Review OCR World Championship OCRWC

0

Obstacle running bestaat in de huidige vorm pas een jaar of vier. Voor een sport is dat zeer jong en in mijn optiek staat de sport dus ook nog in de kinderschoenen. Afgelopen weekend waren de allereerste wereldkampioenschappen OCR (Obstacle Course Racing) in de Verenigde Staten. Natuurlijk waren wij erbij om te kijken hoe het er aan toe ging en om zelf mee te doen.

De regels van OCRWC

Een sport heeft regels nodig. Daar zijn we nog niet zo aan gewend in Europa. Zo staat er op het overslaan van een obstakel soms straf in de vorm van een burpee. De controle hierop is echter matig en bij een serieuze sport kan dit niet. Voor het WK was het dus van belang dat de regels strak zijn en dat alles er zo eerlijk mogelijk aan toe gaat. Hier een korte samenvatting van de regels;

  • Om mee te doen om de prijzen moest je alle obstakels halen. Hiervoor kreeg je een polsbandje om.
  • Elk obstakel dat je niet voltooide hield een tijdstraf van 4 minuten in. Bij de Weaver was er een dubbele straftijd van 8 minuten.
  • Viel je uit een obstakel dan was er een speciale baan waarop je het een tweede keer mocht proberen. Dus slechts één van de acht banen bij de omgekeerde monkeybars was voor deelnemers die het niet ineens haalden. Zo werden de snelle lopers niet gehinderd.
  • Er waren dopingcontroles.
  • Je mocht elkaar bij de meeste obstakels niet helpen.
  • Ook waren er obstakelspecifieke regels. Zo mocht je de zware bucket bijvoorbeeld niet rollen.
  • Verder veel voor de hand liggende regels. Hinderde je bewust een deelnemer, beledigde je een vrijwilliger of sneed je af, dan werd je gediskwalificeerd.

De regels werden erg streng toegepast en overal stonden meerdere vrijwilligers te controleren.

Op weg naar het WK

De week voor het WK is iedereen op eigen houtje naar de VS afgereisd. Ondanks flink wat vertragingen en defecte vliegtuigen was iedereen gelukkig toch op tijd aanwezig om zijn of haar startnummer op vrijdag op te halen. Op donderdagavond hebben we direct een biertje gedronken met een aantal internationale atleten. We kregen op vrijdag ook de briefing met daarin de regels en konden al wat obstakels verkennen. Daarna was de persconferentie waar ik zelf aan tafel plaats mocht nemen tussen alle grote sterren als Hobie Call (de eerste OCR superster), Junyong Pak (tweevoudig winnaar World’s Toughest Mudder), Jon Albon (winnaar Spartan Race World Championship), Claude Godbout (winnaar Spartan Race World Championship) en Ryan Atkins (Winnaar Worlds Toughest Mudder.) Toch wel een mooi moment en we stonden als Dutch Mud Men direct op de kaart. Na de persconferentie was er nog een diner, waar we voorspelbaar pasta te eten kregen en daarna zijn we terug naar ons spelershotel gegaan. We zaten (bijna) allemaal in hetzelfde hotel in Mason waar meerdere internationale atleten zaten. Wel zo gezellig.

De run zelf

Zaterdagochtend was het dan eindelijk zo ver. De elites waren om 8.oo uur al vertrokken en we zagen ze over de Platinum Rig worstelen, daarover later meer. Mijn leeftijdsgroep stond om 9.00 uur aan de start en het was lang geleden dat ik toch wel wat spanning had voor een race. Wat heel cool was, was dat de warming-up gedaan werd door een bekende spreker uit het wereldje, Coach Pain Dewayne. Daar kunnen de runs in Nederland nog iets van leren.

Toen we eenmaal weggeschoten waren knalden we direct de berg op. De obstakels waren nog vrij eenvoudig, maar de heuvels voelde je direct in je kuiten. We kwamen buizen tegen waar we doorheen moesten, eenvoudige monkeybars, wat lage muurtjes, tijgeren en schuine wanden. We kwamen terug bij de start voor een aantal obstakels en ik liep hier nog behoorlijk voorop, de meeste deelnemers had ik wel ingehaald. Toen kwamen de inversed monkeybars. Hier had ik het bijzonder lastig mee, maar uiteindelijk heb ik het wel gehaald. Wel ben ik hier weer door een aantal deelnemers ingehaald omdat ik in mijn armen toch wat minder sterk ben dan in mijn benen. Ongeveer 95% van de deelnemers ging achterwaarts met armen en benen naar boven, zelfs de meeste elite lopers.

Chantal op de inversed monkeybars. Glad en steil naar boven.

Chantal op de inversed monkeybars. Glad en steil naar boven.

Na deze monkeybars werd je even goed modderig gemaakt. Je moest onder boomstammen en door modderige buizen om vervolgens een meter of negen te gaan klimmen. Deze was nat en glad, maar je kon even op adem komen voordat je weer het bos in mocht. Of dit obstakel in Nederland ook zou kunnen weet ik niet, omdat het voor een beginnende loper best tricky kan zijn. Maargoed, dit was het WK dus lekker doorknallen.

Klimmen

Een behoorlijk hoge klim.

Nu gingen we het bos weer in en kwamen onder andere meer schuine wanden tegen en de befaamde Sternum Checker. Sternum betekent borstbeen en dit obstakel was zo hoog dat je behoorlijk moest springen om er overheen te komen. Helaas is Andrea hier geblesseerd geraakt, waardoor ze niet meer 100% volle kracht verder kon. Eerder had ook Evert al een blessure opgelopen.

Sternum Checker

De Sternum Checker. Extra hoog

Direct na de Sternum Checker kwam het bepalende obstakel van de dag, de Platinum Rig. Dit obstakel was uit Canada gehaald en was voor veel Amerikaanse lopers een behoorlijke verrassing. Voor mijn eigen start heb ik even staan kijken en we zagen al dat veel elite lopers zelfs moeite hadden met dit obstakel. De video hieronder is van zaterdag en toen was hij al aangepast en eenvoudiger gemaakt omdat het percentage deelnemers dat hem haalde bijzonder laag was. Het regende hier polsbandjes en ook ik ben hier zaterdag na flink wat pogingen mijn polsbandje verloren.

Vervolgens horizontaal touwklimmen bij de Tyrolean Traverse en verder de heuvels in. Om alle 59 obstakels te noemen wordt wat veel, maar een aantal moeten zeker benoemd worden. Op het plaatje hieronder kun je de zwaarste zien. 😉

Het parcours was op zichzelf al een obstakel. De schattingen van het aantal hoogtemeters verschillen van 700 meter tot 1.200 meter klimmen op een parcours van 13 kilometer. Daarnaast liepen we veel over rotsen en stenen en door gladde beekjes. Qua modder viel het allemaal wel mee, de focus lag meer op een trailrun waarbij af en toe wat modder voorbij kwam. We mochten ook flink aan de bak qua tillen. Zo mochten we een eind lopen met een zandzak van 50 pond en een emmer van 60 pond en was er nog een stuk waarbij we twee autobanden mee moesten nemen. Dit soort obstakels zijn we wel gewend en volgens mij heeft hier ook niemand een probleem gehad.

Het obstakel waar iedereen toch een beetje tegenop keek en waar de tijdstraf ook twee keer zo hoog was; de weaver. Deze hebben we in Europa nog nooit gezien en voor velen was het WK ook de eerste keer dat we hem tegenkwamen. Na een paar Youtube-filmpjes bekeken te hebben, had ik de techniek wel in mijn hoofd zitten. Veel moeilijker dan om de beurt over en onder de balken door kon het niet zijn. Deze techniek bleek prima te werken en ik kwam heelhuids over het obstakel heen, al kostte het wel best wat energie. Ik hoop heel hard dat we deze komend jaar ook in Nederland terug gaan zien.

Weaver

Meestal ga ik met een glimlach over de obstakels heen.

Na nog wat klimmetjes, afdalingen en tijgeren door de heuvels, kwam de laatste klim in zicht. En wat voor een klim! Pinnacle Hill was op het einde bijna een verticale klim en de touwen die naar beneden hingen waren ook echt nodig. Stenen van je voorganger kwamen nog naar beneden en het was dus goed opletten. Toen we eenmaal boven waren was het parcours verder bergaf. Via een extreem lange slide!

Klimmen

De klim bij Pinnacle Hill

De slide ging bovenin nog niet zo hard, maar halverwege ging je behoorlijk wat vaart maken om vervolgens lekker gelanceerd te worden in een bak met water waarna je het finishveld ongeveer bereikte voor de laatste obstakels.

Slide

Boven aan de glijbaan

Op het finishveld lag nog een 50 pond zandzak te wachten die je een stuk mee mocht nemen en waar je twee keer mee mocht tijgeren. Even later kwamen we twee schuinen wanden tegen, dit was een nieuw obstakel wat de Amerikaanse race Battlefrog speciaal voor het WK had gemaakt; tip of the spear. Je gaat van links naar rechts via de kettingen zonder de top van het hout aan te raken. Hierna nog een kleine versie van de Sternum Checker uit het bos om via een laatste schuine wand de finish te bereiken. Wat een vet parcours!

Tip of the spear

Gabrièl gaat over Tip of the Spear

Hoe heeft de rest het ervaren?

Hier een aantal quotes van andere deelnemers aan het WK.

  • De bergen waren heel heftig en glad. Soms was het blij dat ik glij. – Henk-Jan
  • Gezelligheid, lachend naar de klote gaan, voorzichtig volgas, never ending hills, dutch mud men hotel, hot tub, met z’n alle uit eten, quality food (not) en ocr united. – Casper
  • Afzien op een geweldig parcours, het ontmoeten van verschrikkelijk veel interessante mensen en hindernissen waar je u tegen mag zeggen. Loved it and i will never forget! !!! – Gertjan
  • Mijn mooiste en zwaarste ocr ever. Een fantastische leerschool om volgend jaar revenge te kunnen nemen. Dan misschien toch maar met lenzen lopen. Zie ik die sternum checker tenminste… – Andrea
  • KAPOT, MOE, SPEECHLESS, POST-RACE BLEUS syndrome!! Altijd blijven LACHEN want PIJN doet het toch wel!!! is mijn motto…Ik ging er heen met het idee “once in a life time opportunity” nu enkele dagen later, moet die oppertunity zeker een vervolg krijgen..! – Dave

Teamrun

Op zondag stond de teamrun op het programma. We hadden met de meeste lopers al besloten dat deze in het teken van de fun stond. We zijn daarom allemaal samen gestart en hebben de run van de dag ervoor nog eens herbeleefd. Toine en Chantal hadden besloten de Dutch Mud Men en Dutch Mud Chicks te dragen en zijn dus met een extra hindernis over het parcours gegaan. Het hoogtepunt van deze teamrun was wederom de Rig.

DMM en DMC vlag

Uiteraard mochten de vlaggen bij het WK ook niet ontbreken

Afgelopen weekend heb ik de hele obstaclerun wereld laten zien dat mijn handicap geen beperking is. Doelstelling was niet laatste worden en uiteindelijk heb ik binnen mijn categorie 30 tot 34 jaar 22 deelnemer achter mij gelaten en overall maar liefst 359! Mooiste moment was mijn tweede race met team Nederland. “The Rig”, die is voor iemand met twee armen al gigantisch zwaar. Voor iemand met 1 hand lijkt zo’n obstakel practisch onmogelijk, maar ik heb het tegendeel bewezen. Toen ik de laatste ring te pakken schreeuwde ik alles eruit. Het was een explosie van pijn, emotie en overwinning. Mijn team en het publiek gingen uit z’n dak, waarna ik door iedereen geknuffeld werd. Dit zal ik mijn leven nooit vergeten – Rudy

Rudy

Rudy The Rig

De teamrun was nog steeds pittig en helaas konden een aantal geblesseerde Dutch Mud Men niet meer met ons mee. We hebben het wel een tandje rustiger aan gedaan en heel veel lol gehad. Verder hebben we ook alle fantastische vrijwilligers bedankt. Onderweg hadden heel wat flashbacks naar de dag van te voren, maar iedereen was het er over eens dat het een WK-waardig parcours was.

Teamrun

Sjouwen tijdens de teamrun

Na de run hebben we op het festivalterrein alle andere deelnemers onthaald en heerlijk van het mooie weer genoten. Want ondanks dat er ’s ochtend ijs op het gras stond was het gedurende de dag heerlijk warm geworden. Helemaal op het einde van de dag hadden we nog een kleine verrassing voor de initiatiefnemer van het WK. We zijn overigens nog steeds welkom in 2015.

Verschillen VS en NL

Zijn er nou grote verschillen tussen races in de VS en in Nederland? We hebben veel mensen van over de hele wereld gesproken en het lijkt er op dat er toch wel twee verschillen zijn. Daar waar we in Nederland steeds naar langere afstanden kijken lijken de afstanden in de VS wat korter te zijn. Het WK was ongeveer 13 kilometer en ik heb veel mensen gesproken die dat een behoorlijke afstand vonden. Misschien komt het omdat er daar veel meer heuvels zijn en het parcours is Nederland meestal zo plat als een pannekoek zijn.

Het tweede grote verschil is dat de nadruk in de VS wat meer op de prestatie ligt en in Nederland nog wat meer op de fun. Nou is Tough Mudder een voorbeeld van een run waar het niet om prestatie gaat en zijn er daar zeker meer van in de VS, maar de Amerikanen lijken al een fase verder. En met die fase bedoel ik dat obstacle running zich echt als sport aan het ontwikkelen is. Bij een sport hoort natuurlijk ook competitie en dus is het ook niet vreemd dat het eerste WK op Amerikaanse bodem is.

WK 2015

We hebben heel wat geleerd dit WK. Daar waar wij ontzettend veel plezier gehad hebben en ook een beetje met die instelling gekomen waren, hebben de Zweden het bijvoorbeeld anders aangepakt. Die kwamen vooral voor de prijzen en stonden dan ook bij een aantal leeftijdscategorieën op het podium. Met de kennis van vandaag moet het voor ons Nederlanders ook absoluut mogelijk zijn om op het podium te komen. Zo had Lisanne de tweede tijd in haar leeftijdscategorie, maar doordat ze één obstakel niet haalde stond ze niet op het podium. Een Amerikaanse deelneemster die meer dan een uur later binnenkwam ging er daarom met de tweede plek vandoor. Geleerde les: dan maar 10 minuten langer proberen het obstakel te halen en zo iets tijd te verliezen.

Het obstakel waar de meeste deelnemers hun bandje verloren hebben is de Platinum Rig. Bij de mannen heeft 70% zijn bandje hier verloren en bij de vrouwen zelfs 90%. Na de run is het obstakel aangepast voor de teamrun, zodat hij iets beter haalbaar was. Dit was een obstakel waar je echt armkracht nodig hebt, meer dan we gewend zijn. Geleerde les: de armspieren beter trainen. De nadruk ligt in de VS veel meer op kracht dan in Nederland.

Dit parcours was absoluut WK-waardig en zal ook in 2015 gebruikt worden voor het tweede WK obstacle racing. Je zult je in Nederland wederom kunnen kwalificeren via een aantal runs. Houdt onze site in de gaten voor het laatste nieuws en zet 17 en 18 oktober 2015 maar in je agenda.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

Leave A Reply

X
X
%d bloggers liken dit: