Review The Suffering Legend

0

The Suffering Legend, een trio op zijn Engels

Mijn goede moddervriend Eric Lemmens vertelde mij over dit Engels event , toen we elkaar bij Brother`s Viking zagen en mijn keus was gauw gemaakt. Na het inlezen op hun website, 3 verschillende runs in 1 weekeinde en de uitgebreide omschrijving van “het lijden”deed mij de knoop doorhakken. Pack my gear and prepare for the worst! Dit evenement vond plaats bij Corby, een typisch Engels dorp, landelijk gelegen tussen glooiende groene heuvels met veel grasland en bossen en centraal gelegen Rockingham Castle. Een indrukwekkend bouwwerk uit de middeleeuwen en landgoed. We reisden heen op vrijdag. Vanaf de veerboot bij Dover was het ongeveer 3 uur rijden en wij hadden kamers geregeld bij een plaatselijke pub, The George.

The Suffering Legend

Zaterdag, run 1 en run 2

Het had die week behoorlijk geregend en de verwachting was dus een zwaar, modderig en koud parkoers. Mede omdat er ook een aardige wind opgestoken was. Parkeren was pal bij het event en het afhalen van startnummers, omkleden, horeca e.d. vond plaats in een grote tent, die met heteluchtkanonnen verwarmd werd. Achteraf bleek dit geen overbodige luxe te zijn! Onze vrienden van het Zweedse MIT Tough team waren er ook, met een delegatie uit Nederland, België en Zweden. Gezellig! Wij, Eric, Maggie en ik hadden afgesproken om de eerste run bij elkaar te blijven en te zorgen dat we op tijd binnen waren, om de tweede run te starten, die Maggie zou overslaan. De start ging gepaard met eerst de nodige opwarmoefeningen en peptalk en oranje rookpotten, wat ook de kleur van de eerste run was.

The Suffering Legend

5 km run

Het parkoers was glooiend met behoorlijke venijnige klimmetjes en afdalingen. Veel water, modder en moerassige beekjes, dat beloofde wat voor onze getergde benen…… Onderweg waren de obstakels niet uitzonderlijk, behalve dat je op de vreemdste plekken burpees, sit-ups, push-ups, bearcrawls, kangoeroesprongen enz. moest doen… Grappig was ook, dat een vrijwilliger mij en Eric toeriep: you men in skirts, give me 20 extra push-ups, you pussies! En als je langer als 15 seconden bleef staan bij een verzorgingsplaats, dan moest je burpees doen! Pittig stuk was het dragen van een 30 liter vat met water over een glooiende ronde met de gebruikelijke burpees vooraf en push-ups erna. De waterslide was behoorlijk glad en snel, maar de hooibalen onder de heuvel, deden hun werk!

The Suffering Legend

Zigzaggend

Lastig stuk was ook het heuvel zigzaggedeelte, waar je telkens omhoog en omlaag moest en de verzuring toesloeg. Na een modderige sloot en een afspuit beurt met de lokale brandslang, waarna je direct weer kopje rol moest doen in de modder als opdracht, volgde een koud water container en een obstakelzone voor de finish. Deze zone was gevuld met de nodige netten, tireflips, muren, tafelobstakels en autobanden klimmuur. Onderweg kwamen we ook de nodige paardenhindernissen tegen, boomstammen, heggen, greppels en variërende ondergrond. We concludeerden bij de finish dat dit een behoorlijk zwaar parcoers was, wat er goed inhakte en dit was pas de eerste run! De afstand bleek ook niet te kloppen, 5 km was ongeveer 8 km in werkelijkheid en we kregen ook wat last van de koude wind en natte kleding, wat voor behoorlijke afkoeling zorgde en overal zag je deelnemers lopen met nooddekens en dry robes. Maggie was klaar voor deze dag en Eric en ik gingen ons voorbereiden voor de tweede run, de 10 km.

The Suffering Legend

Op naar Blauw

Blauwe rookpotten bij de start. Het parkoers liep wat anders nu en de extra lussen gingen door een modderige beek en extra heuvels met de nodige zigzag routes. Extra moesten de mannen 2 autobanden omhoog en omlaag dragen en de vrouwen 1. Eric ontsnapte hier nog aan een aanslag, door net op tijd een op hol geslagen band van boven te ontwijken die honderden meters door stuiterde het dal in! Het laatste stuk kwamen we weer op het oude parkoers uit en met krakende en koude spieren kwamen we over de finish. Zo 2 runs overleefd, ook deze was dus geen 10 km maar ongeveer 14 km, one to go! Door de regen was het hele terrein één grote modderpoel en de 2( !) koud water douches die op het veld stonden waren goed om wat af te spoelen, maar het effect was minimaal door de alom aanwezige taaie modder. Dit paste allemaal goed bij het thema: The Suffering! Na het omkleden in de tent,het douchen in onze Pub kamers en een stevige smaakvolle maaltijd gingen we op tijd naar bed . Zondag stond de 10 miles te wachten en we hadden zo een vermoeden, dat deze een paar verassingen voor ons in petto had.

The Suffering Legend

Vandaag is rood

Het was droog met zowaar een schuchter zonnetje, mooi! De start van de 10 miles ging gepaard met rode rookpotten.We zouden bij Maggie blijven en ons door deze race heen worstelen. De extra lus in het begin ging over nog meer heuvels zigzag klimmen en dalingen. Als extra hindernis moest je nu ook buiten de andere obstakels die wij al kenden van de vorige runs, met een 30 liter watervat over een lastig parcoers gaan. Ook met tijgeren en over een 3 meter hoge muur heen met je vat! Dit lukte alleen als iemand op de muur ging zitten en de vaten 1 voor 1 aannam en erover gooide. Ik nam die taak op mij, maar na verschillende vaten en een steeds langer wordende arm, hield ik het voor gezien en gingen we met zijn drietjes door.

The Suffering Legend

Mannen in kilts voor “Suffering”

Onderweg moesten Eric en ik nog wat extra oefeningen doen van een vrijwilliger, omdat wij voor de Suffering Legend gingen. Nog meer beekjes en modder onderweg en uiteindelijk kwamen we op het laatste gedeelte uit voor de finish, waar een team rugbyspelers met stootkussens ons al grinnikend op stond te wachten. Nu had ik het geluk (!) dat ik een geblesseerde Engelsman hielp om dat laatste stuk over de finish te komen. Krampaanvallen en een geblesseerde schouder hadden hem op de grond doen belangen en na wat massage en peptalk van mijn kant sleepte hij zich naar de finish steunend op mijn schouder en zodoende lieten de rugbyspelers mij met rust! Eric en Maggie kregen wel de normale behandeling, maar we hadden ook deze dag doorstaan en ook hier was de afstand in werkelijkheid rond de 20 km!

The Suffering Legend

Conclusion

Pittige runs op een mooi en zwaar parkoers met bekende obstakels. Extra zwaar door de modder en gladde grip, mooie medailles en shirts na elke run en de Suffering Legends kregen daarnaast nog een speciaal shirt. Dikke plus voor de goede goodybags en finishdrankje na afloop. Heel belangrijk waren de kledingkeuze en goede schoenen, het was behoorlijk koud na afloop van elke run en je zag er ook velen blauwbekkend en rillend in de tent en omkleed ruimtes. Minpunten: te weinig en te verre drinkplaatsen in het parcoers, weinig tot geen wasgelegenheid maar dat hoorde wel bij het thema. Dit was zeker een uitdagend weekeinde en zeer aan te bevelen. Van de organisatie hadden we begrepen dat er een mogelijkheid was om daar te kamperen mochten wij met een groter team komen volgend jaar. Zou ik deze run weer doen? Ja zeker, en met een groter team zal het alleen maar gezelliger worden erbij!

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Sommige kennen Jim beter als de "Piraat", sommige als de vader van de sport en staat bekend om de Dutch Mud Men vlag die altijd en overal mee naartoe gaat. Jim is een liefhebber van de sport en pakt zoveel mogelijk runs mee in binnen- en buitenland. Hoe Jim zo fit is en blijft? Daarvoor moet je maar een keer met Jim meelopen!

Leave A Reply

X