Bikkelharde New Dawn Escape & Evasion van 24 uur

0

In de categorie extreme evenementen schreven we eerder al over Bieg Katorznika en New Dawn. Dit zijn geen traditionele obstacle runs. Toch delen we deze review graag met jullie. Tijdens deze evenementen wordt namelijk, nog meer dan bij de gemiddelde obstacle run, je fysieke en mentale grens opgezocht. Danny was erbij en schreef dit verslag.

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver. New Dawn 4 (ND), Escape and Evasion, ging dan eindelijk door. Vorig jaar is dit evenement tot twee keer toe niet door gegaan door wat organisatorische problemen, maar ik moet zeggen dat ze zich goed herpakt hebben. De ND evenementen, georganiseerd door Dave en Nick van Stress’in Out, staan er om bekend fysiek en mentaal zwaar te zijn. Je weet dus van tevoren al dat je de finish niet op je sloffen gaat halen. Cadeautjes kennen ze niet, niet tijdens het evenement en ook niet daarna. Dus geen gratis shirt of medaille, alles wordt gedaan voor mensen met PTSS, dus ook de opbrengsten. Het doel van dit jaar is het financieren van een hulphond.

New Dawn

De kitlist voor New Dawn

Voor het ND4 krijg je vooraf slechts beperkte persoonlijke info, meer dan een kitlist en wat steekwoorden krijg je niet. De locatie waar we ons moesten melden werd zaterdag om 12:00 uur bekend gemaakt. Wel was er al ruim van tevoren begonnen met een verhaallijn voor het scenario waar we in terecht zouden komen. Dit werd gedaan doormiddel van foto’s, filmpjes en verslagen van gebeurtenissen. Ook moesten we ons verdiepen in cryptische coderingen, zoals ceasars cipher, en meer van dat “spionnenspul.”

Vooraf verzamelen

We hadden met een aantal deelnemers verzameld in Nieuwegein, zodat we vanuit dat centrale punt snel in heel Nederland konden staan. Het vermoeden was gewekt dat we in IJmuiden moesten aantreden. Om 12:00 uur kwam het bericht binnen met de coördinaten van een carpool in Rosmalen en dat we daar al om 14:00 uur moesten staan. Voor ons geen probleem en wij gingen op ons gemak die kant op. Ook daar kwamen uiteindelijk de laatste deelnemers erbij en bleek dat we met 11 mannen en 1 vrouw sterk waren. Iedereen checkte nog 1 keer zijn of haar spullen en rugzak. Sommigen hadden geluk nog de uitrusting compleet te maken door nog wat te lenen van een ander. Het duurde even voordat er duidelijk werd wat de volgende stap zou zijn dus kwamen de eerste suggesties van allerlei complottheorieën op tafel. Uiteindelijk kregen we een postcode en huisnummer dus hop de auto weer in. Het bleek het ades te zijn van crossfit “feel so good” in Oss, vanaf toen ons hoofdkwartier (HQ).

Een heleboel coördinaten

Na een kort welkomswoord en een excuus voor het tot twee keer toe uitstellen kregen we een dicht geplakte enveloppe met weer een postcode. Het was 15:00 uur, dus ND was dan toch echt begonnen. Ik geef even kort een uitleg wat nu de bedoeling was van alle coördinaten die we uiteindelijk door kregen. In het begin was het voor ons ook nog iets of wat onduidelijk, maar dat veranderde vrij snel in de loop van het evenement. Vanaf HQ moesten we naar verschillende punten aangegeven door coördinaten. Die punten waren meestal zendmasten en we moesten dan foto’s maken en intel verzamelen over de werking en omgeving van die masten. Ondertussen moesten we ook uit de handen blijven van een hunter force van groepering “Active Edge.”

Daar gaan we!

New DawnWe waren direct al begonnen met verkeerd lopen, maar kwamen daar gelukkig snel genoeg achter. Geluk voor mij was dat ik nog snel handschoenen bij Jim uit de auto kon pakken omdat we daar weer langs kwamen. Het verplaatsen naar de eerste paar coördinaten verliep vrij langzaam. Er was namelijk, een niet nader te noemen persoon 😉 (nntnp), die de boel flink ophield door ultra langzaam te lopen en als er wat van gezegd werd begon ie meestal met z’n handschoenen te rommelen. Ik heb zelfs gehoord dat een bejaarde vrouw met rollator hem lachend inhaalde. Uiteindelijk was echt iedereen het beu en hebben we, ondanks de instructie met het team bij elkaar te blijven, hem achter gelaten. Snel kwam daarna het bericht dat hij gevangen was genomen door het hunter force. Niet veel later kregen we een foto door met het bericht dat nntnp was opgehangen. Oftewel die zat niet meer in het spelletje, dachten we…..

Debriefing

Het tempo ging af en toe iets omhoog en uiteindelijk moesten we om 23:00 uur terug zijn op HQ voor een debriefing. Daar aangekomen moesten we op een groene mat gaan staan en kregen we een uitrusting check. Dus alles uit de rugzak en waterdichte verpakkingen voor je neus neerleggen. We mochten onze slaapzakken, kussens, kussenslopen en ducktape dumpen. Hier vielen de eerste afvallers door zere voeten en erger, maar we hadden er ook al dik 41 kilometer opzitten met een gemiddelde rugzak van 16 kilo.

En toen hadden we een probleem…..

New DawnHet hunter force van Active Edge overviel ons HQ en we waren gevangen. Ons vrouwelijke teamlid werd van ons gescheiden en wij moesten uitkleden tot in onze onderbroek. Onze spullen werden doorzocht, wat dingen afgepakt en we mochten ons weer aankleden. Ik hoorde op de achtergrond het geluid van emmers die gevuld werden met water. Daarom deed ik maar niet teveel aan om kleren te sparen, maar of dat zo verstandig was…. We kregen allerlei vragen over wat we deden, maar iedereen hield wijs z’n mond. Er kwamen ook nog wat marteltechnieken boven water, maar ook dat kreeg ons niet aan het praten.

Water en honden

Toen kregen we kussenslopen over ons gezicht en werden onze handen geboeid met ducktape. Ook heel fijn met al dat haar op je armen. Daar zaten we dan geboeid op onze knieën en kregen we allerlei zo irritant mogelijke geluiden te horen op volume standje 100. Ook kwam er nog een luid blaffende hond binnen om ons bang te maken. Ik ben daar eerlijk gezegd goed bij weg gekomen. Daarna werden we 1 voor 1 meegenomen voor een verhoor. Als toetje mochten we nog naar buiten om wat emmers koud water te koppen. Aangezien ik de volle laag kreeg, had ik het binnen no time zo koud dat ik het rillen niet onder controle kreeg. Daarom werd ik er tussenuit gepakt en binnen in een slaapzak en wat folie geduwd. Uiteindelijk kwam de rest ook binnen en was HQ weer veroverd en het hunter force gevlucht. Snel spullen pakken, droge kleren aan, rugzak om en wegwezen. Jammer was wel dat al ons eten was verdwenen.

Nog meer coördinaten

We kregen weer opdracht coördinaten te volgen naar de masten, want we hadden er nog teveel gemist. We waren nog met acht personen over, maar daarvan zouden er nog twee de handdoek in de ring gooien. Uiteindelijk bleven we met vijf mannen en een vrouw over. We werden opgesplitst in twee groepen van drie. Team 1; Daisy, Jeroen en ik en Team 2; Quillermo, Shuwei en Ferdinant (nu beter bekend als Koos ;)). Toen het licht begon te worden kregen we coördinaten voor een voedseldrop in Oud Empel. Daar kregen we een bus met ieder een groter stuk eten in de vorm van bananenbrood of pannekoek en wat krenten en noten en dat alles onder een eiwitpoeder of iets dergelijks. Wij werden daar al snel weggejaagd door het hunter force en moesten de andere kant op dan Team 2.

New Dawn

Na een hele tijd lopen kregen we coördinaten van een pickup point en moesten daar binnen 20 minuten zijn. Alles begon al zeer te doen en moe te worden en Google maps gaf aan dat het 36 minuten lopen was. De gedachten van een pickup en niet meer lopen doet wonderen en wij stonden er met 12 minuten. Helaas was de pickup toen al weg gejaagd door het hunter force. Dus weer te voet verder en uiteindelijk was er dus nergens een pickup en hebben we alles moeten lopen. Ik moet zeggen dat lopen werd de laatste kilometers zwaarder en zwaarder. Mijn voeten waren beurs en blaren lieten steeds meer van zich horen. Daisy zorgde er in ieder geval voor dat het tempo tijdens het complete evenement en dan vooral tijdens het wandelen erg hoog bleef, wat kan die vrouw doortrappen. Uiteindelijk kwamen we met 23 uur op de klok en in totaal 90 kilometer in de schoenen terug op HQ en zat het er voor ons op.
Team 2 zat een stuk achter ons, dit kwam enigszins door onze Koos. Die jongen heeft geen “opgeven” in zijn vocabulaire staan, waardoor zijn tempo laag was door de blaren en pijn in zijn kuiten. Hij is uiteindelijk als laatste binnen gekomen en dat net binnen de 24 uur.

Wie is de mol, uh… rat…

In de laatste uren kregen we sterk het vermoeden dat ons nntnp al vanaf het begin een “rat” was en ons doelbewust heeft lopen vervelen, omdat hij bij de organisatie hoorde. Dat werd bij de finish bevestigd, omdat hij ons met een grote glimlach binnen haalde.

Conclusie?!

Al met al vond ik het een leuk evenement en dan vooral door de afstanden misschien ook wel het zwaarste tot nu toe. Tijdens zo’n evenement denk je wel eens “waarom doe ik dit?” Maar het gevoel bij het finishen maakt alles dubbel en dwars goed. Ook werden we toch wel lekker het verhaal ingezogen en is, ondanks je toch weet dat ze je niet neer schieten of op een andere manier bewust letsel aanbrengen, elke auto die niet precies doorrijdt verdacht. Dat zorgt er dan voor dat je met je team ineens tuinen, bossen of parkeergarages induikt. Dit soort evenementen zouden er van mij veel meer mogen zijn.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

is als fanatiek obstacle runner overal aanwezig. Is het niet in Nederland, dan wel in Duitsland, Engeland of Zwitserland. Kom je niet over een muurtje heen, dan gooit Danny je wel.

Leave A Reply

X