Review Braveheart Battle Run 2015

0

Terwijl heel Nederland in de Haarlemmermeer bij Mud Masters aanwezig was en een enkele naar de Nuts Challenge getogen was, deed een ander plukje van Team Dutch Mud Men mee aan de Braveheart Battle. Jim schreeft onderstaande review.

Braveheart Battle Run 2015

Door de hel en terug, dat is de letterlijke vertaling van de gebruikte slogan door het Pas team, de organisator van deze winterrun in Duitsland. Samen met enkele DMM-leden uit Belgie, Duitsland en Limburg gingen we deze uitdaging aan. We hadden Getting Tough en Tough Guy ook overleefd, dus keken hier met vertrouwen tegenaan.

Vanaf de Nederlandse zuidgrens is het ongeveer 4 uur rijden en wat betreft B&B, pensions, hotels en gasthuizen is er voldoende aanbod en de prijzen zijn zeer schappelijk. Dit evenement is grootschalig met ongeveer 3000 deelnemers en vindt plaats op een groot sportcomplex met voldoende douches, toiletten en mogelijkheid tot bewaakte afgifte van waardevolle items.

Tassen en andere grote items kun je en moet je het beste in de auto laten, wat wel lastig is als je na afloop moet douchen en je auto wat verder geparkeerd staat. Dit aangezien het behoorlijk koud was.

Parkeren is overigens gratis en de bewegwijzering is duidelijk en de vele vrijwilligers vriendelijk en behulpzaam. De start van de run vindt plaats op de atletiekbaan en begint met een gedenkceremonie van Braveheart en wat vuurwerk en toespraken in blokken van ongeveer 300-400 deelnemers.

Het had die nacht en ochtend gevroren. Buiten was het ongeveer -4 graden celcius en de watertemperatuur was 1-2 graden celcius, dus dat voorspelde niet veel goeds. Zeker omdat wij wisten dat er vele water-oversteken en zwemstukken in het parkoers zaten.

Een koude start

De start duurde veel te lang. Iedereen stond klaar en omdat er in blokken gestart werd met ruime pauzes ertussen, stond je al gauw een tijd te wachten als je niet voorin kon starten.

Een warming-up werd niet gedaan, dus toen wij aan de beurt waren werd er rustig warmgelopen. We waren inmiddels toch wel wat stijf en afgekoeld van het lange stilstaan. De eerste hindernissen en een brandslangsproeier in het begin waren niet noemenswaardig en de route liep slingerend door het dal en mooie tracks.

Tot we uit het dal de hoogte ingingen! Hier moesten we zigzaggend omhoog en omlaag en deze klimmen en afdalingen waren steil tot zeer steil en onze warming up ging hier over in oververhitting van de krakende en piepende spieren. Het was over met de pret, het echte werk begon hier!

Gelukkig komt aan alles een einde en de route ging verder door het bos en over glooiende hellingen en weilanden met af en toe een hindernis of water-oversteek. Een van de hindernissen was een laag viaduct dat gehuld was in rook en waar je hele harde knallen hoorde, best spooky…

Een hindernis dat ik persoonlijk lastig vond was een soort van monkeybar maar dan in een driehoeksprofiel, die ze ook gebruiken om spotlights op te hangen bij concerten en waar je door de vele modder en nattigheid totaal geen grip had. Het alternatief was om door ijskoud water tot op borsthoogte te waden en wij besloten dit zo lang mogelijk uit te stellen en klommen op en over de constructie.

Hier is het oppassen geblazen, want alles was spekglad en modder en metaal is geen goede combinatie voor grip. We zagen ook veel deelnemers in het water vallen. Op en bij de oevers van deze stromende beek lagen stenen, dus een ongeluk is zo gebeurd. Tip voor komend jaar: als je geen risico wilt nemen met klimmen, dan gewoon door het water gaan.

Een andere hindernis was ongeveer 150 meter tijgeren door modder met stenen en schuin omhoog en onder draden door met stroom. Er is veel te doen geweest over stroom obstakels, maar bij deze kon je de draden ontwijken door zoveel mogelijk aan de zijkant te blijven tijgeren en heel laag te blijven. Dus door goed de tijgertechniek te gebruiken kwam je niet in aanraking met de stroom.

Toen kwam het moment supreme, waar iedereen het over had en vreesde, Loch Ness, een inham van de rivier waar drie grote zwarte rubberboten op enige afstand van elkaar lagen vastgezet in het midden met hulpduikers erin. Hier moest je per twee deelnemers tegelijk onderdoor duiken en na de laatste boot een stuk naar de kant zwemmen.

Je had geen besef van diepte en er stond ook nog een lichte stroming en het water was pikdonker, dus de stressmodus stond vol aan! Ik had afgesproken met mijn medeloopsters om elke keer als eerste te gaan en pal aan de andere kant van de boot mijn hand uitgestoken te laten. Zo kon ik ze één voor één opwachten en helpen.

Dat werkte goed, ondanks de koud-water-shock-brainfreeze, waar ik met mijn neopreen watermuts trouwens geen last van had. Goede bescherming is het halve werk, blijkt dus weer. Iedereen kwam veilig en in meer of mindere mate afgekoeld of onderkoeld aan de overkant en we gingen in draf rustig verder om de kuiten weer opgewarmd te krijgen.

Weer een lang stuk tijgeren wat ik wel lekker vond om de spieren wat op te warmen. We kregen nog wat wateroversteken en andere hindernissen en kwamen toen als verrassing weer bij een zigzag route over steile hellingen. Hier ging letterlijk de laatste fut uit je benen en lijf, vele stukken waar je met handen en voeten omhoog en omlaag moest, zo steil en glad. Ook dit doorstonden we en na nog wat gewone obstakels gingen we gezamenlijk over de finish waar de zwaar verdiende medaille en shirt op ons wachten.

Conclusie

Deze run was veel zwaarder dan die van vorig jaar en ook zwaarder dan Getting Tough of Tough Guy, dat was niet alleen mijn mening maar ook die van vele anderen.

Wat ik nog moet vermelden waren de trenches die je in het begin van het parkoers kreeg en met een lus op het einde nogmaals. Deze mudtrenches zijn de zwaarste, diepste en lastigste die ik ken van alle runs. Tezamen met Loch Ness heeft dit Braveheart Battle op de kaart gezet als één van de zwaarste winterruns in Europa.

Drinkposten onderweg waren er voldoende en behalve water, red bull, fruit en energierepen kreeg je ook magnesiumtabletten in je mond gestopt al je dat wilde. Er was zelfs warme thee onderweg en Duits boerenbrood met dikke chocopasta, wat zeker welkom was!

Wat maakt deze run zo zwaar? De afstand van rond de 30 km, het vele water en de nodige hoogtemeters, rond de 1.400 tot 1.600 hoorde ik. Daarnaast de lage dagtemperatuur in combinatie met een beetje wind. De beklimmingen op het parkoers waren zo ingedeeld dat je ze kreeg op momenten dat je het niet verwachte of niet kon gebruiken…..

De organisatie van deze run is prima, er is een pre- en afterparty en voldoende horeca op locatie. Minpunten zijn dat er geen echte garderobe afgifte mogelijkheid is en de te lange wachttijden buiten bij de start.

Het is een hele mooie omgeving en locatie, met vriendelijke mensen en rustige dorpen. Echt een aanrader voor iedereen die een uitdaging zoekt en tot zijn grenzen wil gaan (of er overheen.)

Volgend jaar word mijn derde keer!

Ook een keertje mee naar het buitenland? Check dan onze buitenland-kalender.

Alle foto’s via Raw Footage Fotografie Krause.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

Leave A Reply

X
X
%d bloggers liken dit: