Reviews Army Urban Run

6
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 4 sterren
  • Super!
  • 3.83/5 Gem. score

  • Beoordeeld 6 sterren6 Beoordelingen

  • Army Urban Run
  • Gepost op: : 12 april 2015
  • Laatst aangepast: 18 mei 2015
  • Faciliteiten
    Schrijver: %
    Gebruiker: 63%
  • Warming-Up
    Schrijver: %
    Gebruiker: 44%
  • Parcours & Locatie
    Schrijver: %
    Gebruiker: 77%
  • Bewegwijzering
    Schrijver: %
    Gebruiker: 68%
  • Zwaarheid
    Schrijver: %
    Gebruiker: 56%
  • Modder
    Schrijver: %
    Gebruiker: 51%
  • Veiligheid
    Schrijver: %
    Gebruiker: 65%
  • Prijs/kwaliteit-verhouding
    Schrijver: %
    Gebruiker: 70%

Conclusie:

Review Army Urban Run

Toen Dirk op facebook vroeg wie de review voor de Army Urban Run wilde schrijven, voelde ik me geroepen om dat ook eens een keer te proberen. Met de ervaring die ik ondertussen heb zou ik toch iets nuttigs voor de community uit moeten kunnen schrijven.

Ik doe mee met obstacle/mudruns sinds ze voor het eerst georganiseerd werden in 2012 en organiseer nu voor de derde keer mijn eigen obstacle-run. Per jaar doe ik mee met zo’n 5-8 runs en probeer iedere keer een run te doen die ik nog niet eerder heb gedaan. De Army Urban Run is een uitzondering daarop, Oirschot is lekker dichtbij (de afgelopen jaren was het aanbod rond Midden-Noord Limburg erg karig) en de het inschrijfgeld à €10,- was echt een schijntje. Wat dat betreft heb ik dus ook goed vergelijkingsmateriaal met voorgaande jaren. Omdat we in Nederland en buurlanden al vele soortgelijke evenementen hebben gehad én doordat dit de 3e editie was, verwacht ik vooruitgang in de organisatie en de run zelf. Dat komt in deze review ook terug.

Kijk eens hoeveel zin we erin hebben

Kijk eens hoeveel zin we erin hebben

Voortraject

De aankondiging voor de Army Urban Run kwam zoals gewoonlijk via de nieuwsbrief van de Eindhoven Marathon. De website, www.armyurbanrun.com, is verder overzichtelijk en to-the-point. Het inschrijven verliep zoals voorgaande jaren ook weer via inschrijven.nl waarna je een duidelijke bevestigingsmail kreeg gevolgd door 2 nieuwsbrieven met duidelijke info in de periode naar de dag van het evenement. Tijdens het inschrijven moest je aangeven welke maat T-shirt je hebt omdat je alleen in het officiële T-shirt van de Army Urban Run mocht deelnemen. Opmerkelijk was wel dat het inschrijfgeld verdubbeld was naar €20,-. Dat is maar €10,- meer dan voorgaande jaren maar creëerde bij mij toch wel de verwachting dat er meer geld geïnvesteerd zou zijn in de run zelf zoals meer of meer uitgebreide obstakels, voorgaande jaren is er alleen gebruik gemaakt van bestaand eigen (militair) materiaal. Later bleek in een nieuwsbrief dat er met chips gewerkt zou gaan worden voor tijd/foto/videoregistratie wat ook een deel van de extra kosten zou verklaren. Los daarvan is €20,- nog steeds minder dan de helft van de gemiddelde obstacle/mudrun, prima dus!

Drukte bij opleggers

Drukte bij opleggers

De dag zelf

Ik had samen met goede kameraad en sportmaatje Jos afgesproken om rond 09.30 te vertrekken. De route naar de kazerne is niet moeilijk, de kazerne ligt vlakbij de snelweg maar de routebeschrijving op de website en de nieuwsbrief waren ook duidelijk. Met een verwacht half uurtje rijden zouden we rond 10.00 daar zijn, tijd genoeg voor ons. Het terrein was om 09.00 al geopend maar wij houden er persoonlijk niet van om lang te moeten wachten voor een start. Een argument voor vroege aankomst zou met een goede parkeerplaats te maken kunnen hebben maar voorgaande jaren hebben laten zien dat dit prima geregeld is op het kazerneterrein. Toch hebben we nu gezien dat 2000 deelnemers + publiek proppen was, er stonden her en der auto’s in de berm of in rijen tussen parkeerplaatsen in. Het was al redelijk druk toen we aankwamen maar het stroomde met behulp van een voldoende aantal militairen goed door en na het parkeren van de auto waren we in een paar minuten naar het start/finish terrein gelopen. We hebben hier verder geen bewegwijzering voor gezien maar dat kwam ook omdat we de stroom mensen en muziek maar hoefden te volgen. Op het start/finish terrein was ook gedacht aan de allerkleinsten in de vorm van luchtkussens. Daarbij is er ook een kinderboerderij op de kazerne, hier mag je niet op maar kunnen de kinderen wel leuk even gaan kijken.

Hoogte meters en drukte

Hoogte meters en drukte

Registratie/omkleden/garderobe

Een paar dagen voor het evenement kregen we nog een mail met hele duidelijke instructies over het registratieproces. Je moest in de sporthal je deelnamenummer (de organisatie noemde dat het fictieve startnummer, kan verwarrend zijn) opzoeken, je zakje met chip ophalen bij de balie met de reeks waarin jouw nummer zat en dan vervolgens met het zakje naar de balie met de T-shirts om de juiste maat T-shirts op te halen. Het was hier even druk toen we aankwamen maar er waren ook hier voldoende medewerkers dus de rijen schoven snel op. Op het terrein was verder geen garderobe ingericht, alle tassen konden achtergelaten worden in dezelfde sporthal. Dit was verder onbewaakt dus de mensen die geen toeschouwers hadden meegenomen zaten met hun autosleutels. Jos en ik hadden beide geen zakken in onze sportkleren en ik vind het ook geen goed idee om de sleutel mee te nemen in de modder. Wat ons betreft een minpuntje voor de organisatie dus. Dit was voorgaande jaren ook zo en omdat we onze tassen niet onbewaakt achter wilden laten zijn we nog even terug gelopen naar de auto om ons om te kleden. Na de zoveelste kijk-eens-hoeveel-zin-we-erin-hebben foto, begonnen we aan onze warming up bestaande uit een paar honderd meter inlopen en strekoefeningen. Je kon verder vrij rondlopen op de kazerne dus daar was ruimte genoeg voor. Nog even naar het toilet voor een kleine boodschap was voor de mannen geen probleem, er waren voldoende mobiele urinoirs, maar voor de grote boodschap en voor de dames in het algemeen was het toch even aansluiten in de rij vlak voor de start. Er waren redelijk wat dixi’s maar over het algemeen moet de meerderheid vlak voor de start toch nog even snel gaan en met zo’n massastart krijg je dus ook een massa die tegelijk nog even wil gaan. We hebben behoorlijk wat dames geteld die wat ongemakkelijk en ongeduldig stonden te wachten. De muziek en de spreker waren goed te verstaan dus toen aangekondigd werd dat het nog een paar minuten tot de start was zorgden we dat we ergens vooraan het startvak stonden. De generaal heette ons welkom, overhandigde een mooie cheque aan het goede doel waar een deel van het inschrijfgeld naar toe ging en beloofde ons een pittige run. Het parcours was dit keer in de tegengestelde richting als de voorgaande twee keer, dat zou voor extra uitdaging moeten zorgen. Ook vertelde hij dat er vanwege het mooie weer extra drinkposten op de route waren ingesteld. Altijd fijn en heel belangrijk! Helaas hebben we onderweg geen enkele drinkpost gezien…

Route en obstakels

Na een wat ongelukkig en ongemakkelijk startmoment (De DJ dacht dat er nog iemand een officieel aftelmoment ging houden maar dat bleek niet zo te zijn) vertrokken we. Wij startten in de eerste startserie van ongeveer 100 deelnemers. Het veld werd daarna iedere keer na een minuut of 2 weggestart in groepen van ongeveer 100 deelnemers. Het zal een minuut of 30 geduurd hebben voordat iedereen weg was, we hebben hier verder geen commentaar over gehoord.
Het eerste obstakel waren 3 opleggers achter elkaar waar je op en vervolgens af moest springen. Voorgaande jaren lag er een opstapje in de vorm van hooibalen voor, dit keer waren die er niet. De opleggers waren in een lagere stand gezet maar doordat iedereen hier tegelijk aankwam en niet iedereen even soepel omhoog kan stappen/springen/klimmen zorgde dit voor wat botsmomenten tegen elkaar en tegen het metaal van de oplegger. Vervolgens gingen we na een stukje rennen het terrein voor de autorijvaardigheid op. Dit begon met een stuk beton waar watersproeiers op stonden, je kreeg hier eigenlijk alleen natte voeten, voor de mensen met normale hardloopschoenen betekent dat dus een stukje gewicht erbij. Ik maakte na een overtuigende suggestie van Jos meteen maar van de gelegenheid gebruik om door de sproeiers te lopen en helemaal nat te worden. De plaat werd gevolgd door zandterrein met een 20-tal kleine verhoginkjes van een halve meter breed en hoog, gevolgd door een 20-tal verhogingen van  een meter breed en hoog. Een lekker stuk obstakel om mee te beginnen, de kans is groot dat je beenspieren al meteen een beetje vollopen. Na een klein stukje kwamen een paar steile heuveltjes van een 5-10 meter hoog, deze werden afgesloten met wat dalen door kniediepe modder. Omdat wij vooraan liepen hadden we nog redelijk wat grip bij het omlaag gaan in- en weer omhoog gaan uit de modder, bij de deelnemers die later vertrokken was het allemaal een stuk glibberiger. Doordat mensen daar flink moesten afremmen ontstond er een vrij lange opstopping. Daarna moesten we een paar honderd meter rennen, naar het hek om daar over 3 stukken van 10 meter autobanden te rennen. Het waren telkens maar 1 laag platgelegde banden, voor ons niet heel uitdagend, wel uitkijken voor omslaande enkels.

Genierollen

Genierollen

De bocht om mochten we een zandzak meenemen en die 2-300 meter op en neer langs het hek meenemen. Door de zak af en toe van schouder te wisselen en op een normaal tempo door te joggen was dit vrij goed te doen. Het stuk terug langs het hek was wat dichter begroeid wat er voor zorgde dat inhalen bijna niet mogelijk was. Dit zorgde even voor wat oponthoud maar verder niet heel hinderlijk. Nadat we de zandzakken weer dropten op hetzelfde punt gingen we meteen door naar de muur van Oirschot. Dit is een steile helling van 15-20 meter hoog waar aan de ene kant voertuigen tegenop kunnen rijden en aan de andere kant is een nog steilere rotswand waar een net tegenaan zat. We moesten door een sloot met naveldiep water tegen de rotswand omhoog klimmen waarbij je gebruik kon maken van het net. Er was genoeg grip op de rotsen maar door ook op het touw van de netten te gaan staan konden we door alleen onze benen te gebruiken vrij snel en eenvoudig omhoog. Vervolgens gingen we de helling aan de andere kant naar beneden. De bocht om en via dezelfde naveldiepe sloot de andere kant op via een klein stukje erg ongelijke heide het oefenterrein in. Dit was redelijk los zand met wat sporen en een langzame helling. Doordat we min of meer gedwongen werden om in de sporen te lopen in combinatie met het lossere zand deed dit al wat meer met onze beenspieren. Op dit stuk kwamen we ook een aantal militairen tegen die stonden te knallen met hun geweren. Dit stuk werd afgesloten met 2 stukken borstdiep water van 20-30 meter lang. Het water was nog lekker koud dus we hoorden flink wat aparte geluiden om ons heen samen met wat gelach. Uit het water geklommen moesten we onder een paar camouflagenetten kruipen. Voor ons gevoel was dit erg kort. Daarna weer het kazerneterrein op en daar kwamen we 2 containers achter elkaar tegen waar je op kon klimmen door middel van een paar pallets. Echter was er aan de andere kant niets om aan vast te houden of om de klap van de afsprong op te vangen. Doordat de schoenen nog kletsnat waren van het water was alle demping eruit. Wij zijn er nog redelijk voorzichtig af gegaan maar we hoorden achteraf toch wel van flink wat mensen dat ze het gevaarlijk vonden of zich zelfs flink pijn hadden gedaan. Dit vonden we een sterk minpunt. Na een klein stukje doorlopen moesten we onder 3 vrachtauto’s doorkruipen. Dat vonden we jammer, voorgaande jaren moesten we onder een aantal rupsvoertuigen kruipen. Deze zijn een stuk lager en langer. Dit werd gevolgd door een klein stukje atletiekbaan direct gevolgd door een stukje van de officiële hindernis baan. Hier zaten een paar lage muurtjes in, evenwichtsbalken, een hogere muur waar je met techniek zelf overheen kunt, een korte maar diepe bak met koud water en een wat hogere muur waar hulp wel bij nodig was. Het blijft altijd mooi om te zien hoe iedereen elkaar hier onvoorwaardelijk helpt. Dit was eigenlijk het enige stukje waar je echt je bovenlichaam moest gebruiken. De route vervolgde over de weg van het kazerneterrein waar een aantal rijen kratten stonden, daar moest je in en weer uit stappen, deze vonden we meer vertragend werken dan uitdagend. Na een klein stukje moesten we langs een sloot lopen waar een paar lage obstakels waren gemaakt van balken. Hier kon je zelf bepalen wat je deed, erover heen of eronderdoor. Je kon er eigenlijk zo doorheen lopen. Hier was een camerapunt ingericht waar je aanwezigheid d.m.v. je chip werd geregistreerd. Dit was wat ons betreft niet het obstakel om leuke actiefilmpjes te maken, de hindernisbaan zou veel leuker zijn geweest. De weg vervolgde zich naar een grote doorwaadbak voor voertuigen. Voorgaande jaren moesten we door het diepen gedeelte (borsthoogte), nu moesten we door het kniediepe gedeelte waar we redelijk gemakkelijk doorheen konden stappen. Weer een klein stukje verder lagen een paar grote pakketten van rollen waar je overheen moest. Ook hier konden we met wat techniek goed overheen, wel goed op de grip letten, uitglijden kon een pijnlijke botsing betekenen. De bocht om konden we door een wat langer stuk sloot van knie tot heup diepte waarna de laatste meters naar de finish volgden. Bij de finish stond de generaal samen met wat soldaten de medailles uit te delen. Er werd me gevraagd hoe ik me voelde waarop ik zei dat het goed ging en ik nog wel een rondje kon lopen. Daar konden we mee lachen maar achter elk geintje zit een seintje zullen we maar zeggen

Kort stukje kruipen

Kort stukje kruipen

Na de run

Zoals gezegd zijn we onderweg geen waterposten tegengekomen, minimaal 1 ergens op de helft was wel fijn geweest. Na de medailles werden er wel flesjes water uitgedeeld. In de nieuwsbrieven was duidelijk vermeld dat er geen mogelijkheid zou zijn om te douchen na afloop. Dat was niet heel erg aangezien we redelijk schoon waren gespoeld tijdens de laatste waterbak. We leverden onze chips in, kleedden ons om in de sporthal en gingen nog even naar het start/finish gebied om te kijken. Daar was het echter nog erg rustig en omdat de broodjes in de cateringwagen al op waren zijn we weer naar huis gegaan. De uitslagen stonden zoals beloofd meteen ’s avonds op de website van chiptiming en zodra er foto’s beschikbaar waren werd hier een link van geplaatst op de website. Dat vonden we erg netjes maar ook wel wat je tegenwoordig mag verwachten.

Gevaarlijke afsprong containers

Gevaarlijke afsprong containers

Eindoordeel

Het is een leuk idee om op een kazerne en naastgelegen oefenterrein deel te mogen nemen aan een mudrun. Je zou daarbij, door het militaire karakter en de reeds ruim aanwezige ervaring, verwachten dat het ook echt een pittige run zou zijn. Dat bleek voor ons niet het geval. De variatie en zwaarte van de hindernissen vielen vanuit het oogpunt van een wat meer ervaren runner echt tegen. Voor beginnende deelnemers lijkt het me echter wel een prima eerste kennismaking en ook voor deelnemers die niet van hindernissen houden waar je je bovenlichaam echt moet gebruiken is dit een aardige run. De informatie vooraf en de organisatie om het evenement is goed. De organisatie in het algemeen staat goed, om dat compleet te maken zou een bewaakte garderobe mooi zijn. Het was erg jammer dat de beloofde drinkposten onderweg er niet bleken te zijn en de hoge/harde afsprong bij de containers vonden we ondoordacht en zelfs gevaarlijk. Afsluitend denk ik dat er voor de organisatie op de kazerne een mooie uitdaging ligt om meer gebruik te maken van het aanwezige materieel, hier zijn vele mogelijkheden voor die het geheel beduidend spannender en zwaarder kunnen maken. Ondanks het lage moeilijkheidsniveau hebben we ons prima vermaakt en als het inschrijfgeld volgend jaar weer maar €20,- is zullen we waarschijnlijk weer mee doen vanwege de lage prijs en korte reisafstand. We hebben na afloop wat reacties gepeild bij andere deelnemers, deze sloten zich zo goed als allemaal aan bij bovenstaande omschrijvingen.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Team DMM is het Dutch Mud Men lopersteam. Met bijna 3.000 fanatieke obstacle runners is dit de community voor obstacle runs in Nederland. Meer info vind je hier: Team DMM.

6 reacties

  1. Eddy-Paul3 on

    Mijn 2e Army run, vroeg aanwezig, parkeren op het terrein tijds chip en verplichte T-shirt ophalen. Was prima geregeld. Net als vorig jaar was er eerst een kidsrun van 5km. Vanaf 11 uur werden de 10 km lopers in groepen losgelaten. Het parcours was in tegengestelde richting als dat van vorig jaar. Ik vond er net als vorig jaar erg veel loopwerk in zitten en helaas helemaal geen kracht onderdelen. Er waren wel veel waterpartijen waar doorheen gewaad moest worden, dat vond ik persoonlijk zeer prettig in het mooie zonnetje vond ik het behoorlijk warm. Allen de zeer gladde containers waar overheen geklommen moest worden zorgde bij de onervaren lopers voor menig ongelukje Verder veel plezier gehad. Naast het ontbreken krachtobstakels was alleen de afvoer van deelnemers en bezoekers slecht geregeld. Volgens jaar weer? Misschien wel het blijft leuk.

  2. JP van Schijndel3 on

    Deze ‘thuis wedstrijd’ liep ik nu voor de 3e keer. Omdat mijn 2 dochters aan de 5 km kidsrun meeliepen waren we mooi op tijd aanwezig voor het ophalen van de chip en t-shirt. Mijn dochters liepen voor het eerst een Obstacle Run en mooier kon het bijna niet. Mooi weer, mooie locatie en ze kregen een t-shirt met medaille. Dat het parcour omgedraaid was is een pluspunt want het koude water (4° bij een van de bakken) kwam je nu pas tegen toen iedereen warm was. Ik vond het een mooi conditioneel parcour met inderdaad weinig kracht. Weinig modder wat een DMM jammer is, echt zwaar was het niet. Jammer is eigenlijk elk jaar weer dat er geen goede plattegrond is waar bezoekers snel en duidelijk van het ene punt naar het andere kunnen lopen. Minpunt waren de containers, die waren te gevaarlijk voor onervaren Obstacle Course lopers. 2016 ben ik weer bij met mijn dochters.

  3. John van de Wetering4 on

    Onze eerste army-run, waar we aan mee hebben gedaan vanwege de enthousiaste verhalen van een ‘collega-bootcamper’. Een leuk parcours met veel water en alles eromheen hartstikke goed geregeld. Het uitdelen van de t-shirts en chips verliep erg soepel en er was meer dan voldoende plek om je om te kleden. Er had wat meer modder in mogen zitten en wat meer krachtonderdelen, da’s natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak want we hebben nu eenmaal meer met krachtonderdelen dan met lopen… Over de containers is hierboven voldoende gezegd en daar sluiten we ons bij aan, ze waren net even te glad.

    Zonder meer een leuk evenement en volgend jaar zijn we er zeker weer bij!

  4. Het was een prettige run, goed georganiseerd. Ik sluit me aan bij dat er voor de ware obstakel/mud runners meer uitdaging in mag, doch er moet gezegd worden dat de organisatie zich niet uitgeeft als obstakel/mud run: zie hier een stukje citaat van de website, pagina algemeen:

    “Algemeen 2015

    Op 12-04-2015 wordt voor het vierde achtereenvolgende jaar de Army Urban Run georganiseerd op de legerplaats Oirschot.
    De Army Urban Run is zowel voor mannen als vrouwen.
    Het is geen survival run, geen mud run, maar ook geen gewone hardloopwedstrijd.
    In 2014 namen 2.250 personen deel aan de Army Urban Run over 10 KM en 5 KM”

  5. Martijn van Eeghem4 on

    Leuk parcourtje met veel rennen, zwaar voor de benen, weinig bovenlichaam. Redelijk wat stukken door het water. Mooi terrein. Met militaire preciezie geregeld. Niet veel modder. Goedkoop voor een ocr.

    Dit was mn eerste ocr. Zeker voor herhaling vatbaar.

  6. Runs in Limburg staan in principe met 1-0 voor als ze slim gebruik maken van de unieke heuvels die ze als enige provincie hebben. En dat hadden ze hier zeker gedaan. Door de steengroeve en over een deel van de coriotrail was het mooi lopen. En de uitzichten waren ook erg mooi om te zien. Geen grote spectaculaire obstakels, maar het meeste zat er wel in. Monkeybars, klimmen, containers, tijgeren, quaterpipe, etc. Er zat ook een waterobstakel in en daar trok iedereen zijn schoenen uit. Dat verbaasde me natuurlijk wel! Zoals beloofd was het een urban run, trailrun, fun run, (geschminkte vrouwen lieten ons schrikken terwijl door een kerk liepen) heel klein beetje mud run. Een leuke combinatie en zeker de moeite waard om mee te doen.

    Pluspunten:
    * Hele mooie omgeving
    * Hoogteverschillen
    * Voor een wat kleinere run veel obstakels
    * Weinig wachtrijen.
    * 3 bonuskilometers (het bleek 18 ipv 15 km te zijn)

    Minpuntjes?
    * Ik had wat moeite om de inschrijvingen te vinden midden in Heerlen.
    * Er was slechts 1 drinkpost op 11 kilometer. Iets te weinig.
    * Beetje weinig modder, maar het was dan ook een urban run.

Leave A Reply

X