Op 13 september 2014 was de eerste KardingeRun. Voor bikkels, zoals de organisatie de deelnemers noemt. De run werd gehouden in recreatiegebied Kardinge in het noordoosten van de stad Groningen en kende twee afstanden: 7 en 15 kilometer. Samen met m’n vaste moddermaatje Gerwin deed ik mee aan de 15 kilometer.
De reis en aankomst
Voor mij is het vandaag een thuiswedstrijd, want het parcours – waar ik zelf vaak mijn hardlooprondjes loop – ligt op nog geen anderhalve kilometer van mijn huis. Toch ga ik vandaag met de auto, want ik moet na afloop meteen door naar een andere afspraak. Geen probleem, rondom sportcentrum Kardinge zijn voldoende (gratis) parkeerplaatsen. Buiten tref ik Gerwin en we lopen naar de inschrijfbalie op de ijsbaan. Binnen lopen ook al enkele andere TDMM-ers rond. Binnen no time hebben we ons startnummer: een polsbandje. Bij de ijsbaan zijn enkele grote kleedkamers met douches en op vertoon van ons polsbandje kunnen we onze tas even verderop bewaakt achter laten. Kortom, qua ontvangst is alles dik in orde.
De warming-up
Er doen vandaag zo’n 1.000 man mee, niet gek voor een eerste keer. Ongeveer 300 deelnemers lopen de 15 kilometer en de rest loopt de 7 kilometer. Een kwartier voor de start verzamelen we in de buurt van de startboog binnen op de ijsbaan. Ik ondervind?meteen een nadeel aan binnen starten, mijn gps-horloge kan de satelliet niet namelijk vinden. Nou ja, eenmaal buiten pikt ie straks de route wel op.
De deelnemers aan de 15 kilometer worden naar voren geroepen in het warming-up-vak om als eersten te starten. Daarna de groepen (hoofdzakelijk bestaande uit fitnessscholen) en als laatste de individuele deelnemers aan de 7 kilometer. Er volgt een warming-up door een groep cheerleaders, waarna de 15-kilometergroep doorloopt naar de startboog en weggeschoten wordt.
De start
Na een hindernis met strobalen rennen we de hal uit en duiken een paar honderd meter verderop meteen het Zilvermeer in. Hier moeten we over een -aan een hijskraan hangende- netten constructie klimmen. Meteen een pittig obstakel dus, wat helaas ook meteen voor een kleine opstopping zorgt. Bij de 7 kilometer schijnt de ‘file’ nog veel erger te zijn.
Eenmaal uit het water klauteren we door een modderbak en een paar rioolbuizen en gaan op weg naar de Spider Bridge (een brug van netten) waarmee je over de weg klimt. Iets verderop duiken we een troebele sloot in en sjokken in een duiker onder de weg door. Dit zullen we de komende kilometers nog twee keer doen. Ook krijgen we nog een verticaal net voor de kiezen.
Sjouwen
Na zo’n vijf kilometer is het tijd voor wat sjouwwerk. Iedereen moet met een boomstam op zijn schouder een halve kilometer afleggen en dat is best zwaar. Ik ben in elk geval blij als ik de boomstam weer in de berm mag gooien. Na de Wall of Pain, een muurtje van zo’n drie meter hoog, klauteren we over een touw naar de overkant van de sloot, waarna we eerst weer een flink stuk gaan hardlopen. Na de onvermijdelijke monkeybars en de autobanden komen we na zo’n tien kilometer aan bij de Big Box Extreme, twee grote open containers, waar je met behulp van netten over- en doorheen klimt. Het is een lastig obstakel en helaas staat hier dan ook een rij.
Toetje
Na The Only Way Is Up, een flinke muur van zo’n vier meter hoog, maar wel met tussenruimtes om de punt van je schoen te plaatsen, is het tijd voor het toetje: de Kardingerberg. Een flinke heuvel met steile paden. Deze heuvel beklimmen we twee keer, waarna we weer op weg gaan naar de ijshal. Na schoongespoten te zijn door een brandweerspuit wacht het laatste obstakel: The Final Glide Down. Inderdaad, via een paal glij je zo’n drie meter naar beneden en zit de run erop. Ik stop mijn horloge en zie dat er slechts 12 kilometer in plaats van 15 kilometer op de teller staat. Dat scheelt nogal. Na de finish ontvangt iedereen een blikje Amstel Radler, een consumptiemunt voor een gehaktbal (!) en een finish-shirt.
Verbeterpunten
Zoals veel startende evenementen kent ook de KardingeRun wel wat kinderziektes. De doorstroom op het parcours was niet altijd even goed. Al na een paar honderd meter een lastig (of in ieder geval tijdrovend) obstakel plaatsen is vragen om opstoppingen. De problemen met de drukte zijn waarschijnlijk op te lossen door een betere verdeling van de obstakels of door de startgroepen iets kleiner te maken. Dan duurt het evenement misschien wel wat langer, dus?die afweging is aan de organisatie. Ook mogen de obstakels hier en daar wel wat zwaarder. Het was geen ?walk in the park?, maar het was ook weer niet extreem zwaar.
Sommige obstakels moeten vooraf beter getest worden. Het net aan de hijskraan was na de eerste veertig deelnemers al volledig naar rechts verschoven, waardoor iedereen over rechts moest. Dit had beter vastgemaakt moeten worden om het net breed te houden. Bovendien hing het net al snel half zo hoog als waarschijnlijk de bedoeling was.
Het touw waarover naar de overkant van een sloot geklauterd moest worden, was niet strak genoeg gespannen, waardoor je half in het water lag in plaats van erboven hing. Dan is er eigenlijk geen kunst meer aan.
Er zat nogal verschil in de grootte van de boomstammen die je mee kon slepen, van flinke boomstammen van twee meter lang tot dunne stammetjes van een meter. Een run vergelijken met die van iemand anders wordt daardoor lastiger.
Verder is het vreemd dat de langste afstand drie kilometer korter bleek. Twaalf kilometer is ook een mooie afstand, maar communiceer dan de juiste afstand.* Ook tijdens de run, want de kilometerbordjes ontbraken.
Ook het finish-shirt verdient meer aandacht. De deelnemers een katoenen t-shirtje meegeven is misschien leuk bij een dorpsloopje, maar in obstakelland eigenlijk een misser. Geef deelnemers liever een fraai functioneel shirt, waarmee ze met trots hun hardlooprondjes kunnen afwerken. Dan krijg je ook als evenement de uitstraling die je wilt hebben.
Conclusie
De organisatie heeft duidelijk een evenement met potentie neergezet. Bij de eerste editie duizend man trekken is gewoon goed. De locatie is eveneens prima, Kardinge is een fraai natuurgebied met legio mogelijkheden voor obstakels. Dat bleek dit jaar al, want men had een aantal originele obstakels neergezet. En met een ijshal in de buurt zijn er voor de deelnemers ook goede faciliteiten zoals parkeerplaatsen, kleedgelegenheid en douches. De verzorgingsposten kwamen op het juiste moment en waren voorzien van voldoende water en bananen. De vrijwilligers langs het parcours waren erg enthousiast en gaven aanwijzingen waar nodig, mooi om te zien! Ook was de sfeer onder de deelnemers erg goed, waarschijnlijk heeft iedereen een leuke middag gehad. Als de organisatie bij een volgende editie de kinderziektes eruit weet te filteren, kan er in Groningen wel eens een mooie obstacle run ontstaan.
Alle foto?s van de KardingeRun voor Bikkels?hebben we op ??n plek verzameld om?het zoeken makkelijker te maken.?Was je erbij? Zoek snel je actie foto op!
*Navraag bij de organisatie leert dat er in de nacht voorafgaand aan de run meerdere obstakels vernield zijn. Daardoor was de organisatie ?s ochtends nog erg veel tijd kwijt met herstel werkzaamheden en heeft de organisatie besloten de route enigszins in te korten.
Met dank aan Gerwin Veenstra en Roel Jonkman voor hun bijdrage.
Foto’s: Dagblad van het Noorden?&?Nico Swart
Geef een reactie