Review KardingeRun voor Bikkels

6
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 2.5 sterren
  • Prima
  • 3.8/5 Gem. score

  • Beoordeeld 5 sterren5 Beoordelingen

  • Review KardingeRun
  • Gepost op: : 13 september 2014
  • Laatst aangepast: 17 september 2014
  • Thema
    Schrijver: 50%
    Gebruiker: 60%
  • Locatie
    Schrijver: 60%
    Gebruiker: 75%
  • Faciliteiten
    Schrijver: 70%
    Gebruiker: 72%
  • Warming-up
    Schrijver: 55%
    Gebruiker: 54%
  • Parcours
    Schrijver: 40%
    Gebruiker: 56%
  • Bewegwijzering
    Schrijver: 40%
    Gebruiker: 62%
  • Zwaarheid
    Schrijver: 50%
    Gebruiker: 46%
  • Modder
    Schrijver: 40%
    Gebruiker: 44%
  • Veiligheid
    Schrijver: 50%
    Gebruiker: 51%
  • Teamwork
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 63%
  • Prijs / Kwaliteit
    Schrijver: 50%
    Gebruiker: 74%
  • Aanrader?
    Schrijver: 55%
    Gebruiker: 66%

Conclusie:

Review KardingeRun voor Bikkels door Nico, die wel van uitdagende obstacle runs houdt. Voor bikkels was de run zeker. De KardingeRun heeft grote potentie!

Op 13 september 2014 was de eerste KardingeRun. Voor bikkels, zoals de organisatie de deelnemers noemt. De run werd gehouden in recreatiegebied Kardinge in het noordoosten van de stad Groningen en kende twee afstanden: 7 en 15 kilometer. Samen met m’n vaste moddermaatje Gerwin deed ik mee aan de 15 kilometer.

De reis en aankomst

Voor mij is het vandaag een thuiswedstrijd, want het parcours – waar ik zelf vaak mijn hardlooprondjes loop – ligt op nog geen anderhalve kilometer van mijn huis. Toch ga ik vandaag met de auto, want ik moet na afloop meteen door naar een andere afspraak. Geen probleem, rondom sportcentrum Kardinge zijn voldoende (gratis) parkeerplaatsen. Buiten tref ik Gerwin en we lopen naar de inschrijfbalie op de ijsbaan. Binnen lopen ook al enkele andere TDMM-ers rond. Binnen no time hebben we ons startnummer: een polsbandje. Bij de ijsbaan zijn enkele grote kleedkamers met douches en op vertoon van ons polsbandje kunnen we onze tas even verderop bewaakt achter laten. Kortom, qua ontvangst is alles dik in orde.

01

De warming-up

Er doen vandaag zo’n 1.000 man mee, niet gek voor een eerste keer. Ongeveer 300 deelnemers lopen de 15 kilometer en de rest loopt de 7 kilometer. Een kwartier voor de start verzamelen we in de buurt van de startboog binnen op de ijsbaan. Ik ondervind meteen een nadeel aan binnen starten, mijn gps-horloge kan de satelliet niet namelijk vinden. Nou ja, eenmaal buiten pikt ie straks de route wel op.

De deelnemers aan de 15 kilometer worden naar voren geroepen in het warming-up-vak om als eersten te starten. Daarna de groepen (hoofdzakelijk bestaande uit fitnessscholen) en als laatste de individuele deelnemers aan de 7 kilometer. Er volgt een warming-up door een groep cheerleaders, waarna de 15-kilometergroep doorloopt naar de startboog en weggeschoten wordt.

07

De start

Na een hindernis met strobalen rennen we de hal uit en duiken een paar honderd meter verderop meteen het Zilvermeer in. Hier moeten we over een -aan een hijskraan hangende- netten constructie klimmen. Meteen een pittig obstakel dus, wat helaas ook meteen voor een kleine opstopping zorgt. Bij de 7 kilometer schijnt de ‘file’ nog veel erger te zijn.

Eenmaal uit het water klauteren we door een modderbak en een paar rioolbuizen en gaan op weg naar de Spider Bridge (een brug van netten) waarmee je over de weg klimt. Iets verderop duiken we een troebele sloot in en sjokken in een duiker onder de weg door. Dit zullen we de komende kilometers nog twee keer doen. Ook krijgen we nog een verticaal net voor de kiezen.

06

Sjouwen

Na zo’n vijf kilometer is het tijd voor wat sjouwwerk. Iedereen moet met een boomstam op zijn schouder een halve kilometer afleggen en dat is best zwaar. Ik ben in elk geval blij als ik de boomstam weer in de berm mag gooien. Na de Wall of Pain, een muurtje van zo’n drie meter hoog, klauteren we over een touw naar de overkant van de sloot, waarna we eerst weer een flink stuk gaan hardlopen. Na de onvermijdelijke monkeybars en de autobanden komen we na zo’n tien kilometer aan bij de Big Box Extreme, twee grote open containers, waar je met behulp van netten over- en doorheen klimt. Het is een lastig obstakel en helaas staat hier dan ook een rij.

05

Toetje

Na The Only Way Is Up, een flinke muur van zo’n vier meter hoog, maar wel met tussenruimtes om de punt van je schoen te plaatsen, is het tijd voor het toetje: de Kardingerberg. Een flinke heuvel met steile paden. Deze heuvel beklimmen we twee keer, waarna we weer op weg gaan naar de ijshal. Na schoongespoten te zijn door een brandweerspuit wacht het laatste obstakel: The Final Glide Down. Inderdaad, via een paal glij je zo’n drie meter naar beneden en zit de run erop. Ik stop mijn horloge en zie dat er slechts 12 kilometer in plaats van 15 kilometer op de teller staat. Dat scheelt nogal. Na de finish ontvangt iedereen een blikje Amstel Radler, een consumptiemunt voor een gehaktbal (!) en een finish-shirt.

02

Verbeterpunten

Zoals veel startende evenementen kent ook de KardingeRun wel wat kinderziektes. De doorstroom op het parcours was niet altijd even goed. Al na een paar honderd meter een lastig (of in ieder geval tijdrovend) obstakel plaatsen is vragen om opstoppingen. De problemen met de drukte zijn waarschijnlijk op te lossen door een betere verdeling van de obstakels of door de startgroepen iets kleiner te maken. Dan duurt het evenement misschien wel wat langer, dus die afweging is aan de organisatie. Ook mogen de obstakels hier en daar wel wat zwaarder. Het was geen ‘walk in the park’, maar het was ook weer niet extreem zwaar.

Sommige obstakels moeten vooraf beter getest worden. Het net aan de hijskraan was na de eerste veertig deelnemers al volledig naar rechts verschoven, waardoor iedereen over rechts moest. Dit had beter vastgemaakt moeten worden om het net breed te houden. Bovendien hing het net al snel half zo hoog als waarschijnlijk de bedoeling was.

Het touw waarover naar de overkant van een sloot geklauterd moest worden, was niet strak genoeg gespannen, waardoor je half in het water lag in plaats van erboven hing. Dan is er eigenlijk geen kunst meer aan.

03.

Er zat nogal verschil in de grootte van de boomstammen die je mee kon slepen, van flinke boomstammen van twee meter lang tot dunne stammetjes van een meter. Een run vergelijken met die van iemand anders wordt daardoor lastiger.

Verder is het vreemd dat de langste afstand drie kilometer korter bleek. Twaalf kilometer is ook een mooie afstand, maar communiceer dan de juiste afstand.* Ook tijdens de run, want de kilometerbordjes ontbraken.

Ook het finish-shirt verdient meer aandacht. De deelnemers een katoenen t-shirtje meegeven is misschien leuk bij een dorpsloopje, maar in obstakelland eigenlijk een misser. Geef deelnemers liever een fraai functioneel shirt, waarmee ze met trots hun hardlooprondjes kunnen afwerken. Dan krijg je ook als evenement de uitstraling die je wilt hebben.

Conclusie

De organisatie heeft duidelijk een evenement met potentie neergezet. Bij de eerste editie duizend man trekken is gewoon goed. De locatie is eveneens prima, Kardinge is een fraai natuurgebied met legio mogelijkheden voor obstakels. Dat bleek dit jaar al, want men had een aantal originele obstakels neergezet. En met een ijshal in de buurt zijn er voor de deelnemers ook goede faciliteiten zoals parkeerplaatsen, kleedgelegenheid en douches. De verzorgingsposten kwamen op het juiste moment en waren voorzien van voldoende water en bananen. De vrijwilligers langs het parcours waren erg enthousiast en gaven aanwijzingen waar nodig, mooi om te zien! Ook was de sfeer onder de deelnemers erg goed, waarschijnlijk heeft iedereen een leuke middag gehad. Als de organisatie bij een volgende editie de kinderziektes eruit weet te filteren, kan er in Groningen wel eens een mooie obstacle run ontstaan.

Alle foto’s van de KardingeRun voor Bikkels hebben we op één plek verzameld om het zoeken makkelijker te maken. Was je erbij? Zoek snel je actie foto op!

*Navraag bij de organisatie leert dat er in de nacht voorafgaand aan de run meerdere obstakels vernield zijn. Daardoor was de organisatie ’s ochtends nog erg veel tijd kwijt met herstel werkzaamheden en heeft de organisatie besloten de route enigszins in te korten.

Met dank aan Gerwin Veenstra en Roel Jonkman voor hun bijdrage.

Foto’s: Dagblad van het Noorden & Nico Swart

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Linde heeft al ervaring met top sport en heeft ambitie om binnenkort met de beste Obstacle renners mee te rennen!

6 reacties

  1. Als toelichting: Wat ik heel erg fijn vond was de kinder-run voor de kleine bikkeltjes. Leuk opgezet, aardige leidsters, ijsje tussendoor, goede bewaking (er kon echt geen kind ontsnappen) mijn kids hebben zich top vermaakt, de volledige 3 uur lang! Verder was de run wel aardig, veel moeten wachten bij de obstakels maar dat heb je vaker , kon de omroeper ook niet duidelijk horen wanneer wij (de individuele 7km runners) mochten starten, en bleek later, dat wij dus gestart zijn met de groepen… De muziek en warming up waren top! De run leek veel korter dan 7km, maar misschien leek dat zo omdat we veel moesten wachten, en we dus niet echt kapot zijn gegaan. De obstakels waren niet spectaculair, veel muurtjes en touwnetten en containers, en door slootjes heen. De kardinge berg was overigens wel heel erg zwaar, 2x op en neer, poeh! En de brandweer met de brandslang vond ik erg leuk, weer even helemaal schoon gespoeld op het eind. Laatste obstakel in de hal was leuk, maar toen zat het er dus op, beetje een anti-climax…geen groot publiek met applaus, of een omroeper die je begroet, of even een foto momentje, niks, ruimte was bijna was leeg, je kon je goody-bag, blikje bier/fris en t-shirt halen en dat was het. Wat wel weer leuk was, is dat je een muntje kreeg om een gehaktbal te halen! Ook was er voldoende gelegenheid om drinken en ander eten te halen, om gezellig even na te praten, en de douches waren ook zeer ok! Al met al, best een leuke run, en volgend jaar doe ik zeker weer mee!

  2. Voor een eerste keer een fijne run. Faciliteiten (drinken, banaantje, douches, kleedkamer) waren prima. Gehakballetje achteraf ging er ook zeker in!

    De run had wel wat zwaarder gemogen, echt verrassende hindernissen waren het helaas niet.. Het berg-op-tijgeren was toen wij aankwamen helaas gecanceld omdat de hindernis niet veilig genoeg was. (Er schijnt ook in de vooravond nog het 1 en ander vernield te zijn)

    Wat ik wel jammer vond is dat de boomstammen op de 15km zo gigantisch groot waren, vermoedelijk waren de kleinere al meegenomen door de mensen die vooraan liepen? Ik beschik helaas nog niet over genoeg armkracht om een boomstam mee te nemen met een diameter van 30cm en een lengte van een meter.

    Al met al een leuke run in het Noorden erbij. Volgend jaar weer 🙂

  3. Pingback: Alle foto's KardingeRun voor Bikkels - Obstakels.com

  4. Leuk om de review en de reacties te lezen! Als organisatie nemen wij alle feedback mee, gaan we volgende maand als organisatie met een aantal deelnemers om tafel om alle feedback door te spreken, om er voor te zorgen dat volgend jaar inderdaad de kinderziektes eruit gewerkt zijn. We willen namelijk volgend jaar een verbeterende versie van de KardingeRun neer kunnen zetten!

  5. Dit was mijn 1e ‘mud- en obstacle-run’ en meteen dus de vuurdoop.
    Ik deed mee met een aantal mede-sporters van onze lokale sportschool, en dat was erg gezellig.

    Ik heb lang in Lewenborg gewoond en het parcours en de omgeving van Kardinge zijn mij niet onbekend; de faciliteiten van Kardinge zijn ERG verbeterd en dit was helemaal prima in orde.
    De ontvangst en de inschrijving waren ‘zo’ gepiept, de tas netjes bewaakt achterlaten ook prima in orde.

    Mijn dochter zou in de tussentijd meedoen met het ‘bikkeltjes-parcours’. Helaas ging daarvan in de eerste minuten al 1 ‘hindernis’ kapot (pomp? lek?) en dat vond ze wel heel teleurstellend. Daarnaast duurde het ook erg lang voordat er ‘iemand’ van de klimmuur was.

    Wij deden mee aan de 7 kilometer en ik vond dat er weinig zitplekken waren om tot aan de start plaats te nemen. Vooral als je familie/vrienden/aanmoedigers meehad was het een lange ‘sta’.
    Wellicht volgend jaar een deel maken waar je meer kunt zitten, en een deel voor de ‘staande’ mensen?

    De muziek vooraf was prima in orde, lekker niveau en fijne deuntjes om de sfeer neer te zetten.
    Helaas was deze geluidsinstallatie totaal ongeschikt om iets te presenteren, dus zodra de dame van de organisatie het woord nam verstond je er echt totaal geen fluit van (in ieder geval niet op het punt waar wij stonden, wat dichterbij het bikkeltjes deel).

    Wat ik hier mistte was het ‘wij’ gevoel, de organisatie die je op die manier welkom heet en duidelijk aangeeeft wat de bedoeling was. Doordat ze niet te verstaan was ‘doe je maar wat’. De mensen van de 15 kilometer werden naar voren geroepen voor de warming up door de cheerleaders (laat ze alsjeblieft volgens jaar even oefenen zodat als er 2 dames OP het podium staan om iets voor te doen, dat ze dat: A – IN DE MAAT doen, en B – hetzelfde.

    Dit zag er – bij tijd en wijle – ongelooflijk knullig uit.

    Daarna het starten, dit was helaas zeer onduidelijk; vooraf in de informatie werd er wel gezegd dat er met groepen van 150 man tegelijk gestart zou worden, maar als je niets hoort…
    Meer en meer mensen verzamelden zich dus al bij de startboog; en wij dus ook.
    Volgens mij op het moment dat de Bootcamp Club gestart werd, vertrokken er ook meteen nog maar eens 300/400 man (geschat).

    Dit leverde een enórme file op bij de 1e hindernis, die ook duidelijk niet gemaakt was om zoveel mensen ‘te houden’; het platform zakte enorm naar beneden en ging ook af en toe goed scheef.
    Het wachten duurde zó lang dat er mensen de hindernis maar over sloegen (wij niet, ik wilde elke obstakel nemen).

    En dit zette zich – helaas – daardoor voort bij álle volgende obstakels; het was hierdoor meer een ‘niet te snel naar de volgende hindernis-run, omdat je anders moet wachten’ dan een obstacle-run.
    Het feit dat je zo lang moest wachten maakte dat je weer ging afkoelen en de hartslag weer normaal werd.
    Voor mij – omdat dit de 1e keer was – wellicht iets makkelijker maar ik hoorde voldoende ‘gemopper’ om me heen.

    Dit werd echter weer ‘goed’ gemaakt door de heerlijke teamspirit die er heerste in de groep/groepen; geholpen worden en iemand anders helpen waar nodig: geweldig!

    Ik vond de bewegwijzering niet heel duidelijk, en de vrijwilligers onderweg deden zeker hun best; maar ik had geen idee van ‘waar’ ik was. Hierbij was een duidelijke nummering van de obstakels wellicht wenselijk geweest; of in ieder geval iets van kilometer-bordjes zodat je jezelf kon ‘plaatsen’ hoever je was op het parcours.

    De hindernissen waren niet erg zwaar, het wachten was soms zwaarder dan het obstakel zelf. Maar het was wel jammer dat sommige hindernissen echt niet berekend waren op zoveel mensen die erdoor moesten. Sommige waren echt ronduit te klein/smal, en sommige niet heel veilig (monkeybar bijvoorbeeld waarbij ik iemand die de bars niet meer vast kon houden, rakelings langs iemand die in het water eronder aan het lopen was, zag vallen). Ook de klim/klauter partij door de containers was smal en tijdrovend.

    De berg was zwaar, en dat hoort denk ik ook zo als ‘finale’.
    Ook het afspuiten door de brandweer was een heerlijke frisse douche, heel wat anders dan de koude douche die je aantrof toen je binnen kwam.
    Geen vrijwilligers die je klappend binnenhalen, geen commentator, geen… nou niks eigenlijk…
    Een laatste hindernis, waarbij ik mijn vinger opengehaald heb en dan iets van een blikje drinken met een goodiebag en een t-shirt en het muntje voor de gehaktbal.

    Waar die gehaktbal was? Ik nam aan er direct bij in de buurt, maar dat was helemaal bij de DJ vooraan; niet handig. Je kon ook nu nergens zitten, omdat de schaarse tafels die er stonden bezaaid waren met de blikjes en gehaktballentroep van anderen. Ik mistte grote prullebakken waarin je efficiënt je zooi meteen kunt weggooien.

    Ook nu geen vrijwilligers te zien, of iemand van de organisatie te horen; wel de dj met een deuntje.
    Maar je kwam binnen, drankje/shirt/bal/wegwezen was eigenlijk mijn gevoel; en dat was jammer.

    Ben niet minder trots op mijn prestatie, maar dit had zeker beter gekund.
    De sfeer onderling was geweldig, maar wil de Kardingerun écht van de grond komen; moet er die wisselwerking komen tussen organisatie en deelnemers; het inspireren en de fun.

    Zorg dan ook voor een aantal fotografen die voor de organisatie foto’s maken, en niet een fotograaf die mij – al zwetend, lopend, druipend van de modder, een visitekaartje in de hand probeert te douwen
    Wat moet ik daar nou mee, ik moest nog 2 kilometer ofzo en daar heb ik geen belang bij.

    Een finishfoto was mooi geweest, of dat jullie aangeven dat er op punt x, y en z foto’s gemaakt worden; na te bestellen via jullie (ik ben zelf ook fotograaf en zie dat dit punt ook beter had gekund).

    Potentie is er zeker, volgens jaar de kinderziektes eruit, bewaking ’s nachts bij de hindernissen, verstaanbare teksten in de hal, gestructureerder starten, beter finishen en dan hebben we een jaarlijks terugkerend evenment wat ‘staat’!

  6. Was een mooie run! De hindernissen mochten van mij wel zwaarder en uitdagender.
    Jammer dat er vooral aan het begin en eind zoveel file was.
    De hap aan het eind was lekker maar een minder vette hap (gezonde) was ook fijn geweest.
    Als laatste tip 🙂 het geluid was in de hal erg slecht, heb er niet veel van verstaan.

    Heb wel een erg leuke en gezellige dag gehad, volgend jaar zeker weer!

Leave A Reply

X