Review Strong Viking Brother edition

30
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 4.5 sterren
  • Absurd goed
  • 4.43/5 Gem. score

  • Beoordeeld 30 sterren30 Beoordelingen

  • Strong Viking Brother edition
  • Gepost op: : 25 oktober 2014
  • Laatst aangepast: 27 oktober 2014
  • Thema
    Schrijver: 85%
    Gebruiker: 82%
  • Locatie
    Schrijver: 85%
    Gebruiker: 84%
  • Faciliteiten
    Schrijver: 65%
    Gebruiker: 72%
  • Warming-up
    Schrijver: 65%
    Gebruiker: 72%
  • Parcours
    Schrijver: 85%
    Gebruiker: 81%
  • Bewegwijzering
    Schrijver: 70%
    Gebruiker: 77%
  • Zwaarheid
    Schrijver: 90%
    Gebruiker: 86%
  • Modder
    Schrijver: 90%
    Gebruiker: 87%
  • Veiligheid
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 80%
  • Teamwork
    Schrijver: 90%
    Gebruiker: 82%
  • Prijs / Kwaliteit
    Schrijver: 80%
    Gebruiker: 79%
  • Aanrader?
    Schrijver: 90%
    Gebruiker: 87%

Conclusie:

Review Strong Viking Brother edition, wat vond je er van? Was het modderig, zwaar, goede faciliteiten? Laat het ons weten, zo blijven we verbeteren!

Je wordt al snel voor gek verklaard door mensen die zelf niet aan obstacle running doen als ze de fotos en filmpjes zien, en al helemaal als je daar aan toe voegt dat je eind oktober lekker door de koude herfstmodder gaat rennen. Je weet het van te voren: het wordt koud, hard, uitdagend en verpletterend zwaar. En daarom neem je je Brother mee!

Sfeer, teasen en….starten!

Strong Viking weet als geen ander sfeer te creëren. Al onderweg naar het start terrein liepen we langs obstakels waar uitgeput sjokkende mensen met enorme grijnzen op hun gezicht aan het werken waren. Het heeft een teasend effect en ik voel de kriebels heerlijk opkomen. Het terrein is ietwat onoverzichtelijk en we lopen een paar keer verkeerd voordat we omgekleed en wel in ons startvlak tussen de vlammen en vlaggen staan te springen en te zwaaien en de zenuwen een toppunt bereiken. De vlag van ons startvlak wordt afgegeven aan een dappere Viking en we starten! …en knallen meteen tegen een muur aan. Het is direct duidelijk wat de bedoeling is van deze Editie: elkaar door de obstakels helpen.

Alle foto's Strong Viking Brother edition

Niet voor watjes

Het herfstweer van de afgelopen week heeft de modder flink uitgebreid en we kletteren meteen lekker door de dikke drek. Je glibbert en glijdt, uiteindelijk wel vooruit maar ook voor een groot deel opzij en jeetje, je moet wel opletten hoe je je voet neerzet in de blubber! Strong Viking staat bekend om een hoog aantal uitdagende obstakels die veel van je vragen en deze editie is geen uitzondering! En mocht het je niet lukken om omhoog te klimmen aan een touw om een koe-bel te meppen doe je voor straf 20 burpees. Het is duidelijk- deze run is voor Strong Vikings, niet voor watjes. En het zou geen brother edition zijn als je niet met een andere viking op je rug door de drek moest bulderen, als je niet even de viking voor je het touw ophelpt om het water over te klauteren, als je niet even een flinke kluit modder in de nek van je mede-viking gooit. Oo-rah!

Alle foto's Strong Viking Brother edition

Modderrrrr

De klassieke obstakels zijn van de partij: denk aan mud trenches, muren, modderbaden. Maar zelfs de meeste bekende obstakels hebben een verrassende bonus gekregen door de absurde hoeveelheid modder die meegesleept wordt. Wie had gedacht dat je zo lang kon doen over een heuvel oplopen? Klauwend in de modder om niet weer naar beneden te schuiven werken de vikings zich omhoog, waar gelukkig alweer een banaantje en wat water te vinden is. Opgefrist ren je weer door. Althans, dat probeer je. Want echt rennen is er niet bij op de paden die vertrappeld zijn tot een klei-achtige bagger strook waar maar geen einde aan lijkt te komen. Bij elke stap dreigt mijn schoen achter te blijven in het vacuum van de modder. Het is zwaar, het schiet niet op, het is uitdagend. De mud-arena van de Brother Edition 2014 is de beste die ik ooit gezien heb. De heuvels waren briljant vervormd, de modder perfect en elke keer als je een heuvel af naar beneden stortte wist je niet tot hoe diep je door zou schuiven in de zompige bodem. Rondom mij zijn overal door modder heen grijnzende gezichten en opgewonden gelach: alleen een obstacle run kan dit losmaken in mensen. Het gevoel van brotherhood wordt rijkelijk versterkt door elkaar de meuk doorsleuren in een massale groep die doet denken aan middeleeuwse schilderijen van de hel. Waterige obstakels wisselen de modderige goed af, maar zo rond kilometer 6 begin ik me af te vragen hoe het mogelijk is dat dit zo veel zwaarder voelt. Het antwoord was de permanente baggerstrook waar we al sinds de start doorheen ‘rennen’. Het beklimmen van de enorme stenen brokstukken is een welkome solide ondergrond voor de modderkluiten om mijn schoenen heen.

Alle foto's Strong Viking Brother edition

Tijgeren 2.0

Het toppunt van deze run, en ik denk dat velen het hiermee eens zullen zijn, was het tegen een steeds steilere berg optijgeren, onder het prikkeldraad door en over een modder trench van ongeveer honderd meter lang. Dapper dook ik de modder in en begon ik met mijn ellebogen naar boven te werken. Om me heen kreunden en brulden mensen het uit. Na wat een eeuwigheid lijkt durf je dan toch even achter je te kijken. Je bent nog niet eens op de helft. De verbazing verspreidde zich door de rij worstelende vikings heen, holy shit we moeten nog vér!! Op twee derde van de afstand kostte het een grote mentale inspanning om de pijn in mijn ellebogen te negeren. Gelukkig kreeg ik soms een steuntje in mijn voet van een Viking Brother onder mij, en met een enorm gevoel van overwinning versla ik uiteindelijk de berg. Oo-rah. Maar er stond me nog zo veel meer te wachten.

Alle foto's Strong Viking Brother edition

Uitputting op de loer

Ik sjees ongecontroleerd hard van de slide af en schuif de waterige modder in. We rennen door, met zompende kleiklompen om onze voeten heen. “Schlonk-schlonk-schlonk”. De uitputting begint toe te slaan. Zelfs de meest ervaren runners onder ons laten soms een vloek vallen. Jeeeeeetje dit is wel echt heel erg veel modder. Een viking achter me maakt een opmerking die me eerder ook al door het hoofd schoot: “MudMasters mag zijn naam wel even bijstellen”.

Bevroren handen

Na de pittige monkeybars en een kort zwemtochtje door een uitzonderlijk onwelriekende zwarte baggersloot lopen we plots op een ingang af in de zijkant van een gebouw. Op tempo denderen we door de plastic flappen en worden omvat door een vrieslucht van -16 graden Celcius. Mijn longen reageren door dicht te klappen en onvrijwillig roep ik “OEH!”. Door rennen, door rennen! Dit is niet een obstakel waar je je tijd voor neemt. Stomend knallen we de pijpen door, de sneeuwheuvel op, en grijpen we de touwen om een schuine muur te beklimmen. Ik voel mijn handen niet meer en knijp waarschijnlijk te hard. Eenmaal uit de sneeuw-arena branden mijn handen inderdaad goed hard na. De ice-man heeft weer toegeslagen bij Strong Viking, en net zoals het ijsbad bij de Water Edition was dit een vernieuwend obstakel dat we niet snel gaan vergeten.

Alle foto's Strong Viking Brother edition

 We are Vikings!

Een ijsbad dat ons overigens op staat te wachten vlak voor de trappen naar het walhalla. Kopje onder in ijswater- je moet het een keer gedaan hebben. Alles gloeit na terwijl je de trappen beklimt naar de overwinning. Een blik op de klok verteld ons dat we een onwaarschijnlijke 4 uur hebben gedaan over de Brother Edition. Alles doet pijn, alles brand, alles voelt als heerlijk uitputtende overwinning. We grijpen elkaar broederlijk vast. We hebben het gedaan, met elkaar. Als we hier de fotos en filmpjes van laten zien worden we gegarandeerd voor gek verklaard. Zo afzien in de kou en modder en sneeuw, dat vinden mensen onbegrijpelijk. Maar we begrijpen mekaar maar al te goed; we zijn Strong Viking Brothers. Oo-rah.

Foto’s

Bekijk hier alle foto’s.

http://obstakels.com/2014/10/27/alle-fotos-strong-viking-brother-edition/

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Met een rugzak vol energie en humor gaat hij verschillende sporten tegemoet. Obstacle running is zijn nieuwste uitdaging en dat zal nog wel even zo blijven. Niet vies van een goede mud race in binnen- en buitenland, want schoon zijn is uit!

30 reacties

  1. Geen goede douchefaciliteit na afloop. Het 19 km parcour was een gedeelte dubbel. Verder helemaal top, ik ben compleet gesloopt…

  2. Patrick van Goor4 on

    Geweldige run, lekker zwaar, maar zoals de meesten die de 19km hebben gelopen was het gedeelte waar je met 13km en 7km lopers tegelijk liep vervelend vanwege opstoppingen en overbodig omdat je de obstakels al een keer hebt meegemaakt, tevens was de route op dit gedeelte onduidelijk. En nog een laatste puntje is dat faciliteiten voor het douchen beter hadden gekund. Verder een top evenement!!!!!!!

    • Ik vond het juist wat extra’s hebben dat je het eerste stuk nog een keer moest doen. Het idee dat ik nog eens die lange touwbrug over moest en nog eens dat enorme end moest tijgeren gaf een mentale druk. Je wil graag afzien, dus dat lukt wel zo.

      Ik denk ook dat als het een unieke 19 km was geweest dat dat ten koste was gegaan van de hoeveelheid en kwaliteit van de obstakels.

      Ik had ook geen last van last van opstoppingen trouwens.

  3. Gelukkig ben ik niet de enige die dat ervaren heeft. Ik vond alles top gaan tot het moment dat we sommigen obstakels nog een keer moesten doen. En het zal fijn zijn dat je na 19km wel fatsoenlijk kan douchen. Desondanks had ik het niet willen missen.Hoeahh!!

  4. Harm Groenendijk5 on

    25 oktober samen met een dutch mud maatje de Strong Viking Brother Edition gedaan. Ging vol goede moed voor de 19 km maar heb er maar 13 km gelopen. Het parcours was een combinatie van de hills edition en de mud edition. 80% van het parcours bestond uit blubber en modder. Heuvels op was gekken werk het was meer klunen als lopen. Een ware aanslag op de kuiten en liezen. De hindernissen waren top. Bij de start al gelijk teamwork om de tweeëneenhalve meter hoge muur over te gaan. daarna echte hindernissen. Weet niet waar ze de inspiratie vandaan halen maar vergeleken met mudmasters is dit echt hindernis racen. Hier gaat het duidelijk niet om de snelste het parcours vertraagd je wel. een keer of 8 het koude water in de ene keer voor een metertje of zes de volgende keer veertig meter tot je borst in koud water. Het echte afzien was in de arctic area. Min 5 graden en dan ben je al nat da’s pas echt koud en kruipen door de sneeuw voel je dan wel. Gelukkig daarna weer opwarmen met heuveltje op klunen. Echte sloper was het heuvel op tijgeren door de gladde modder, waar je naar uitkeek was de slide lekker op je buik vol gas omlaag en remmen in het water. Ik ben het met de organisatie eens dat dit de zwaarste editie ooit was. Volgend jaar weer.

    • Michel de Vos4 on

      Ik kwam voor de 13 km maar miste de splitsing doordat ik naar mijn vriendin keek.
      Na 1 km besloten om dan maar voor de 19 te gaan.
      Helaas was dit het zelfde als de eerste 7 km.
      Zeker geen spijt van en heerlijk kapot gegaan een weer een grens verlegt.

  5. Erg gave run! Obstakels waren erg gaaf en het thema Brothers vond ik ook leuk. We hebben ook iemand meegenomen om te introduceren in de obstacle run. Alleen was de baan echt heel erg modderig (ik denk door de regen de dagen voor de run). In de mud areas was dat niet erg natuurlijk,, maar nu leek 70% van het parcours wel mud area. Dit maakte het lopen heel moeilijk en ik ben een aantal keer onderuit gegaan tijdens t rennen. Je moest hier door sommige stukken echt op aangepast tempo doen. Maar dat terzijde, was het echt super gaaf. Ook de cold challenge in de ijshal was erg leuk bedacht en een goed pittig onderdeel. Alleen de touwen op t obstakel waren frozen solid. Waardoor ik deze over heb moeten slaan. Alweer heel veel zin in volgende run! Kan niet wachten.

  6. Hendrik Gremmels5 on

    Deze run liet weer zien dat Strong Viking (met afstand) de beste/modderigste runs van Nederland organiseert. We waren met een grote gemengde groep en zijn daarom voor de 13 km gegaan. Gezien het feit dat de 19 km groep twee keer een deel van het parcours moest lopen was ik achteraf wel blij met de keuze. Overigens waren deze 13 km op z’n minst even zwaar als de 18 km Mudmasters, we deden er ook langer over (>3h).
    De locatie was wederom erg geschikt door de vele heuvels, het water en het klimstukje op de betonrotsen. Er was door het betrekkelijk slechte weer de dagen voor de run erg veel modder – ook buiten de trenches e.d. – wat het lopen redelijk zwaar maakte, maar het was goed vol te houden (zelfs met crossxvest).
    Zelf had ik (ondanks mijn niet per se slanke postuur) best moeite met de kou, deze keer. Wellicht ook omdat we met een grote groep waren en er dus veel wacht-momenten waren. Op zich past een beetje kou wel bij het thema en is het niet per se slecht, maar misschien had de organisatie er iets beter op kunnen inspringen. Een kampvuurtje/vuurkorf of twee bij de waterstops en de ijshal wellicht, past dat niet bij een viking thema? Apropos: waarom zijn er bij het Walhalla/feestterrein eigenlijk geen varkens aan het spit? 🙂
    Verder was het tijgeren de heuvel op vrij zwaar en met crossxvest gedeeltelijk nagenoeg onmogelijk. Zelfs plat buik-schuivend kwam ik niet altijd onder het prikkeldraad door. Een laatste kleine minpuntje (dit soort reviews zijn er om te zeuren, toch?) was de lage waterdruk bij de carwash, waardoor het lastig was jezelf enigszins fatsoenlijk af te wassen.
    Deze kleine kritiekpuntjes desalniettemin was het een geweldige run en mijn complimenten voor de organisatie.

  7. Bas Prinssen4 on

    Excuses voor de spam. Mijn verhaal is dan ook niet zozeer een algemene review, maar meer een persoonlijk verslag 😉

    Vandaag is het dan eindelijk zover! Mijn allereerste Strong Viking Run staat op het programma! Na alle verhalen dat dit de beste run van Nederland is en het feit dat ik nog maar twee weken geleden de Spartan Beast in Londen liep, zijn de verwachtingen toch wel hoog gespannen.

    Reis + aankomst;

    ’s Ochtends controleer ik nog even snel de weersvoorspelling. Voor Eindhoven (ja ik ben inderdaad niet snugger genoeg om de voorspelling voor Amsterdam te bekijken 😉 wordt 14°C, bewolkt en kans op regen voorspeld. Mijn eerste gevoel zegt dus UA coldgear mee. Voor de zekerheid gooi ik echter ook mijn heatgear in de tas. Aangezien ik gezellig in het DMM vak start om 12.00 uur kan ik eindelijk weer eens een beetje uitslapen op een OCR dag. Om 9.00 uur pas kachel ik dan ook op mijn gemakje eens richting Spaarnwoude. Eenmaal daar aangekomen is alles duidelijk aangegeven en ook het parkeren is zo gebeurd op een paar minuten lopen van het terrein. Eerste minpuntje zijn de toch wel forse parkeerkosten van 8 euro.

    Op het terrein zelfs is alles super geregeld en zijn alle nodige faciliteiten aanwezig. Het inchecken gaat zeer soepel en ook de sfeer zit er al goed in. Dit komt o.a. door de aanwezige DJ, een goede muziek keuze, een prima gekozen geluidsvolume en het stralende zonnetje aan de hemel. Bij de DMM stand kom ik direct diverse bekenden tegen. Na wat overleg over de kleding besluit ik uiteindelijk om mijn long-sleeve coldgear te vervangen door een long-sleeve heatgear met hier overheen een short-sleeve heatgear shirt.

    Start;

    Een kwartiertje voor de start begeven we ons richting het start vak. Hier zie je meteen al het eerste obstakel, namelijk een muur van zo’n 2,5-3 meter die van de meeste deelnemers al meteen het stukje brother inzet vereist. Bovenop een verhoging staan twee mensen van de organisatie. Het mannelijk lid verzorgt de algemene uitleg en het vrouwelijk lid verzorgt een korte bootcamp-style warming-up.

    Voorafgaand aan het evenement zijn er door DMM Marcel een 20-tal oranje fakkels aangeschaft en verdeeld onder de DMM deelnemers. Deze worden gezamenlijk ontstoken net voor de warming-up. Iets dat zorgt voor een geweldig schouwspel. Het hele DMM start vak is voor korte tijd volledig in oranje rook gehuld.

    Zodra de oranje rook is opgetrokken volgt de warming-up die wordt afgesloten met een uitleg en “demonstratie” van de straf burpees die moeten worden uitgevoerd bij het niet of niet volledig uitvoeren van een obstakel. Dit heeft men duidelijk van de Spartan race afgekeken. Echter is de straf hier wel wat minder zwaar. 10 straf burpees wanneer je een obstakel niet haalt en 20 wanneer je het obstakel volledig overslaat.

    Zoals terecht opgemerkt door een van de DMM leden is de getoonde burpee geen volwaardige variant, maar de halve versie zonder push-up. Deze DMM wordt dan ook direct door de organisatie gesommeerd te demonstreren hoe een volwaardige burpee er dan uit ziet. Onder luid gejuich van de mede DMM wordt deze dan ook gedemonstreerd.

    Na een gezamenlijke aftelling met de Strong Viking theme song luid op de achtergrond ga ik samen met DMM Brother Donny om 12.00 uur van start.

    Parcours + race;

    Vrij snel na de start is het eerder aanwezige zonnetje volledig verdwenen en deze zal de gehele race ook niet meer terugkomen. Op dit moment heb ik echter nog geen spijt van mijn kleding keuze, aangezien aangenaam warm van start ga en we meteen een lekker stukje helling op mogen rennen.

    Het parcours begint met het op en af rennen van redelijk wat heuveltjes die dankzij het weer de afgelopen dagen erg modderig en glas zijn geworden. Het parcours doet me, mede dankzij de vele modder en heuveltjes, soms zelfs verdacht veel op het waanzinnige parcours van de Spartan race lijken! Toegegeven het uitzicht is zeker niet hetzelfde, maar de vele modder maakt het parcours ook hier een echte uitdaging.

    Ook de obstakels zijn van goede kwaliteit en af en toe erg uitdagend. In niet chronologische volgorde (ik geef de brain-freeze de schuld 🙂 komen o.a. het touwklimmen, door modderige slootjes heen banjeren, over slootjes heen apenhangen of klimmen via houten balken, diverse hoge muurtjes en balken, de traverse wall, tijgeren en een log pull voorbij. De aanwezige monkey-bars hebben in het midden twee spijlen die omhoog lopen waarna je weer terug omlaag gaat om vervolgens af te sluiten met weer een horizontaal stuk. Tot aan deze verhoging gaan alles prima. Eenmaal hier aangekomen probeer ik met een soort van poging-tot-zwaai-beweging de hoger gelegen spijl vast te pakken. Acrobatisch als ik ben slaag ik hier uiteraard niet in en beland ik in water zo donker dat het net zo goed modder had kunnen zijn.

    Vreemd genoeg is het niet bij het omlaag storten van de monkeybars, maar na een gecontroleerde sprong diezelfde sloot in dat ik een enorme teug slootwater tot mij neem. En ja het water smaakt inderdaad precies hetzelfde als het eruit ziet….smerig dus.

    Ondertussen is ook Mathijs bij ons aangesloten en als drietal vervolgens we gestaag het parcours. Onderweg volgen nog het beklimmen van een of ander kunstwerk aan asfalt en stenen, het dragen van een houten hamer en schild en een enorm stuk helling op tijgeren. Dit tijgeren vind ik een van de zwaardere obstakels van vandaag. Deze is duidelijk zwaarder dan die tijdens de Spartan Beast in London, omdat het prikkeldraad lager bij de grond is, er minder “rustplekken” zijn onderweg en omdat de ondergrond extreem modderig en daardoor glad is. Desondanks maakt het mooie vrouwelijke uitzicht voor mij de weg omhoog niet alleen maar afzien.

    Het is vanaf kilometer 8 dat de kou grip op mij begint te krijgen. En wat ik ook doe of laat deze kou lijkt maar niet weg te willen gaan. Mede ook omdat er altijd wel weer een water obstakel is om mijn kleding doorweekt te houden. Net als het een kleine beetje beter gaat staat echter het zogenaamde ‘Arctic area’ op ons te wachten. Hiervoor mogen we de aanwezig skihal (!) betreden. Luttele seconden na binnenkomst voel ik de kou al in mijn vingertoppen. In de skihal is een kort parcours uitgezet waarbij we o.a. door een sneeuw trench moeten kruipen en over een aantal sneeuwhellingen heen moeten. Met name de schuine muur is erg lastig, aangezien de touwen die hier hulp zouden moeten bieden volledig bevroren zijn. Gelukkig is daar altijd Donny weer om mij over dit soort obstakels heen te helpen!

    Ondanks dat de arctic area relatief kort is, is dit zeker geen ideaal obstakel wanneer je lichaam het maar niet warm kan krijgen. Gelukkig volgt er direct een aardige helling omhoog om het bloed weer wat te doen stromen. Het duurt echter tot ongeveer kilometer 14 voordat ik de kou enigszins kwijt ben. Dit is ook het moment waarop wij het finish area voor de “13 km run” passeren en ik heel even twijfel of ik dit niet beter het einde van mijn run kan zijn vandaag. Echter die gedachte is, onverstandig genoeg, maar van korte duur. Door bikkelen dus!

    Al snel na de 14 km blijkt dat we weer aansluiten bij het parcours van de eerste 7 km. Omdat het misschien al niet verstandig was om überhaupt door te rennen, besluit ik vanaf hier de water obstakels, voor zover mogelijk, over te slaan. Het parcours is nu duidelijk nog gladder dan tijdens ons eerste rondje. Daar waar je toen nog redelijke goede grip had is het nu soms een modderige glijbaan.

    Vooral een grashelling die volledig is bedekt onder de modder laat duidelijk het belang van het juiste schoeisel zien. De gemiddelde deelnemer aan een Nederlandse OCR loopt nog (te) vaak met een gewone hardloopschoen. En je ziet deze mensen dan ook met de nodige moeite de modderige hellingen bedwingen. Daar waar op deze grashelling vrijwel iedereen aan de zijkant m.b.v. de aanwezige bomen omhoog ploetert, rennen wij op onze “OCR schoenen” relatief eenvoudig tegen de helling op.

    Voor de tweede keer komt o.a. de lange tiger crawl bergop voorbij. Wij besluiten deze dit maal aan ons voorbij te laten gaan, omdat deze een stuk drukker en een stuk gladder is dan de eerste keer. Hier pikken we DMM Danny op die naast het parcours omhoog aan het tijgeren is. Als hij ons de “pussylane” ziet nemen is ook hij snel over gehaald hetzelfde te doen. Toch respect dat je nog tot halverwege een poging hebt gedaan kerel 😉

    Richting het einde van het parcours, mede ook omdat ik toch weer nat ben geworden, begint de kou opnieuw toe te slaan. Daarnaast blijkt het parcours uiteindelijk niet 19, maar 21 km lang te zijn. Als voorlaatste obstakels volgt dan ook nog eens de ‘Iceman’. Dit is een bak gevuld met ijskoud water waar een enrome lading aan ijsklontjes in drijft. In eerste instantie valt me de kou nog mee, maar je moet hier twee keer onder water onder een balk door. Tussen de eerste balk en het water zit nog net genoeg ruimte om je gezicht droog te houden, maar dit is bij de tweede niet mogelijk. Hier heb ik dan ook even de aanmoediging van de crew nodig alvorens ik kopje onder ga en aan de andere kant mijn hoofd tussen de vele ijsklontjes weer boven het water uitsteek.

    Zodra ik uit deze bak ben is mijn lichaam volledig op en slaan de rillingen hard toe. Nog even over een klim obstakels om vervolgens de finish te passeren. I’ve done it, mede dankzij mij DMM brothers Donny en Mathijs. Echter dit was zowel mentaal als fysiek veruit de zwaarste run tot nu toe. Dit was vooral te wijten aan het gevecht tegen de kou waar ik een groot deel van de run mee heb moeten worstelen, maar ook mede omdat het parcours gewoon lekker lang en zwaar was.

    Na afloop;

    Ik haast mij naar de, gelukkig verwarmde, kleedruimte. Met veel pijn en moeite trek ik mijn natte kleren uit waarna ik mij lekker dik aankleed. Hier kom ik ook nog een aantal mede DMM tegen en de verhalen die ik hoor zijn zeer herkenbaar. Ik ben blijkbaar niet de enige die de kou partte heeft gespeeld. DMM Maggie is zelfs na 13 km uit de run gestapt toen bij de EHBO post een lichaamstemperatuur van 32,5°C werd gemeten!

    Ik ga nog heel even naar de DMM stand om wat ervaringen uit te wisselen, maar merk dat ik het nog steeds niet echt warm wil krijgen. Daarom besluit ik, na een warm broodje Unox (waarvoor dank Donny :), lekker naar huis te gaan. Standje ‘sauna’ in de auto en gaas op de lolly!

    Pluspunten:

    – Gaaf parcours met goede obstakels.
    – Voldoende drinken en eten onderweg.
    – Goede organisatie en faciliteiten (m.u.v. het douchen zoals aangegeven bij de verbeterpunten)
    – Sfeer; Het weer was zeker niet slecht, maar ook zeker niet super. Desondanks waren er redelijk wat toeschouwers die af en toe voor welkome sfeer zorgden. Kan al met al echter niet tippen aan de Strongmanrun. Maar dat heeft daar dan ook met de locatie, het geluk met het weer en het principe van een massa start te maken.

    Verbeterpunten:

    – Parkeerkosten waren aan de hoge kant.
    – Laatste 7 km waren een herhaling van de eerste 7 km. Dit is op dit terrein volgens mij niet nodig, maar blijkt achteraf uit veiligheidsoverwegingen te zijn gedaan i.v.m. de temperatuur 😉 Dit schijnt bij eerdere races in ieder geval niet zo te zijn geweest.
    – Buiten koud douchen, mannen en vrouwen door elkaar, was volgens mij niet erg prettig. Ik heb het in ieder geval maar overgeslagen.

    Conclusie:

    Ik begrijp waarom dit door velen als de beste OCR van Nederland wordt gezien. Van mij krijgt deze 4 uit 5 sterren, omdat er toch wat kleine verbeterpuntjes waren en 4,5 ster niet mogelijk is. Mij zullen ze volgend jaar zeker terug zien. Ooraa!

  8. Het was weer top. 13 mooie maar zware kilometers. Alles was weer goed verzorgd.

    Enig minpunt. Aan het einde van de middag waren niet alle obstakels meer 100%. Zo was de mud slide niet meer nat, zat er geen ijs meer in “The Iceman” (nog steeds erg koud) en waren de mannen van “Meet the vikings” kennelijk al aan het bier.

    Maar ondanks dat kleine minpunt was het verder echt weer een geweldige ervaring. Strong Viking is naar mijn mening nog steeds met recht de beste van Nederland!

  9. Fantastisch! Wat een ervaring! Ik geniet nog van mijn spierpijn maar ik heb heerlijk kunnen rennen. Samen met mijn broer was ik voor de 13k uitdaging gegaan. De opstoppingen bij enkele onderdelen waren idd wel jammer. Ik had goed getraind en heb tussen de onderdelen goed kunnen blijven rennen. Dit zorgde ervoor dat ik het geen moment koud heb gehad. De douchegelegenheid en omkleedgelegenheid had beter gekund.
    Verder echt een top obstacle run!

  10. Op het laatste moment toch nog een inschriiving kunnen bemachtigen en het was geweldig.
    Het weer was top droog en niet te koud
    Sfeer was vanaf het begin goed en het brother samen gevoel was er helemaal van af de start.
    Obstakels waren goed en door de regenval de dag ervoor was de modder ook echt modder.
    80% van het hele parcours was ook door modder geweldig hier doen we het toch voor.

    in eerdere reviews is in detail meer terug te vinden.

    Ik heb de 13km gelopen ook omdat ik s’avonds nog een waterpolowedstrijd had. en ik moet zeggen dit was een lekkere warming up:):):)

    Een volgende vikingrun wil ik er wel weer bij zijn.

  11. Heerlijk zwaar parcours, 13km gelopen. Wel bij een aantal obstakels heel lange wachttijden waardoor je het soms te koud kreeg. Douche-faciliteit was zwaar ondermaats. Helft van douches deed het niet en die het deden kwam echt nauwelijks water uit.

    Maaarrrrr!!! Een absolute aanrader en ze zien mij en mijn groep zeker terug!

  12. Michel de Vos4 on

    Ik kwam voor de 13 km maar miste de splitsing doordat ik naar mijn vriendin keek.
    Na 1 km besloten om dan maar voor de 19 te gaan.
    Helaas was dit het zelfde als de eerste 7 km.
    Zeker geen spijt van en heerlijk kapot gegaan een weer een grens verlegt.

  13. Dit was absoluut de leukste, modderigste, beste en zwaarte run die ik tot nu toe gedaan heb. Dit is zoals een obstacle run hoort te zijn!!

  14. Sebastiaan Munter4 on

    Wat een run….

    Ik heb al heel wat Obstacle runs gedaan, maar deze was er wel een van de zwaarsten…. Wow! Door de grote hoeveelheid modder was het behoorlijk buffelen, en viel de run ook veel zwaarder uit dan gedacht.

    Helemaal omdat ik eerst voor de 19 ging in het DMM vak, en daarna met een stel gekke collega’s ‘nog even’ de 7 ging doen. Qua planning dacht ik dat het moest gaan lukken, om 12:00 uur starten en dan om 15:00 uur nog een keer. Dit bleek een heel erg krap schema. Ik heb me dan ook helemaal aan stront gelopen om de run uiteindelijk binnen 2:43 af te kunnen sluiten. De 7 erna bleken een hel. Een ijzige hel dan…. Mijn collega’s, onervaren op obstacle running gebied, hadden hun tijd nodig en ik heb ze geholpen waar nodig, maar ze deden er ook ruim 2 uur over. Een 2 uur waarin ik de kou van de Arctic Area en de Iceman niet meer te boven kwam. Ik had nog wel een droog shirtje aangedaan, maar dit mocht niet meer baten. In het laatste gedeelte van de 7 heb ik alle water onderdelen moeten overslaan…. Maar uiteindelijk dus wel gefinisht! Wat een top ervaring was het, ondanks de kou.
    Wat ik qua onderdelen erg top vond waren de klim heuvels, de monkeybars (met omhoog/omlaag in het midden), de Arctic Area….. met een zwaar bevroren touw waaraan je je moest optrekken en die enorme crawl helling die ik dus 3x heb gedaan…. wow
    Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter. Zo was de afstand iets groter dan vooraf gezegd. In plaats van 19 heb ik de eerste run volgens mijn Garmin 21,8 km gelopen. Ook het feit dat de eerste 7km nogmaals gelopen moesten worden had beter gekund op zo’n groot terrein. Maar het grootste punt van verbetering vind ik toch wel de staat van het parcours. Tijdens de 19 heb ik nergens last van gehad, maar omdat we tussen 15 en 17 uur nog op het parcours waren, maakte alles een beetje een ‘worn out’ indruk. Linten werden weggehaald, spanning op de catcrawl touwen was weg (waardoor zelfs ik met mijn 65 kilo aan het touw volledig in het water ging), op sommige plekken waren de heuvels zo glad gelopen dat ze zelfs met goede schoenen bijna niet te doen waren. Ook de 3e keer de heuvel op crawlen was door de gladheid bijna onmogelijk.

  15. Parcours was erf zwaar. Zeker ook omdat de dagen ervoor het flink geregend had waren de paden ook een grote blubber zooi.

    Wat ik het meest tegen vond vallen was dat de laatste 7 km hetzelfde was als de eerste 7 km. Echt niet nodig voor zo groot terrein.

  16. Wat was het brothers element eigenlijk? Afgezien van die vlaggen weinig van gemerkt, het leek meer op een muddy hills editie. Tof parcours, anders dan de hills, dat goed blubberig was door het weer van de afgelopen week. Hindernissen zijn ondertussen wel bekend, hoewel de skihal toevoeging veel goed maakte. Maar waarom was dat rondje van 7 dubbel? Jammer (dit had vooraf gecommuniceerd kunnen worden om scheve blikken te kunnen voorkomen) en het rondje van 19km afmaken leidde tot onnodig veel opstoppingen.

  17. Wederom een leuke run! Ondanks dat sommige obstakels inmiddels een terugkomend fenomeen zijn geworden, was ook nu het parcours weer verrassend en uitdagend. Dit werd versterkt door de “spontane” mud-area’s die her en der ontstonden. Opvallend was wel het hoge aantal deelnemers dat met isolatiedekens in de EHBO posten te vinden was. Het “zwaardere”parcours in combinatie met het hersft-weer werd sommige van ons helaas fataal. Ik betwijfel of de organisatie dit had kunnen ondervangen en wellicht had niet iedereen zich volledig op de situatie voorbereid (ook na de finish).

    Al met al heb ik ook deze editie weer enorm genoten van de goede (Viking) sfeer, het parcours, het weer en de inspanningen van lopers om mij heen. Ik kijk uit naar volgend jaar!

  18. Bert Loedeman5 on

    Hele gave run, maar er kwam geen eind aan de glibberige modderpaden (we liepen wat later op de dag). Zelfs met goede mud schoenen was het uitkijken geblazen voor zwikken etc. etc. Ik twijfelde vooraf over de 19km maar in deze staat én vanwege de herhaling in het parcours ben ik erg blij dat ik heb gekozen voor de 13km! Uiteindelijk maar liefst 3 uur en 19 minuten gebuffeld om flink gebutst en afgekoeld over de finish te komen… Tot volgend jaar!!!

  19. Het was een geslaagde topdag ! Het was mijn derde strong viking run, maar ook de zwaarste. De modder over heel het pacour maakte het erg pittig maar ook leuk. Het brother gevoel was ook goed terug te vinden onder de deelnemers en tijdens de obstakels! Iedereen hielp een andere viking in nood. Voor mijn een top dag !

    Voor de liefhebbers zie hier ons filmpje van deze topdag ! 🙂

  20. My 5th strong viking run this year and it was really amazing, I run the 13km which was heavy but enjoyable and memorable. I will definitely come back again next year for all 5 strong viking editions.

  21. Een regelrechte topper!!! De bewegwijzering was wat slechter, maar met navigatie komen we er prima. Ook op het terrein was het her en der wel wat zoeken en vragen. Maar ik heb me samen met mijn maatje weer een paar uur lang kind mogen voelen om zo in de modder te mogen spelen. Supergoeie sfeer en man, man wat heb ik gelachen! Bedankt!

Leave A Reply

X