan wel speciaal, dus vanuit een modderbad. Modderig touw, maar gelukkig kan ik wel redelijk touwklimmen en kon ik de bel binnen een haal of 5 halen. Maar geen bommetje naar beneden gemaakt, hoewel het wel aantrekkelijk was…

Spartan Beast

Raak!

Vervolgens hadden ze weer prikkeldraad gespannen. Niet door de modder, zoals in Keulen, maar boven een stijgend parcours vol met puntige stenen, modderpoeltjes en gras. Hier stonden de fotografen en andere sadisten zich kostelijk te vermaken. Na dit gebeuren volgden nog twee trenches. Deze waren zo hoog dat er bij velen spontaan kramp in de kuiten schoot. Sportief als je bent help je elkaar dan, je bent er immers bijna. Hierna weer naar beneden rennen en daar hadden ze een nieuw prikkeldraad obstakel, in de vorm van een doolhof van hooibalen. Je moest er maar in kruipen op je buik en hopen dat je de juiste weg had. Ook deze ging goed, waarna de traditionele laatste obstakels wachten; de piramide en de sprong over het vuur. De piramide was in Keulen erg lastig door de modder waarin we waren gehuld, maar nu was hij prima te doen. Als laatste dus een sprong over het vuur en daar stonden de meiden met de medailles, shirts, water en bananen. Yeah I made it. In fokking 3 uur en 45 minuten. Bijna mijn tijd op de marathon, maar nu op een krappe 24 kilometer.

Conclusie

Een heel verhaal, maar de Spartan Race was erg tof en zwaar door de vele hoogtemeters (zo’n 1.600 up en 1.600 down totaal). De onderdelen zijn echter goed te doen, maar ook het bergachtige landschap maakt een aantal onderdelen hiervan erg pittig. Ik snap inmiddels dat hierdoor de kans op een Nederlandse Spartan Race erg klein is. Maar wie weet….

Vervolgens nog even 8,5 uur teruggereden en een enorme ervaring rijker. Nu een dot spierpijn waar je U tegen zegt, maar volgende week gewoon weer present op de Dirtmaniacs.

Spartan Beast

Vlak is het zeker niet.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Sebastiaan loopt in binnen- en buitenland obstacle runs en heeft in 2014 de Spartan Trifecta medaille bij elkaar gelopen.

Leave A Reply

X