Review Spartan Race

0

Wat een weekend hebben we weer achter de rug. Dit was obstacle running op zijn best. In Nederland hadden we de Tough Ten Miles – Tough Safari en de derde Ultimate Crossrun. In België was er Troll’s Xtrem Run, maar wij zijn met een groepje naar engeland geweest om daar twee obstacle runs te testen. We zijn begonnen met Spartan Race en vervolgens verder gereden naar Nuts Challenge. Het was een weekend vol mooie avonturen, ontmoetingen en modder. Heel veel modder! We beginnen met de review van de Nuts Challenge.

Spartan Sprint (Zaterdag)

Vrijdag zijn we (Toine, Chantal en ik) vertrokken naar de UK. Na 38 kilometer file bij onze zuiderburen zijn we aan de overkant van het kanaal wat gaan eten en toen we daar klaar waren bleek het al bijna half 12 en bijzonder donker te zijn. Tijd om een slaapplek te gaan vinden. Brutaal als we zijn, zijn we voorbij alle “verboden toegang” borden gereden en hebben we de auto bij de start geparkeerd. Daar zijn we op zoek gegaan naar de opper-Spartan om eindelijk even in het echt de hand te schudden. Deze bood ons direct aan om een grote trailer van Spartan te gaan slapen zodat we geen tentje meer op hoefden te zetten. Bijzonder vriendelijk en relaxed voor ons.

Bij het daglicht van de volgende ochtend konden we het parcours goed zien en wat meteen opviel was dat het niet vlak was. Ook zagen de obstakels er een stuk beter uit dan bij Spartan Race in Duitsland vorige week. Uiteindelijk hebben we een mooie club met Dutch Mud Men & Chicks bij elkaar verzameld en zijn we met de wave van 11.00 uur vertrokken voor 7 kilometer obstakels. De beschrijving van de complete run ga ik hier niet doen, want deze komt hieronder tijdens de Spartan Super prima aan bod.

Spartan Race

Wat we nog het melden waar was, is dat we een kort interview met Mr. Spartan Race himself, Joe de Sena hebben kunnen regelen. Hij was vriendelijk, nam de tijd voor ons, deelden wat handtekeningen uit (in zijn eigen boek) en ging met ons op de foto. Het interview komt terug in onze “Road to Trifecta” film die we na de Spartan Beast online zullen zetten. Eigen videomateriaal van de Spartan Race mag je overigens altijd bij Toine aanleveren.

Joe de Sena

Met Mr. Spartan Joe de Sena

Aangezien Chantal de hele dag vrijwilliger was bij de Junior Spartan Race en Toine foto’s had gemaakt hadden ze beiden nog geen run kunnen lopen. Er werd omgeroepen dat de laatste wave in 10 minuten vertrok. Binnen 10 minuten zijn ze naar de auto geweest, omgekleed en richting start gevlogen. Met een paar minuten vertraging zijn we toen met ze meegelopen. Zo konden wij mooi een tweede ronde lopen en hebben Chantal en Toine toch nog hun medaille kunnen bemachtigen.

Spartan Race

Spartan Super (Zondag)

Vanaf hier neemt Bas de review van me over omdat ik naar Nuts Challenge ben vertrokken.

Vertrek en aankomst

Zondagmorgen 7.00 uur, mijn telefoon doet met behulp van een hoop geluid enorm zijn best mij uit bed te krijgen. En zodra ik mij bewust wordt van het waarom achter dit alarm, sta ik binnen luttele seconden klaarwakker naast mijn bed. Dit is alweer de derde zondag op een rij dat ik mijzelf dit aan doe. Echter dit maal niet vanwege “zomaar” een OCR, nee dit maal staat de Spartan Super in London (of beter gezegd Pippingford Park in Nutley, aangezien dit toch nog op 30 minuten rijden van Londen ligt) op het programma.

Spartan Race

Gisteren heb ik twee maal de Spartan Sprint gelopen en dus ben ik benieuwd of mijn lichaam er net zoveel zin in heeft als mijn mentale ik. Even snel de beentjes en het bovenlichaam aftasten op pijntjes, maar dit valt eigenlijk reuze mee. Alleen het bovenlichaam voelt wat slapjes, dus dat belooft nog wat voor de monkey bars, het touwklimmen, het gewicht heffen, het gewicht sjouwen, de muurtjes …. Enfin ik ben benieuwd hoeveel burpees er vandaag op het programma staan 😉

Nadat ik eerst een heerlijk ontbijt naar binnen heb gewerkt bij mijn B&B in Eastbourne, vertrek ik vandaag lekker vroeg richting Pippingford Park. Dit in een poging de verkeersdrukte bij het parkeren voor te zijn. Iets dat inderdaad erg aardig lukt waardoor ik al om 8.40 uur op de parkeerplaats sta terwijl mijn wave pas om 10.30 uur zal starten. Op de parkeerplaats kom ik de eerste mede DMM ook al tegen. Na een 15 minuten durend gevecht tussen Jeroen en een wel zeer amicale wesp begeven we ons naar het terrein waar we de overige DMM tegen komen.

Spartan Race

Het inchecken gaat net als gisteren erg soepel en ook dit maal krijgen we weer een mooie Spartan headband mee. We verzamelen ons bij de stand van Obstacle Racing Magazine, mede omdat dit mij de mogelijkheid geeft mijn overmaat aan meegenomen spullen ergens kwijt te kunnen. Het is eigenlijk de bedoeling dat je hiervoor een door de organisatie aangeleverde tas gebruikt en deze bij het bagage punt inlevert. Ondanks dat deze tas nog best redelijk qua formaat is past mijn hoeveelheid aan reserve kleding, extra paar schoenen en make-up ….ehmmm mannelijke verzorgingsproducten hier helaas toch niet in.

Start en parcours

Om 10.30 uur klinkt voor ons het start schot na wederom eerst een Amerikaans getinte intro waarin o.a. een stukje veiligheid, maar vooral veel geschreeuw aan bod komt. Met een strak blauwe lucht bij een temperatuurtje van ongeveer 21°C beginnen we aan ons avontuur. Het eerste gedeelte van het parcours is hetzelfde als dat van gisteren. Ook dit maal zorgt een lange klim ervoor dat je aardig warm bent zodra je bij de eerste obstakels aankomt. Via muurtjes, veel modderige slootjes, Atlas stones buigt het parcours na de parallel bars af richting ‘uncharted territory’. To boldly go where no man has gone before…. Of zoiets. Vanaf hier zijn het vooral veel, heel veel hoogtemeters door prachtige Engelse landschappen. Het uitzicht is af en toe werkelijk adembenemend en we kunnen het dan ook niet laten om hier af en toe rustig van te genieten.

Spartan Race

De obstakels die we op dit nieuwe gedeelte tegen komen zijn er relatief weinig vergeleken met het parcours van de sprint. Verder zijn ze vooral gericht op het mee dragen of tillen van gewichten in alle vormen en maten. Zo komt er een tractor band voorbij die je met een squat-push beweging 2x heen en 2x terug moet flippen. Ook mogen we een, vooral lompe, boomstam mee dragen en gaan we hiermee door een lekker plasje water. Hierbij is het vooral de zeer oneffen bodem, veroorzaakt door stenen, takken en mogelijk zelfs voorgaande Spartans, wat het extra uitdagend maakt. Verder komen nog het dragen van een tweetal ammunitie dozen en het voort trekken van een autoband via een hieraan bevestigde metalen ketting voorbij. Het grootste obstakel is vooral het prachtige natuurlijke landschap met de diverse met water en modder gevulde slootjes en de vele hoogtemeters.

Spartan Race

Uiteindelijk komen we na zo’n 7 km weer terug op het parcours van de sprint. Hier volgen net als gisteren de traverse wall en de monkey bars. Beide obstakels die ik gisteren twee maal succesvol wist te nemen. Echter vandaag is toch net een ander verhaal. Bij de traverse wall verlies ik op ongeveer 3/4e van de muur mijn evenwicht en stort ik ter aarde. De eerste burpees zijn een feit. Terwijl ik braaf mijn 30 burpees sta te doen staat er ineens een crew member richting ons te schreeuwen dat we deze ook best in de modder mogen doen. Braaf als ik ben verplaats ik mijn dan ook naar de enorme modderpoel vlak voor een uitzinnig publiek dat “burpees, burpees, burpees!” scandeert. Face-and-belly-down-in-the-mud maak ik mijn burpees af. Zo dat voelde best lekker dat spelen in de modder, totdat ik mij realiseer dat ik met mijn modderige handen nu de monkey bars moet afleggen! Volgens mij kom ik dan ook maar tot de vierde spijl alvorens ik kansloos in het water val. Ik geef, tegen beter weten in, direct de gladheid en niet mijn gebrek aan upper body strength de schuld….alsof het wat uitmaakt …. weer 30 burpees namelijk.

Spartan Race

In deze fase van het parcours loop ik vooral samen met Dewy en Jeroen. En Jeroen zou Jeroen niet zijn als hij niet wederom zijn befaamde autoband mee op sleeptouw zou hebben. Ik vraag mij af of zijn vriendin, die tevens ook fervent obstacle runner is, hier niet een tikkeltje jaloers van wordt. Dit gezien de wel zeer knusse relatie die Jeroen vrijwel elke run weer met zijn autoband onderhoudt. Je moet het maar kunnen zo’n ding over, onder en door obstakels heen mee zeulen…. respect! Ik pas ‘voorlopig’ in ieder geval nog even.

Spartan Race

Gedurende het parcours kan ik de hulp van Dewy en zij andersom de hulp van mij met enige regelmaat goed gebruiken. Samen hebben we er aan het eind van de run ieder minimaal 150 burpees opzitten. Maar met een maatje zijn deze een stuk beter te verteren, zeker als je er al bijna 13 km parcours op hebt zitten. Want ook nu zit aan het einde weer het befaamde speerwerpen en ja ook dit keer gaat de speer er niet in. Samen met Dewy begin ik stoïcijns aan mijn burpees. Echter Jeroen besluit, ondanks dat hem het speerwerpen wel is gelukt, als een echte Spartan samen met ons mee te doen. Als dank hiervoor wordt er door de organisatie aangegeven dat we de 30 burpees mogen verdelen onder ons drieën waardoor we er dit maal met 10 stuks ieder vanaf komen.

Zo dat was het dan, tenminste als het zaterdag was geweest. Nu blijkt er een extra obstakel te zijn geplaatst. Dit is een serie van ringen die aan een touw hangen, waaraan je hangend middels een schommel beweging naar de overkant moet. Op 100% bovenlichaam sterkte had ik mijzelf *kuch* nog enige kans gegeven, maar nu stortte ik al bij de tweede ring ter aarde. Dus nogmaals een setje burpees ….om het af te leren dan maar.

Spartan Race

Als afsluiter volgt ook nu weer de typische fiery pit waar je overheen moet springen. Snel even mijzelf mooi maken [insert willekeurig grapje hier]en stoer proberen te kijken alsof ik zo nog een rondje kan lopen alvorens ik mijn sprong over het vuur en voor de camera maak. Bij de finish krijg ik een mooie blauwe medaille om gehangen door mijn mede DMM Gabriel en zit de run er helaas (en een beetje gelukkig) er alweer op. Op naar de groene, Beast medaille in oktober!

Ook vandaag zijn er na afloop de diverse ‘gratis’ drankjes en hapjes. Deze gaan er allemaal, zelfs het kokoswater, in als zoete koek. En in tegenstelling tot gisteren (of we hebben toen gewoon niet goed gekeken) is er dit maal wel een plaats waar je je kunt afspoelen.

Spartan Race

Samenvatting en conclusie

Het Engelse heuvellandschap is als locatie uitermate geschikt voor een obstacle run. Het parcours is zo indrukwekkend dat je af en toe ook gewoon even tijd moet nemen om hiervan te genieten. Daarnaast zorgt het Engelse weer er normaliter voor dat de kans op modder zeer groot is.  De Spartan Race zelf is een perfect en strak georganiseerd evenement. Het is, zoals Toine het omschrijft, gepolijst zonder echt rauwe randjes. De obstakels zijn van hoge kwaliteit, afwisselend en uitdagend. Verder zijn ook de faciliteiten dik in orde. Wel heb ik een banaantje of reepje tijdens de Super gemist onderweg.

Spartan Race

Dit alles tezamen met perfect weer en een geweldig leuke groep DMM, maakt dan ook dat de deze met stip op nummer 1 binnenkomt in mijn lijstje met gelopen OCR’s. Ik kijk dan ook met hoge verwachtingen uit naar de Spartan Beast in oktober, welke op hetzelfde terrein gehouden zal worden.

Als je ooit een buitenlands OCR avontuur zoekt, is dit zeker een aanrader. Mede ook omdat hij goed te doen is qua reizen en het mooi te combineren is met een paar daagjes Londen, dat op ongeveer een half uur reizen ligt.

Spartans what is your occupation? AROO, AROO, AROO

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

Leave A Reply

X