Review Bieg Katorznika, één van de meest bizarre runs ooit

1

Wow, wat we afgelopen weekend weer hebben meegemaakt met een tiental leden van Team Dutch Mud Men kan een hele pagina vullen in mijn levensverhaal. Woensdag 13 augustus vertrokken we al richting Lubliniec in Polen. Een hele lange reis met de auto, maar we kregen er dan ook een hele ervaring voor terug. Het gros van het team bestaat uit zeer ervaren obstacle runners met soms al tientallen runs op hun naam in binnen- en buitenland. Maar iedereen was onder de indruk en niemand zal dit weekend snel vergeten. Je leest hieronder het verslag van het gehele weekend, verteld vanuit mijn oogpunt, aangevuld met persoonlijke hoogte- en dieptepunten van de andere teamleden.

Bieg Katorznika

Donderdag ochtend kwamen we aan in ons hotel. We kregen een prima kamer voor relatief weinig geld dankzij de gunstige koers. En dat gold helemaal voor het eten. We gebruikten deze dag om uit rusten en alvast een kijkje te nemen op het evenemententerrein.

Wat we vaak doen met het team is de plaatselijke cultuur opsnuiven. Zo zijn we in Engeland naar Stonehenge geweest de dag na een evenement, of hebben steden als Dresden, Keulen of Londen bezocht in het kader van, nu we er toch zijn. Dit keer zaten we een uur rijden vanaf Auschwitz-Birkenau. Iedereen kent de naam Auschwitz wel uit de geschiedenisboeken. Verschrikkelijk indrukwekkend en heftig om te zien. Een stuk geschiedenis wat nooit vergeten mag worden.

Na dit bezoek was het tijd om ons klaar te maken voor Bieg Katorznika, het evenement waar het allemaal om draaide dit weekend. Elk uurtje rust werd benut door te slapen, eten of om nog eens de kledingkeuze na te lopen. Toen het donker werd vertrokken we richting de locatie. Je moest van tevoren aangeven met wie je een koppel wilde vormen want dit kwam later nog terug. In totaal begonnen 26 koppels aan het nachtelijke evenement. In ons midden stonden maar vier vrouwen. Één ervan was een verslaggeefster voor de Poolse tv en één vrouw bevond zich in ons team. Respect, we zijn trots op je Susanne!

Vlak voor de start werden we benaderd door een grote Poolse man die in de organisatie zat. Hij won eerst ons vertrouwen door zijn hulp aan te bieden en wat tips te geven. Maar al snel sloeg zijn toon om en noemde ons “team crybabies” hij was ervan overtuigd dat we het niet zouden halen en dat we in ons broek zouden plassen. De één wuifde dit weg en zag het als een uitdaging, maar bij de ander was er door deze uitspraken een zaadje gepland, wat je later mentaal zou kunnen gaan breken. Maar het was vooral duidelijk hoe de rest van de avond zou gaan verlopen.

Om 22.00 uur moesten we in twee rijen richting twee vrachtwagens in het bos lopen. Dit gebeurde onder applaus van de toeschouwers die nog even waren blijven hangen. We klommen in de vrachtwagens en het was nog even gezellig, maar nog geen kilometer verderop sloeg de stemming om.

Onder oorverdovend vuurwerk geknal kwamen de wagens tot stilstand. De achterklep zwaaide open. Ik werd verblind door een felle zaklamp maar het eerstvolgende wat ik kon onderscheiden was de loop van een geweer die op ons gericht was, vastgehouden door een gemaskerde man in camouflage kleding. Schreeuwend in het Pools werd ons duidelijk gemaakt dat we een voor de wagen uit moesten en werden we direct tegen de grond gewerkt. Ik moest op mijn buik liggen en kreeg een knie op mijn nieren, en een knie tussen mijn schouderbladen, de man zorgde in ieder geval dat hij comfortabel zat en maakte zich niet druk om mijn reacties.

Bieg Katorznika

Ik kreeg een zwarte zak over mijn hoofd en mijn polsen werden achter mijn rug vastgezet. Ik zag niets meer wat er om mij heen gebeurde en mijn bewegingsvrijheid werd ernstig beperkt. Ik moest lang wachten totdat iedereen vastgeketend was en daarna mochten we weer de truck in. We moesten op onze knieën zitten en de twee vrachtwagen besloten wat rondjes te rijden. Ik had geen besef meer van tijd. Duurde dit een half uur? Of waren we al een uur onderweg? De wegen waren slecht en we wiebelden alle kanten op. Mijn onderbenen waren afgekneld door de knielende houding wat resulteerde in gevoelloze voeten. Ik kon mijn tenen niet meer bewegen en voor het eerst kwam er een beangstigende gedachte in mij op, we moesten natuurlijk een keer uit die vrachtwagen springen en zonder voeten die niet meer meewerken zou ik mezelf niet kunnen opvangen. Ik probeerde een andere houding aan te nemen maar werd direct gecorrigeerd door de militairen. Gelukkig wist ik later toch een houding aan te nemen wat het bloed weer deed stromen. Langzaam voelde ik mijn tenen weer tot leven komen en even later kon ik ze ook weer bewegen. Dit kleine moment voelde als een enorme overwinning en er verscheen zelfs een glimlach op mijn gezicht onder die zwarte zak. Later zouden meer van dit soort kleine dingetjes mij voldoende kracht geven om niet op te geven.

Bieg Katorznika

Ruw werden we uit de vrachtwagen getrokken en naar een ruimte gebracht. Als je dacht dat ze je zouden waarschuwen wanneer je traptreden op moest of over boomwortels liep, vergeet het maar. Struikelend werden we een ruimte binnen geleid met zand op de grond. We werden weer op onze knieën gezet. En hier zouden we voorlopig niet meer vanaf komen. Langzaam verloor ik het gevoel in mijn handen nadat de tie-rips nog even strakker werden gezet. Op het moment van schrijven (nu 5 dagen later) heb ik nog steeds een dove plek op de rug van mijn linkerhand. Links achter mij hoorde ik iemand roepen naar de militairen. Ik herkende zijn stem, iemand uit ons team. Blijkbaar zaten de tie-rips te strak, of hij had last van zijn knieën, ik weet het niet meer. Er werd niet gereageerd op zijn roep om hulp. Ik zat vlakbij en wilde bemoedigende worden toefluisteren, maar ik durfde niet, want ik had geen idee wat er zou gebeuren als ik zou praten. Ik besloot mijn mond te houden en alle aandacht op mezelf te richten, het was ieder voor zich. Alleen diegenen die mentaal sterk genoeg zouden zijn zouden de nacht volbrengen.

Als team hebben we besloten om deze nachtelijke ervaring niet in detail te vertellen. We hebben al gemerkt dat de interesse voor volgend jaar erg groot is en als we teveel informatie zouden delen zou dit een negatieve invloed kunnen hebben op de beleving. De kracht van dit evenement is dat je geen flauw idee hebt wat je te wachten staat en wat er met je gebeurd. Dit in combinatie met een fysieke behandeling zet je in een situatie een gemiddeld persoon niet snel tegenkomt in het dagelijks leven. Je kan je hier nauwelijks op voorbereiden en ik weet zeker dat alle deelnemers zichzelf een beetje beter hebben leren kennen.

Bieg Katorznika

Hieronder een aantal persoonlijke ervaringen.

“De zak over mijn hoofd zat strak om mijn nek vast, hij was nat geworden door het zweet wat het ademen moeilijker en benauwder maakte. Dit in combinatie met de op de rug geboeide handen zorgen voor een gevoel van onmacht, het gevoel van geen controle hebben over de situatie zorgde ervoor dat toch wel wat paniek ontstond in mijn koppie.” Aldus Danny.

Maarten zegt hierover: “Meerdere malen heb ik de gedachten gehad om eruit te stappen maar telkens als ik dacht aan de verhalen die we in de ochtend hebben gehoord (het bezoek aan Auschwitz), dan was dit een kinderspel. Je wist dat het maar voor een paar uur was, je wist dat ze je niet te ernstig zouden verwonden in verband met de run erna. Die gedachten hebben mij de keuze laten maken om niet te stoppen. Het was zeker geen pretje, maar het was de ervaring wel waard. “

“Aan het begin van de nacht was ik erg onrustig en bang en na het verhoor was ik enorm overstuur door alle indrukken en de kou van het water. Wat later kreeg ik een warmtedeken om me heen en sindsdien zat ik in mijn eigen wereldje. Ik werd heel erg rustig en zat te mediteren.” Zegt Susanne.

Wanneer het in de ochtend voorzichtig weer licht werd werden we aan elkaar vastgeketend en weer vervoerd in de twee trucks. Na een lange rit werden we gedropt en mochten eindelijk de zakken van ons hoofd. Na zeven uur pikzwart voor je ogen doet het daglicht pijn aan je ogen. Snel even de bosjes in voor de sanitaire stop, want ook daar had je niet de mogelijkheid voor gedurende de nacht. Wel handig dat je een extra paar handen hiervoor had, aangezien de ketting waarmee je aan je buddy zat niet veel langer dan 10cm was. Het parcours wat we moesten afleggen was 10km. De eerste stappen die we zelf konden zetten voelden heerlijk aan. Heerlijk om de spieren even los te gooien. Maar al snel moesten we het water in. De tocht door het moeras was begonnen.

Bieg Katorznika

In Nederland zijn de organisaties trots op obstakels als, de slomo-mud, de mud-mile, een weiland wat al een week van tevoren wordt omgeploegd, elke organisatie wil de langste en diepste trenches hebben waar je tot over je oren wegzakt in de modder. Als deelnemers juichen we dit natuurlijk aan, maar het is allemaal niets vergeleken met Bieg Katorznika. Van begin tot eind ben je of aan het zwemmen of je struikelt over boomstronken, wortels en takken en elke stap is door de modder en zak je tot je knieën weg in de blubber. Het parcours gaat nergens over een verharde weg en de rood-witte linten lijken lukraak tussen willekeurige bomen dwars door het bos en sloten gespannen te zijn.

Het parcours is 100% voorzien van markering dus verdwalen of verkeerd lopen is niet mogelijk. Terwijl je in de sloten je evenwicht probeert te bewaren stoot je je knieën en schenen tegen scherpe takken of boomstammen die onzichtbaar zijn in het zwarte water. Probeer je vooral niet vast te grijpen wanneer je valt want het riet heeft de neiging om in je vingers te snijden. Met een snelheid van minder dan 2.5 km/uur strompelden we richting de finish. Vlak voor de finish kwamen we ook nog wat houtje-touwtje obstakels tegen waar niet veel over te zeggen valt. Moe kwamen we over de finish. Het was afgelopen. Maar wij zouden team Dutch Mud Men niet zijn als we niet nog een tweede ronde over het parcours zouden doen. Dus we trokken droge kleding aan, aten voor het eerst in 15 uur wat meer dan een energie reep en vertrokken onder een applaus van de deelnemers in het startvak en toeschouwers speciaal voor ons, richting het moeras. Drie en een half uur later zouden we weer finishen. Iets sneller dan in de ochtend, het riet was platgetrapt en de doorgang was daardoor breder.

Bieg Katorznika

Toegegeven, het is een eind om 2.300 kilometer in een weekend te rijden om een rondje te lopen over een 10 km parcours zonder bijzondere obstakels. Maar toch is die run niet te vergelijken met wat we in Nederland zijn tegengekomen. De vriendelijke mensen en de diversiteit van de natuurlijke obstakels zijn een groot pluspunt. Ook het feit dat we deze twee keer hebben kunnen doen waarvan een aan elkaar geketend, (we hebben mooie complimenten gekregen, ook van verschillende goed getrainde militairen) maar het meest spraakmakend en memorabele deel van het evenement is natuurlijk de geweldig bijzondere ervaring ’s nachts.

Danny zegt erover: “Ik heb mijn grenzen opgezocht, ik heb ze gevonden en ik ben er doorheen gegaan.”

Oh, en had ik al verteld dat de medailles de we weer mee naar huis brachten bijna 9 kilo per persoon wegen! Ga jij mee in 2015?

Bieg Katorznika

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Obstacle runner vanaf het eerste uur. Met een glimlach op het parcours te vinden, in het binnen- en buitenland. Altijd opzoek naar een grotere persoonlijke uitdaging, maar teamwork en gezelligheid staan voorop. En natuurlijk presentator bij Obstakels.com TV waar hij gasten ontvangt in zijn studio om over OCR te praten.

1 reactie

Leave A Reply

X