Reacties

3 reacties op “Review Ultimate Crossrun”

1. 31 augustus 2014

   Sjoerd

   Voor de derde week op rij gaat zondag ochtend weer vroeg de wekker, op naar de Ultimate Crossrun. Een run die eigenlijk niet op mijn programma stond, maar door DiscoveryObstaclerunning twee kaartjes gekregen dus samen met een teamgenoot uit Dutch Mud Men ?t Gooi naar Den Helder. Gelukkig was het voor ons maar 1.5 uur rijden, we wisten namelijk al dat Danny en Brian ook zouden komen. Brian komt zelfs helemaal uit Belgi?!

   Bij aankomst even lopen zoeken, het blijft toch lastig om een duidelijke bewegwijzering neer te zetten, maar uiteindelijk de auto gratis kunnen parkeren. Startnummer ophalen in het Fort, en op zoek naar de kleedruimtes! Kleedruimtes? Welke kleedruimtes? Die zijn overbodige luxe, wij DMM kleden ons gewoon om in de straffe wind op het parkeer terrein. Die wind beloofde al wat voor de run. Voordat we konden starten kwamen we het eerste obstakel al tegen, maar dat verhaal laat ik graag aan Danny over. Langzaam aan zagen we nog wat andere DMM tegen, maar uiteindelijk met ze 5e gestart.

   Wij gingen vandaag van start met de pro’s, dus hup de gracht om het fort in en melden bij het startvak. Hier merk je meteen weer dat dit een wat andere race is dan de doorsnee Obstakel Runs, ik denk dat we met nog geen 50 man stonden. Had ik trouwens al verteld dat Danny een prijsvraag had gewonnen bij obstakels.com, en de hele 22.2 kilometer met een kruiwagen met stro ging rennen? Deze kruiwagen oogstte veel bewondering en commentaar, dus DMM liep weer goed in de aandacht!

   Eerst werden de cross atleten weg gestuurd, die gingen allemaal rare dingen doen met fietsen, niks voor ons dat! 10 minuutjes laten mochten we op weg, en kwamen we al meteen het eerste obstakel tegen, een muur waarbij kinderen met waterpistolen stonden. Hier soepeltjes overheen, de kruiwagen ging er hier nog langs er waren nogal veel andere deelnemers. Meteen weer door en de dijk op langs de rede bij texel, schitterend parcours! We liepen over de dijk, uitzicht op Texel en de noord zee wat toch wel weer eens wat anders is dan een bos ergens midden in het land.

   Op deze dijk lieten we Danny en Brian langzaam aan achter ons, ons tempo lag toch iets hoger dan Danny met kruiwagen. Verder over de dijk, uiteindelijk naar beneden en het terrein van de KIM op. Hier maakten we voor het eerst kennis met de duinen, Brian gaf dit later al duidelijk aan. De mevrouw zegt tegen mij hier naar links en volg het pad. Pad? Welk pad? Ze hadden wat gras weg gemaaid, en door liepen we overheen. Inclusief kuilen, hobbels en schuinen hellingen. Even later nog langs de hindernisbaan gekomen, maar helaas blijf dit bij erlangs lopen. Hier kwamen we het eerste stuk water tegen, en hebben we met ze 3e besloten om op de kruiwagen te wachten, aangezien deze het hele parcours mee moest. Baalhooi het water in, kruiwagen erboven op en we hadden ons eigen vlot! Onze mede lopers waren ondertussen allemaal al ver uitzicht verdwenen, die pro’s waren wel snel!

   Hierna kwamen we erachter waarom dit de Ultimate Crossrun heet, Het was namelijk run, run and some more running! Obstakels waren niet nadrukkelijk aanwezig, de hele tocht werd een groot obstakel. Verstand op nul, en rennen. Onze buffel kreeg het langzaam aan zwaarder en zwaarder, en ging uiteindelijk in op ons aanbod om even de kruiwagen over te nemen(waar nog steeds de baal hooi in zat!) In de kilometers erna kwamen we weer langs de start, en gingen we alleen maar verder en verder naar beneden. Onderweg kwamen we meer sloten, soort bakken waar we door heen moesten, sloten, kano’s in sloten waar je onderdoor moest (best lastig met drijvende kruiwagen!), een zeil met meel en stroop waar je doorheen moest rennen, sloten, duinen en nog meer sloten. Ondertussen was de hooibaal ook gesneuveld, en ging de kruiwagen nu leeg verder mee! Na een stuk tijgeren door het zand met extra’s ging we weer door naar het volgende gedeelte!

   De kilometers erna kan ik me namelijk niet zo goed meer herinneren, we renden in de brandende zon waarbij Danny het leeuwendeel met de kruiwagen liep en we een grote lus onder Den Helder maakten. Eerst helemaal naar beneden, en vervolgens door de duinen terug. Uiteraard ging dit omhoog, omlaag, omhoog en omlaag! Het tempo zakte terug maar met goed teamwork hebben we elkaar erdoor heen gesleept. Mooi hiervan was dat we de vuurtoren waar we onder gestart waren de gehele tijd in beeld hadden, deze kwam dichter en dichter bij! Nadat we uit de duinen kwamen hoorden we van een vrijwilliger (welke trouwens top waren, zelden zoveel vrijwilligers gezien die ook daadwerkelijk een praatje wilden maken met ons!) dat we nog een klein stuk door het bos moesten, over 2 muren heen en dan weer een waterpost. We hebben de hele dag in de zon gelopen, dus deze was zeer welkom!

   Bij aankomst bij de waterpost bleek dat ook de fun lopers ondertussen waren gestart, hier konden we dan ook mooi bij aansluiten. Het tempo ging weer omhoog, en met kruiwagen voorop passeerden we loper na loper op dit stuk, hup weer de duin op naar de zee, kruipwagen vullen met water en deze weer terug tillen. Nadat Danny de vrijwilligster een verkoelende douche had gegeven, gingen we op pad! Ondertussen bleek dat we 19 kilometer erop hadden, dus al in de laatste lootjes!

   Het volgende obstakel was een skippybal gevuld met zand een duin op tillen, en deze vervolgens naar beneden rollen. Nadat Brian bijna met bal en al naar beneden rolde (sorry nog daarvoor) de duin weer af en het strand op, hier lag een zand trench en daarna een stuk door zee. Hier moesten we om twee levende boeien heen, en vervolgens weer het strand op. De pijn die ik daarna voelde is moeilijk te beschrijven, de combinatie van 20 kilometer te hebben hardgelopen en vervolgens het water in te gaan was niet prettig! Ik heb zelden zo’n prikkende pijn gehad op zo’n vervelende plaats! Enigszins mank en wijdbeens lopend de weg vervolgd.

   Dit waren de laatste meters tot de finish, vanaf het punt van de drankpost kregen we al steeds meer aanspraak op de kruiwagen waar Danny mee liep! Langs zee op de dijk liepen we door, kwamen we bij het laatste klimtouw. Hier onder luid applaus overheen met kruiwagen en de laatste trap op naar de finish! Moe maar voldoen konden we deze run afsluiten onder het genot van een welverdiend drankje en hap eten.

   Heren, bedankt voor deze gezellige dag! Het was me weer een eer! En Danny, respect voor wat je neer hebt gezet met die kruiwagen!

   Conclusie:
   Dit was geen standaard Obstakel run, de lange afstanden lopen zonder obstakels zorgden hier wel voor. Was het geslaagd? Jazeker! Was het een teleurstelling als de runs die de afgelopen twee weken heb gedaan? Absoluut niet! Uiteraard waren er schoonheidsfoutjes, kan er zeker nog dingen verbeterd worden, maar het blijft een Crossrun! De Ultimate Crossrun krijgt van mij daarom ook drie sterren, omdat 3.5 niet kan! Het lopen met 4 mede DMM draagt hier trouwens ook bij aan.
2. 1 september 2014

   siegerz

   Mooie run, zeker een mooi plekje (locatie). Volgende keer meer obstakels en route beter aangeven. We hadden al begrepen dat sommige wegwijzering was weg gehaald door omwonenden. Lange stukken lopen voor de 22,2 km, maakte de run zwaarder en daarom ook een aanrader. De route bestond uit korte obstakels en lange stukken rennen. Enthousiasme en passie van organisatie was prachtig en maakte de UCR speciaal. Dank en tot volgend jaar.
3. 1 september 2014

   Just

   Leuke run, wel nog wat puntjes om aan te werken voor de organisatie.