Review Dirtmaniacs

12
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 3 sterren
  • Goed!
  • 2.5/5 Gem. score

  • Beoordeeld 12 sterren12 Beoordelingen

  • Dirtmaniacs
  • Gepost op: : 24 augustus 2014
  • Laatst aangepast: 25 augustus 2014
  • Thema
    Schrijver: 60%
    Gebruiker: 49%
  • Locatie
    Schrijver: 75%
    Gebruiker: 69%
  • Faciliteiten
    Schrijver: 55%
    Gebruiker: 48%
  • Warming-Up
    Schrijver: 25%
    Gebruiker: 35%
  • Parcours
    Schrijver: 55%
    Gebruiker: 51%
  • Bewegwijzering
    Schrijver: 25%
    Gebruiker: 36%
  • Zwaarheid
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 55%
  • Modder
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 72%
  • Veiligheid
    Schrijver: 25%
    Gebruiker: 40%
  • Teamwork
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 52%
  • Prijs / Kwaliteit
    Schrijver: 50%
    Gebruiker: 45%
  • Aanrader?
    Schrijver: 60%
    Gebruiker: 49%

Conclusie:

Wat vonden jullie van Dirtmaniacs? Tips, verbeterpunten, complimenten en jouw mening zijn welkom. Hier alvast de review van onze Bas.

In navolging van vorige week, toen de EORC in Budel op het programma stond, gaat ook deze zondag de wekker al om 7.00 uur. Tijd voor 24 kilometertjes Dirt Maniacs met als afsluiter van het parcours de door Dirk Schrama goedgekeurde ’s werelds langste mud trenches! Vol goede moed, maar toch met aardig was spanning, aangezien dit mijn langste run tot dusver gaat worden, stap ik in de auto richting de Gaasperplas in Amsterdam. Navi aan en gas erop …..ow wacht trajectcontrole!

Review Dirtmaniacs

De reis en aankomst

Dit maal solo, aangezien m’n bootcamp maatjes en vrienden me voor gek verklaren. Echter volgens de Dutch Mud Men (DMM) Facebook pagina starten er minimaal 60 mede DMM samen met mij in het eerste startvak genaamd “24on24 Dutch Mud Men”.  Aan gezelschap geen gebrek dus. De navigatie leidt mij keurig naar de Gaasperplas, maar ik zie verdacht weinig bordjes met iets dat lijkt op Dirt Maniacs. Dan maar stug blijven door rijden totdat ik opeens een finish lijn zie, enkele geparkeerde auto’s en de eerste DMM shirtjes! Bestemming bereikt lijkt mij zo. Volgens de info moet ik eerst nog even 5 euro parkeerkosten aftikken, maar volgens mij ligt de parkeerwachter, in tegenstelling tot een stelletje mafkezen die 24 km modder gaan happen, wel nog lekker in zijn nest te ronken. Prima toch.

Review Dirtmaniacs

Veters strikken & andere voorbereidingen

Het is ondertussen 9.30 uur en het is nog verdacht rustig op het terrein. Zelfs de crew lijkt zich te verbazen over de aanwezigheid van de eerste deelnemers, maar een lekker bakkie koffie is gelukkig toch al wel te verkrijgen. Net als vorige week ook hier een vrij klein terrein, maar alle benodigde faciliteiten lijken er te zijn. Het inchecken is pas mogelijk vanaf 10.00 uur en is naar mijn idee wat aan de late kant. We besluiten de nabij gelegen tent om te dopen tot omkleed ruimte (achteraf bleek dit ook te kloppen!). Bij de bagagetent is echter nog geen crew te zien. Dus tasje al achterlaten lijkt een slecht idee. Pas na 10.30 uur kunnen we ook deze kwijt. We mogen de bagage zelfs een eigen plekje geven. Beetje vreemd, maar verder prima. Vanaf ongeveer 10.45 uur verzamelen we ons in het start vak. Richting 11.00 uur stroomt het vak aardig vol met mensen, waarvan ik schat zo’n 80% een DMM shirtje aanheeft. Ik vermoed dat er al met al uiteindelijk een kleine 100 DMM starten in de eerste wave. Het is echt enorm gaaf om al die DMM te zien! Qua warming up is het allemaal niet zo heel spannend. Er is in ieder geval muziek en bovenop ons eerste obstakel, een zeecontainer met hiervoor een aantal hooibalen, staat een crew member ons te motiveren.

Review Dirtmaniacs

Start en parcours

Uiteindelijk valt om 11.10 uur het startschot en gaat het los. In vol ornaat, met diverse DMM vlaggen bestormen we de eerste container. Ik sluit mij al snel aan bij een groepje van een man of 7-8 waaronder Danny en OCR deelnemers Alexander en Rudy. Het parcours begint goed en zwaar. Vooral het stuk waarbij je, via een touw, ‘apen hangend’ naar de overkant van de rivier moet is nog niet helemaal mijn ding. Het gaat mij zo langzaam af dat ik mij halverwege schuldig voel richting de persoon na mij en mij maar laat vallen….of was dit nou gewoon een mooi excuus om los te kunnen laten? 😉 Gedurende het parcours komen we diverse water elementen tegen en ook regelmatig obstakels die mij aardig zwaar vallen. Hoge muurtjes, veel klimmen in touwnetten en vooral het alternatief voor de monkey bars zijn af en toe aardige uitdagingen met name voor het bovenlichaam. De alternatieve monkey bars zijn trouwens erg leuk bedacht. Uit een touw zijn twee lussen gemaakt die aan een ronde balk hangen. Het is de bedoeling dat je met je handen in deze twee lussen gaat hangen en al slingerend de lussen en jezelf over de balk naar de overkant beweegt.

Parcours

Op papier zou het parcours moeten bestaan uit een stuk van 6 km met in het midden aan vast gezet een “lus” van circa 6 km. Deze lus moeten wij als 24k renners dus 3x lopen …. Op papier tenminste.
De eerste keer dat we het stuk lopen lijkt een deel van de crew te ontbreken en/of nog bezig te zijn met het afbakenen van het parcours middels rood-witte tape. Het kost ons in ieder geval aardig wat moeite de juiste weg te vinden. Daarnaast blijkt de lus geen 6, maar circa 4 km te zijn. Bij de start van deze lus staat ook de enige verzorgingspost waar stukjes banaan (deze waren echter volgens mij vrij snel op, want ik zag ze mijn laatste keer niet meer), stukjes sinaasappel en drinken in de vorm van isotone sportdrank te verkrijgen zijn. De tweede keer dat we het stuk lopen is de eerder nog ontbrekende (of door omstanders verwijderde tape) alsnog netjes aangebracht en staan er ook iets meer crew members bij de obstakels. Ook liggen er opeens boomstammen die we een stuk mee moeten sjouwen.

Review Dirtmaniacs

Lus na Lus na Lus na Lus (4x)

Op deze manier lopen we de lus uiteindelijk 4 keer i.p.v. de op papier aangegeven 3. Nou vind ik 2 keer hetzelfde stuk lopen niet zo erg, maar 3-4 keer wordt wel erg veel. Aan de andere kant vond ik de obstakels erg leuk en is het een makkelijke manier om kosten te besparen, zeker aangezien dit de eerste editie van Dirt Maniacs is. Al met al voor mij persoonlijk geen enorm storende factor. Sterker nog, dit maakt voor mij het laatste rondje vooral een mentale uitdaging waarin ik probeer het bewustzijn van de langzaam opkomende fysieke ongemakken te onderdrukken. Na deze lus 4 keer te hebben gelopen wacht er eindelijk onbekend parcours. Mijn energie niveau begint weer wat te stijgen en het bewustzijn van mijn licht optredende kwaaltjes juist wat te verminderen. Dan bedenk ik mij opeens dat er nog een uitdagend laatste obstakel wacht. Vreemd genoeg geeft dit echter juist nog wat extra energie.

Review Dirtmaniacs

Langste Mud Tranches van de wereld…

En ja hoor daar doemen ze eindelijk op… de lang verwachte mud trenches. Aan het begin staat er een motiverend bordje met de tekst “nog maar 400 meter”. Daar waar ik eerst met moeite aan kon haken bij mijn mede lopers, schiet ik hier vooruit. ‘Vedergewicht’ zijn heeft blijkbaar toch soms zijn voordelen. Dan doemt daar een brede trench op gevuld met water waar ik in eerste instantie net tot mijn knieën in de modder sta, maar twee stappen later sta ik ineens tot borsthoogte in de modder. Richting het einde volgen er nog wat trenches waar na afloop vermoedelijk wat schoentjes terug zijn te vinden. Je wordt hier namelijk flink vast gezogen in de modder. Maar ook deze doorstaan we prima. Na de laatste trench nog even mooi  maken *pun intended* en vervolgens met 4 man sterk de finish passeren.

 

Conclusie

Redelijk euforisch en in een betere mentale staat dan tijdens het laatste lusje ben ik erg tevreden, maar dit blijkt van relatief korte duur. Zelfs na 4 keer de “net-geen-6km-lus” te hebben gelopen blijken we “maar” 19,8 km te hebben afgelegd. Als je zojuist ’s werelds langste mud trenches hebt gehapt alsof ze je laatste avondmaal waren en als je denkt 24 km te hebben gelopen, dan is de kille waarheid toch een klein dompertje. Echter met 19,8 km in 2 uur en 15 minuten mag ik niet ontevreden zijn. Deze tijd bevestigt duidelijk de zwaarte van de obstakels, aangezien ik deze afstand tijdens de Strongmanrun in België in 2 uur deed.

Na afloop van de run heb ik eindelijk ook kReview Dirtmaniacsennis mogen maken met Mr. DMM himself, Dirk Schrama. Tijdens onze recap van de race zien we een klein groepje DMM zelfs een doorstart maken en aanhaken bij een volgende wave. Als je 24 km verwacht dan zijn er blijkbaar ook echte diehards te er perse 24 willen lopen. Ook Toine is vandaag present, als DMM fotograaf. Echter met zoveel bekende en minder bekende DMM komt hij nauwelijks aan fotograferen toe volgens mij 😉

Positief

Al met al overheerst een positief gevoel aan de run. Alle benodigde faciliteiten waren simpel doch voldoende aanwezig. De doorstroming was super. Dit kwam volgens mij mede omdat na ons twee waves voor het 6 km parcours starten, welke niet in de lus instroomden en dus ook niet voor extra verkeer tijdens onze 2,3,4e herhaling van de lus zorgden. Volgens mij heb ik enkel de eerste paar 12 km waves deels gezien tijdens ons 3e en 4e rondje. Daarnaast waren de obstakels voor mij persoonlijk uitdagend en deels ook nieuw. De locatie zelf was prima en gezien het feit dat je in Amsterdam zit zelfs leuk te noemen. Maar kan absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld de EORC van afgelopen week.

Review Dirtmaniacs

Verbeterpunten

Wat puntjes van kritiek zijn de slechte bewegwijzering tijdens het eerste rondje. Echter dit was het tweede rondje dan weer netjes verholpen. Ook de afwezigheid van crew members bij sommige obstakels is, met het oog op de veiligheid, een punt van aandacht. Zeker gezien de technische moeilijkheid van sommige obstakels. Daarnaast ben ik niet zo’n fan van 4 keer hetzelfde stuk lopen, maar zoals al eerder aangegeven, kan ik dit zeker een eerste editie begrijpen en stoorde ik mij er niet echt aan. En na afloop had er wat mij betreft iets hartigs en wat water te drinken mogen zijn. Het 0,0% bier was leuk, maar niet echt iets voor mij.

Review Dirtmaniacs

Score

Uiteindelijke score is 3 uit 5, aangezien de potentie voor een leuke run er zeker is en ik de wel duidelijk aanwezige verbeterpunten een voor het eerst georganiseerde run wat minder zwaar aanreken. Echter met een oorspronkelijke prijs van 50 euro (de groupon en DMM-2-voor-1 actie niet mee gerekend) begeef je je als run toch richting het, voor Nederlandse begrippen, “duurdere” segment en worden de verwachtingen daarmee toch automatisch wat hoger.

Volgende stop: Spartan Race zijn in London.
Mede DMM wederom bedankt voor een geslaagde run en wie weet tot in London…. Ooraa!

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is na de Army Urban run verslaafd geraakt aan obstacle running. De runs op zijn CV stapelen zich op, alsmede met de ervaring. Als je iemand met een lachend gezicht en zijn duimen omhoog naast je ziet rennen, grote kans dat dit Bas is!

12 reacties

  1. Bas Prinssen3 on

    In navolging van vorige week, toen de EORC in Budel op het programma stond, gaat ook deze zondag de wekker al om 7.00 uur. Tijd voor 24 kilometertjes Dirt Maniacs met als afsluiter van het parcours de door Dirk Schrama goedgekeurde ’s werelds langste mud trenches!
    Vol goede moed, maar toch met aardig was spanning, aangezien dit mijn langste run tot dusver gaat worden, stap ik in de auto richting de Gaasperplas in Amsterdam. Navi aan en gas erop …..ow wacht trajectcontrole!
    Dit maal solo, aangezien m’n bootcamp maatjes en vrienden me voor gek verklaren. Echter volgens de Dutch Mud Men (DMM) Facebook pagina starten er minimaal 60 mede DMM samen met mij in het eerste startvak genaamd “24on24 Dutch Mud Men”. Aan gezelschap geen gebrek dus.
    De navigatie leidt mij keurig naar de Gaasperplas, maar ik zie verdacht weinig bordjes met iets dat lijkt op Dirt Maniacs. Dan maar stug blijven door rijden totdat ik opeens een finish lijn zie, enkele geparkeerde auto’s en de eerste DMM shirtjes! Bestemming bereikt lijkt mij zo. Volgens de info moet ik eerst nog even 5 eurries parkeerkosten aftikken, maar volgens mij ligt de parkeerwachter, in tegenstelling tot een stelletje mafkezen die 24 km modder gaan happen, wel nog lekker in zijn nest te ronken. Prima toch. En ik sta op ik denk nog geen 20 meter van de finish lijn….toppie.
    Het is ondertussen 9.30 uur en het is nog verdacht rustig op het terrein. Zelfs de crew lijkt zich te verbazen over de aanwezigheid van de eerste deelnemers, maar een lekker bakkie koffie is gelukkig tot al te verkrijgen. Net als vorige week ook hier een vrij klein terrein, maar alle benodigde faciliteiten lijken er te zijn. Het inchecken is pas mogelijk vanaf 10.00 uur en is naar mijn idee wat aan de late kant. Echter dit gaat verloopt vrij soepel. We besluiten de nabij gelegen tent om te dopen tot omkleed ruimte (achteraf bleek dit ook te kloppen!). Bij de bagagetent is echter nog geen crew te zien. Dus tasje al achterlaten lijkt een slecht idee. Pas na 10.30 uur kunnen we ook deze kwijt. We mogen de bagage zelfs een eigen plekje geven. Beetje vreemd, maar verder prima.
    Vanaf ongeveer 10.45 uur verzamelen we ons in het start vak. Richting 10.00 uur stroomt het vak aardig vol met mensen, waarvan ik schat zo’n 80% een DMM shirtje aanheeft. Ik vermoed dat er al met al uiteindelijk een kleine 100 DMM starten in de eerste wave. Het is echt enorm gaaf om al die DMM te zien!
    Qua warming up is het allemaal niet zo heel spannend. Er is in ieder geval muziek en bovenop ons eerste obstakel, een zeecontainer met hiervoor een aantal hooibalen, staat een crew member ons te motiveren.
    Uiteindelijk valt om 11.10 uur het startschot en gaat het los. In vol ornaat, met diverse DMM vlaggen, DMM’ers in kilts en een grote massa aan DMM, bestormen we de eerste container. Ik sluit mij al snel aan bij een groepje van een man of 7-8 waaronder Danny en OCR deelnemers Alexander en Rudy. Ik heb Rudy nog niet eerder mogen ontmoeten, maar was meteen onder de indruk van zijn enthousiasme en vooral ook de snelheid en het ogende gemak waarmee hij de obstakels neemt en overwint. Maar hier traint hij dan ook keihard voor. Voor diegene die Rudy de Jonge nog niet kennen, Rudy heeft al sinds zijn geboorte een arm prosthese vanaf zijn elleboog en is o.a. ambassadeur van het Nederlands revalidatie fonds. Bij de meeste obstakels bungel ik ergens halverwege als hij alweer onderweg is.
    Het parcours begint goed en zwaar. Vooral het stuk waarbij je, via een touw, ‘apen hangend’ naar de overkant van de rivier moet is nog niet helemaal mijn ding. Het gaat mij zo langzaam af dat ik mij halverwege schuldig voel richting de persoon na mij en mij maar laat vallen….of was dit nou gewoon een mooi excuus om los te kunnen laten? ;).
    Gedurende het parcours komen we diverse water elementen tegen en ook regelmatig obstakels die mij aardig zwaar vallen. Hoge muurtjes, veel klimmen in touwnetten en vooral het alternatief voor de monkey bars zijn af en toe aardige uitdagingen, met name voor het bovenlichaam aangezien ik werkelijk elke vorm van techniek lijk te missen. De alternatieve monkey bars zijn trouwens erg leuk bedacht. Uit een touw zijn twee lussen gemaakt die aan een ronde balk hangen. Het is de bedoeling dat je met je handen in deze twee lussen gaat hangen en al slingerend de lussen en jezelf over de balk naar de overkant beweegt.
    Op papier zou het parcours moeten bestaan uit een stuk van 6 km met hier in het midden aan vast gezet een “lus” van circa 6 km. Deze lus moeten wij als 24k renners dus 3x lopen …. Op papier tenminste.
    De eerste keer dat we het stuk lopen lijkt een deel van de crew te ontbreken en/of nog bezig te zijn met het afbakenen van het parcours middels rood-witte tape. Het kost ons in ieder geval aardig wat moeite de juiste weg te vinden. Daarnaast blijkt de lus geen 6, maar circa 4 km te zijn. Bij de start van deze lus staat ook de enige verzorgingspost waar stukjes banaan (deze waren echter volgens mij vrij snel op, want ik zag ze mijn laatste keer niet meer), stukjes sinaasappel en drinken in de vorm van isotone sportdrank te verkrijgen zijn.
    De tweede keer dat we het stuk lopen is de eerder nog ontbrekende (of door omstanders verwijderde tape) alsnog netjes aangebracht en staan er ook iets meer crew members bij de obstakels. Ook liggen er opeens boomstammen die we een stuk mee moeten sjouwen.
    Op deze manier lopen we de lus uiteindelijk 4 keer i.p.v. de op papier aangegeven 3. Nou vind ik 2 keer hetzelfde stuk lopen niet zo erg, maar 3-4 keer wordt wel erg veel. Aan de andere kant vond ik de obstakels erg leuk en is het een makkelijke manier om kosten te besparen, zeker aangezien dit de eerste editie van Dirt Maniacs is. Al met al voor mij persoonlijk geen enorm storende factor. Sterker nog, dit maakt voor mij het laatste rondje vooral een mentale uitdaging waarin ik probeer het bewustzijn van de langzaam opkomende fysieke ongemakken te onderdrukken.
    Vanaf de derde keer dat we de lus lopen zijn we uiteindelijk nog maar met 4 man, waarvan enkel de naam van de vrouwelijke DMM (in wat plastischere termen bekend als DMC…Dutch Mud Chick… het staat ook zo op het shirt!….in fluorescerend roze!) mij is bij gebleven…. Ik weet ook niet waarom! 😉 Nienke en andere 2 mede DMM bedankt dat ik bij jullie mocht aanklampen. Het dwong wat lopen boven mijn macht af, maar solo had ik er na rondje 3 anders al lang de brui aangegeven.
    Na deze lus 4 keer te hebben gelopen wacht er eindelijk onbekend parcours. Mijn energie niveau begint weer wat te stijgen en het bewustzijn van mijn licht optredende kwaaltjes juist wat te verminderen. Dan bedenk ik mij opeens dat er nog een uitdagend laatste obstakel wacht. Vreemd genoeg geeft dit echter juist nog wat extra energie.
    En ja hoor daar doemen ze eindelijk op… de lang verwachte mud trenches. Aan het begin staat er een motiverend bordje met de tekst “nog maar 400 meter tot de finish”. Gas erop en gaan zeg ik zo. Daar waar ik eerst met moeite aan kon haken bij mijn mede lopers, schiet ik hier vooruit. ‘Vedergewicht’ zijn heeft blijkbaar toch soms zijn voordelen. Dan doemt daar een brede trench op gevuld met water waar ik in eerste instantie net tot mijn knieën in de modder sta. Gaas op dee lollie denk ik zo, maar twee stappen later sta ik ineens tot borsthoogte in de modder. Richting het einde volgens er nog wat trenches waar na afloop vermoedelijk wat schoentjes terug zijn te vinden. Je wordt hier namelijk flink vast gezogen in de modder. Maar ook deze doorstaan we prima. Na de laatste trench nog even mooi maken *pun intended* en vervolgens met 4 man sterk de finish passeren.
    Redelijk euforisch en in een betere mentale staat dan tijdens het laatste lusje ben ik erg tevreden, maar dit blijkt van relatief korte duur. Zelfs na 4 keer de “net-geen-6km-lus” te hebben gelopen blijken we “maar” 19,8 km te hebben afgelegd. Als je zojuist ’s werelds langste mud trenches hebt gehapt alsof ze je laatste avondmaal waren en als je denkt 24 km te hebben gelopen, dan is de kille waarheid toch een klein dompertje. Echter met 19,8 km in 2 uur en 15 minuten mag ik niet ontevreden zijn. Deze tijd bevestigt duidelijk de zwaarte van de obstakels, aangezien ik deze afstand tijdens de Strongmanrun in België in 2 uur deed.
    Na afloop van de run heb ik eindelijk ook kennis mogen maken met Mr. DMM himself, Dirk Schrama. Wat een toffe en relaxte gast! Tijdens onze recap van de race zien we een klein groepje DMM zelfs een doorstart maken en aanhaken bij een volgende wave. Als je 24 km verwacht dan zijn er blijkbaar ook echte diehards te er perse 24 willen lopen. Ook Toine is vandaag present, als DMM fotograaf. Echter met zoveel bekende en minder bekende DMM komt hij nauwelijks aan fotograferen toe volgens mij 😉
    Al met al overheerst een positief gevoel aan de run. Alle benodigde faciliteiten waren simpel doch voldoende aanwezig. De doorstroming was super. Dit kwam volgens mij mede omdat na ons twee waves voor het 6 km parcours starten, welke niet in de lus instroomden en dus ook niet voor extra verkeer tijdens onze 2,3,4e herhaling van de lus zorgden. Volgens mij heb ik enkel de eerste paar 12 km waves deels gezien tijdens ons 3e en 4e rondje.
    Daarnaast waren de obstakels voor mij persoonlijk uitdagend en deels ook nieuw. De locatie zelf was prima en gezien het feit dat je in Amsterdam zit zelfs leuk te noemen. Maar kan absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld de EORC van afgelopen week.
    Wat puntjes van kritiek zijn de slechte bewegwijzering tijdens het eerste rondje. Dit kan (deels) ook te wijten zijn aan wat ruiters die zich mogelijk afgevraagd hebben wat dat rood-witte tape nou op hun route deed. Echter dit was het tweede rondje dan weer netjes verholpen.
    Ook de afwezigheid van crew members bij sommige obstakels is, met het oog op de veiligheid, een punt van aandacht. Zeker gezien de technische moeilijkheid van sommige obstakels.
    Daarnaast ben ik niet zo’n fan van 4 keer hetzelfde stuk lopen, maar zoals al eerder aangegeven, kan ik dit zeker een eerste editie begrijpen en stoorde ik mij er niet echt aan.
    En na afloop had er wat mij betreft iets hartigs en wat water te drinken mogen zijn. Het 0,0% bier was leuk, maar niet echt iets voor mij.
    Uiteindelijke score is 3 sterren uit 5 aangezien 3,5 niet mogelijk is en ik 4 niet op zijn plek vind. Met wat professionalisering is een betere beoordeling volgend jaar echter zeker wel mogelijk.
    Gelukkig kan ik morgen wel uitslapen, aangezien voor mij de vakantie zojuist is begonnen. En waar brengt mijn vakantie mij….tsja laat er nou volgende week net een Spartan Race zijn in London ;).
    Mede DMM wederom bedankt voor een geslaagde run en wie weet tot in London…. Ooraa!

  2. Albert van Poppel3 on

    Vandaag de 12KM gedaan, in een van de laatste (geloof zelfs allerlaatste wave).

    The good:

    -Dirtkings heeft een prima parcours neergezet, op een prachtige locatie, er zitten leuke nieuwe dingen bij zoals de alternatieve monkey-bar (waarbij met touwlussen geschoven moet worden hangend in de lucht) , paar extra hoge obstakels, leuke waterdoorwadingen , mega schuimgebeuren, en natuurlijk de epische modderbaan!

    – geen rijen gezien op het parcours, en de start/finish is ruim voorzien van eet- drinktentjes, springkussens, veel zitgelegenheid etc

    The bad:

    -Bij aankomst is het parkeerterrein volgens de politie vol. Op de vraag waar dan geparkeerd moet worden heeft niemand antwoord. Het antwoord blijkt te zijn op een half uur (!) lopen aan het einde van de N-weg.
    Na een eeuw lopen blijkt bij aankomst op het (nog immer afgesloten) parkeerterrein zat plek te zijn, tel in een handomdraai zo 30 vrij plekken.

    – Beetje grumpy van de ongeplande en onnodige wandertocht startnummer ophalen. Prima, geen wachttijden aldaar. Maar waar is dat T-shirt nu? Terug om na te vragen… T-Shirts zijn op. Pardon? Daar hebben we wel voor betaald. Nu heb ik er best begrip voor dat er een planningsfoutje in is gemaakt , maar gewoon doen alsof er niks aan de hand is en geen woord over reppen vind ik niet acceptabel. Biedt dan iedereen die een startnummer ophaalt excuus aan, en biedt zelf aan een nazending te doen (nu om moeten vragen, maar ‘kan niet beloven dat dit gebeurd’).

    – Het parcours is significant korter dan 12KM , gevoelsmatig 9 max. Deze mening wordt door vrijwel alle deelnemers onderschreven, een enkeling met een GPS horloge merkt het zelfde op.
    Het lijkt erop alsof sommige geplande delen van het evenement ´eruit gevallen´ zijn , zo staan op de orginele parcours kaart bv 40 obstakels maar die zijn lang niet alle gespot (zandzakken? lord of the rings? Tractor flip? modderbak rugcrawl? evenwichts latjes? Monkey bar?).
    Tijdgebrek bij afmaken parcours gehad wellicht? Natuurlijk is elk parcours aan wijzigingen onderhevig, maar 25% meer run beloven (en verkopen!) en niet leveren is niet helemaal netjes.

    – Bagagedepot loopt iedereen in en uit (met een bandje), zelf rugzak ophangen en weer uit rek halen. Niet helemaal veilig (maar natuurlijk wel lekker snel, en vast niet duur voor de organisatie). Controle bij de deur ook af en toe niet aanwezig en niet even scherp aan het opletten.

    Iets algemener punt is dat de organisatie naast de voorverkoop (ca 50 euro) kaarten via Ticketveiling en Groupon verkoopt. Een kaartje (kopen per set van 2) is per stuk via ticketveiling vaak niet duurder dan 10 euro. Hier is door obstakels.com al eerder over geschreven.
    Mijn persoonlijk mening is dat dit de toekomst van het evenement onmogelijk maakt , niemand zal de volgende keer voor 50 euro kaarten kopen als dat blijkbaar ook kan voor 10. Daarmee is de pluk mensen (de 50 euro betalers) die het evenement financieren snel verdwenen en daarmee de toekomst van het evenement.

    Tip voor hen die de mails met starttijden etc misten : check de spamfolder , veel mensen vonden daar uiteindelijk de mail. Blijkbaar zijn ‘dirt(y)’ en ‘maniac’ woorden die veel in spam voorkomen, of het lag aan de ca 20 mailadressen van de andere deelnemers die per ongeluk waren geknipt-geplakt in mijn startinfo mail 🙂

    Eindoordeel ; Leuke middag gehad al met al , DirtManiacs KAN een heel goed evenement zijn/worden als de organisatie alles op orde heeft/krijgt.
    Ik upgrade mijn eindoordeel met 1 ster als ik alsnog mijn T-shirt ontvang (zonder zelf te hoeven zeuren) en met nog een extra ster als de organisatie zo sportief is om de deelnemers te mailen waar hun missende (en betaalde) mudrun kilometers gebleven zijn…

    • *update*

      Vandaag per post T-shirt ontvangen, how about that?

      Met excuses en belofte voor beterschap.

      Well done en ster erbij voor het goedmaken van een van de punten waar het wel wat mis ging.

      Dirt Maniacs : *** run

  3. Mijn eerste review van een mud run die helaas niet erg positief is.
    Ik heb net een zeer uitgebreid verslag van mijn bevinden van Dirt Maniacs naar de organisatie gestuurd. Wil jullie daar niet mee vermoeien. Daarin stond bijna hetzelfde als wat Bas hierboven beschrijft.
    Wat ik echter niet begrijp is dat er zoveel aandacht wordt besteed aan de trenches maar niet aan het parcours zelf om er überhaupt te komen.
    Heb zelf ondertussen alweer aardig wat mud runs gelopen maar het komt zo vaak voor dat het parcours niet goed wordt aangeven. In mijn beleving als je iets organiseert van een obstacle run wil je toch dat de deelnemers zonder zorgen van Punt A = start naar punt B =finish komen.
    Ook vandaag was het weer zover. Zeer slecht of zelfs helemaal niks aangegeven. Zelfs mensen van de organisatie stuurde ons de verkeerde kant op. Heb nu van de 10 runs 2x meegemaakt dat het goed ging. Zou daar graag een hoger percentage zien.
    Heeft iemand ideeën om dit in de toekomst te voorkomen.
    Tot de volgende obstacle run!
    Gr. Björn

  4. Dit is mijn zevende Mud-run, en tot nu toe heb ik nooit een negatieve ervaring gehad. MAAR: ditmaal was het anders. Behalve de gave locatie valt er volgens mij niet veel goeds te zeggen.
    Het parcours was zeer slecht tot niet aangegeven, de garderobe was zo goed als onbewaakt (er werd in ieder geval door de twee medewerkers niet gecontroleerd), het personeel langs de route was onwetend en stuurde deelnemers de verkeerde kant op. Het parkeren of de route naar de start was eveneens niet aangegeven.
    T-shirts waren niet meer beschikbaar na afloop en ook daarop was de reactie van het personeel niet professioneel en niet behulpzaam.
    Alles bij elkaar genomen: teleurstellend.

  5. Alexander Stehouwer1 on

    Dit was mijn eerste Mud-run en ik moet zeggen dat ik wel lol heb gehad.
    Dit heeft echter niet aan de organisatie gelegen. Bij binnenkomst was het totaal onduidelijk waar je moest parkeren en hier was geen personeel om informatie te geven. De route naar de start of het afhalen van de rugnummers was niet aangegeven. De garderobe was ongeorganiseerd en onbewaakt. Het parcours was slecht tot niet aangegeven en er waren vaak geen mensen aanwezig om toezicht te houden bij gevaarlijke obstakels.
    De afstanden klopten niet. Bij afloop waren er geen t-shirts meer aanwezig.
    De grootste teleurstelling was niet de run zelf, maar vooral het personeel wat onbehulpzaam en onwetend was en klachten of vragen niet serieus nam. Geen 50 euro waard, en een volgende keer dat “Vreugdenhilcocepts” een Mud-run organiseert moeten ze dit serieuzer nemen, want dit maal leek het meer op een ontgroening dan een goed georganiseerd event.

  6. Vandaag gestart in Wave C om 1400. Dit werd wat later dan geplant en zijn ergens rond 1415 gestart.

    De parkeerplek was vol dus we moesten bij de camping parkeren (gratis dus dat was mats) in om die rede ook het halve park doorlopen voor we bij de start waren. Wel leuk om alvast ff het parcours te zien.

    Eenmaal de eerste 2 obstakels gepasseerd bijna geen last van opstoppingen gehad, heel even moeten wachten bij de apenhang maar dat was te verwaarlozen. Goed gebruik gemaakt van het terrein en leuke obstakels.

    De alternatieve monkeybar was een leuke. Zo met de touw lussen over de balk heen was weer eens wat anders.
    De mudtrenches deden opleven naar de verwachtingen. Mooi eindobstakel om de laatste energie eruit te halen. Weet niet of het geplant was of dat het zo toevallig is ontstaan maar 1 van de geulen was gevuld met vacuüm zuigende modder wat het een uitdaging maakte om die paar meter vooruit te komen. Helemaal top.

    Het RoWiLi wees goed de weg op een enkel punt na was het eigenlijk niet moeilijk om het parcours te volgen. Wat voor mij jammer was is de bewegwijzering bij het rondje dat meerdere keren gelopen moest worden. Hierdoor heb ik te weinig kilometers gemaakt. De ene crewmember zei 1 rondje de andere 2. Uiteindelijk na het eerste rondje werden we doorverwezen om het parcours verder te vervolgen. Achteraf bleek dat fout te zijn. Dit was jammer.
    Tip: zet volgende keer een bord neer met de uitleg op deze manier haal je geheugenfouten/misverstanden weg.

    Persoonlijk blijf ik van mening dat er meer met het bovenlichaam gedaan mag worden. Bijv meer of langere monkeybar of zoals deze keer de lussen. Een net horizontaal gespannen op 2.5 m hoogte dat je aan de onderkant sortof monkeybar idee er onderdoor moet slingeren.
    Er was geen stroom onderdeel en ik miste hem ook niet.

    Tot volgend jaar.

    • Graag wilde ik nog wat toevoegen. Ik heb net het kaartje van het parcours nog een keer bekeken en moet zeggen dat er best wat obstakels missen. Mogelijk dat dit ook de reden is dat de kilometers minder waren.
      Ik ben geen zandzakken of tractorbanden tegen gekomen. Ook mis ik bijvoorbeeld “steigertijger krijgt nat pak” wat via de haven zelf een deel van het parcours was.

      Ook de startnummer balie mag met iets meer borden aangegeven worden… vandaag waren het er 0.

      Dit laat een wat wrange smaak achter als ik terug kijk op over het geheel gezien een leuke dag met een leuke run. Waar het aangelegen heeft weet ik niet. Is het te kort tijd of te kort aan geld? Hopelijk is er vandaag een hoop geleerd en volgend jaar kom ik kijken wat er verbeterd is.

  7. Mijn derde mudrun.

    Het parcours vond ik leuk de hindernissen waren leuk veel modder.

    We begonnen ook meteen met obstakels. Dikke +

    De organisatie was rommelig. We hebben onze tassen naar de auto gebracht omdat we de garderobe niet vertrouwden. Bij de drink post was geen eten meer (wij starten om 14.10). Verkeerd gelopen omdat er een hek met pijl weg was gezet (waarschijnlijk door toeschouwers) en de km klopte niet. 12km was 10, 24km was nog geen 20.

    400meter trenches waren ontzettend tof.

    Al met al een leuke dag gehad. Volgend jaar hopelijk wat beter geregeld. Ik denk wel dat ik volgende keer weer mee ga doen.

  8. Deze eerste editie van Dirtmaniacs verdiende weliswaar lof (langste trenches ooit, super vet!), maar er zaten echt heel wat verbeterpuntjes in. Bijna zo veel dat we organisatorisch toch wel van een klein fiasco kunnen spreken;
    – ‘anderhalf uur voor de start aanwezig zijn’, stond er in de mail. Alleen was er niemand van de organisatie. Niet bij de inschrijfbalie, niet bij de omkleedtent en niet bij de garderobe. Gelukkig was de koffie tent wel al bemand.
    – De garderobe was een half uur voor de start nog niet bemand, dus we hebben de tassen in de auto moeten zetten. Gelukkig is m’n autosleutel mudproof.
    – De constructie van de touwbrug in het begin was niet best. Toen ik in het touw hing klapte de stellage om!! Dit mag natuurlijk nooit gebeuren. Test de obstakels van te voren, en zet er voldoende bemanning bij!
    – Meerdere obstakels waren niet bemand door vrijwilligers. Wat als iemand zich blesseert of gewond raakt?
    – Parcours was niet goed afgezet, helemaal in het begin. Hierdoor liepen we verkeerd en moesten toeschouwers ons de weg wijzen….
    – Een parcours van 24 kilometer mag best 23 of 25 kilometer zijn, maar geen 19,5…. Het rondje dat 3x gelopen moest worden was geen 6, maar 3 km. We moesten dit rondje dus 4x doen maar dan nog kom je niet aan het aantal kilometers. Hoe moeilijk is het om met een gps horloge even een testrondje te lopen??

    Maar goed… gelukkig waren de trenches echt een hoogtepunt en heb ik er weer een mooie run op zitten in een heel mooi gebied. Maar eens te meer blijkt wel dat het niet zo maar iets is om een beetje goede obstacle run te organiseren. Promotie e.d. is belangrijk, maar gewoon een goed parcours mét voldoende vrijwilligers is echt de basis.

  9. Eddy-Paul Bakker3 on

    je kon helaas goed merken dat deze run voor de eerste keer werd georganiseerd. Potentie heeft dit parcours zeker. Miste links en rechts wat vrijwilligers, en jammer dat het parcours niet de beloofde 24k was.

  10. Jeroen Kaspers4 on

    Run met potentie. Sluit me wel aan bij de verbeterpunten: garderobe, bewegwijzering en bemanning van de obstakels.
    Parcours en obstakels waren wat mij betreft leuk en gevarieerd. De trenches waren echt geweldig!

Leave A Reply

X