Review Ram Run

0

Afgelopen weekend reisde Tim af naar Engeland om mee te doen aan de Ram Run. Hier zijn verslag van een mooi weekend met maarliefst 3 runs en 36 kilometer.

Het was vrijdagmiddag toen ik met mijn grote rode backpack, mijn veldbed en een grote tas met kookspullen in de trein richting richting Gorinchem stapte. Na een overstap op station Dordrecht was ik rond half twee op de plaats van bestemming waar Kevin, Rikkert en Danielle al op me stonden te wachten met de auto. Na wat geprop was het dan eindelijk tijd om aan onze reis naar Stoneleighpark te beginnen. De 4 uurtjes rijden naar de boot werden vooral lachend afgelegd en verliep zonder problemen. Na een bootreis van 2 uur reden we de boot af richting de plaats van bestemming. Het was ongeveer 3 uur rijden en ik had afgesproken dat ik zou bellen als we een uurtje van het park af waren. Toen we aankwamen bij Stoneleighpark moesten we even wachten op onze gast heer Iain. Iain heeft vroeger op hoog niveau rugby gespeeld in Amsterdam en hij vond het erg leuk dat wij als ‘Crazy Dutch guys’ naar zijn run kwamen. Rikkert en Danielle hadden een hotel op het terrein, 200 meter van de start, en Kevin en ik kregen de sleutel van de sportschool overhandigd met de boodschap dat de douches boven waren en dat we verder onze gang mochten gaan. Na nog even een beetje gespeeld te hebben in de sportschool zochten we ons bedje op, het zou een zware run worden.

Slaapplek

Onze slaapplek in de sportschool

 

Race 1: Rampage 900

De volgende ochtend werden we al vroeg wakker, even douchen, sportspullen aan en een eitje koken en we waren er klaar voor. De startnummers moesten in de sportschool worden opgehaald dus dat was ook in 2 minuten gebeurd. We begonnen de zaterdag met de Rampage 900 gevolgd door de 12 kilometer. De Rampage900 werd voor het eerst gehouden en het inschrijf geld ging naar een aantal goede doelen, plus je kreeg een leuk T-shirt. Er startte elke keer 1 persoon met een tussenpose van 10 sec. om opstoppingen te voorkomen. De 900 liep over het centrale terrein waar de meeste gebouwde obstakels staan. Het was een mooie warming-up voor de echte race.

Race 2: 12 kilometer obstacle run

De 12 kilometer startte ongeveer een 30 min later, en bestond uit een ronde van 8 kilometer en een ronde van 4 kilometer. Het parcours bestaat eigenlijk uit 4 onderdelen: Het centrale terrein bij de start, de Fungarden, de 4×4 track en de Bridge Of Despair. Vanaf de start mag je direct een blok hout pakken om daar vervolgens een ronde van 400 meter mee over een oude hondenrenbaan te lopen Hierdoor word het deelnemersveld direct al uit mekaar getrokken, om vervolgens door te lopen naar de Fungarden. De Fungarden bestaat voornamelijk uit een groot aantal netten waar onderdoor gekropen moet worden, een klein slide, een indianenbrug en wat natuurlijke obstakels.

Rikkert in de fungarden

Rikkert in de fungarden

Daarna mag je terug naar het centrale terrein om daar de 4 muren te pakken en een stukje te tijgeren en je weg te vervolgen naar de 4×4 track. De 4×4 track bestaat uit een zeer heuvelachtig parcours met een aantal modderpassages en wat stukken waar gekropen moest worden, dit terrein vroeg veel kracht van je benen en je kon er weinig snelheid maken. Ook vanaf hier mocht je weer terug naar het centrale terrein om daar een soort van hele kleine (maar wel een zware) monkeybar te pakken, wat netten en grote hooibalen en je mocht het terrein weer verlaten op weg naar de Bridge of Despair. Voordat je bij de brug kwam had je eerst nog een soort trenches (twee uitgegraven gaten), daarna kwam de brug. De Bridge of Dispair is het ‘parade paardje’ van de run, na 100 meter zwemmen/waaden kom je bij de brug.

De brug zelf hangt een metertje of 3 boven het water en er zijn 4 manieren om er op te komen: Een groot net, een klein net, een touw met knopen er in en een touw zonder knopen. Het touw zonder knopen was het lastigst dus die deden we dan maar, het water uit, voetklem er in en naar boven. Maar wat dan? Het lastigste onderdeel is om vanaf het touw op de brug terecht te komen, na heel wat geklooi had ik door hoe dit moest en mocht in mijn weg vervolgen. Door wat modderbaden weer terug naar het centrale terrein voor een hangoverwall en een kleinen apenhang, hier finishte de 8 kilometer en ging de 12 kilometer door een zeer smalle watercage weer terug naar de 4×4 track en vanuit daar meteen nog een keer naar de brug. Nog een keertje de brug op klimmen met het touw en over de hangoverwall naar de finish toe, om daar een mooie medaille in ontvangst te nemen.

De Bridge of Dispair

De Bridge of Dispair

Race 3: 24 kilometer obstacle run

De volgende dag stond de 24 kilometer op het programma en die bestond uit 3 ronden van 8 kilometer die bijna hetzelfde in waren gedeeld, behalve dat de watercage nu in het 8 kilometer parcours was opgenomen. De eerste 2 rondes gingen bij mij erg goed, ik had op zaterdag rustig aan gedaan en had weinig last van mijn benen. Maar na de fungarden in de 3e ronde merkte ik dat ik steeds minder hard kon, ik had tijdens de race niets gegeten (stom) en dit hakte erg in op mijn energievoorraad. De laatste keer de brug op was een ware hel en koste een stuk meer moeite dan de vorige 4 keer. Eindelijk was daar dan de finish, hier kreeg ik weer dezelfde medaille als op zaterdag en nog een extra grote omdat we alles hadden gedaan.

Drie medailles en een t-shirt, niet slecht

Drie medailles en een t-shirt, niet slecht

Na het douchen was het alweer tijd om gedag te zeggen en richting huis te gaan, maar Iain vond dat hij ons niet kon laten gaan met slechts één shirt dus kregen we er nog 6 per persoon bij. Toch een voordeel als je helemaal uit Nederland komt. Na deze leuke verrassing was het toch echt tijd om naar huis te gaan. Danielle heeft haar eerste obstakel run gelopen op zaterdag (12 km) en Rikkert, Kevin en ik hebben allemaal de 36 km medaille gehaald waarbij Kevin ook nog 5e is geworden op de 24 km.

Pluspunten

  • Het is een mooie run met voor iedereen wat wils, er is ook een kidsrun en de 8/12 kilometer is goed te doen voor de beginnende loper die toch een keertje het buitenland wil proeven. De 36 kilometer medaille is een mooie uitdaging voor geoefende loper.
  • Het hotel is betaalbaar en ligt op 100 meter van de start.
  • Veel foto’s (21GB alleen al op zaterdag) die bijna meteen al online stonden en de aftermovie was klaar voor dat we thuis waren.
  • Veel drinkposten.
  • Bij je inschrijving krijg je een Buff, runclips en een bidon gevuld met energiebars en gelletjes (t-shirt alleen bij de Rampage900 of als je bij de 200 eerste inschrijvingen zit.)

Minpunten

  • Niets te eten onderweg.
  • Omdat het een kleine run is (600 mensen op zaterdag, 300 mensen op zondag) liep je vooral op zondag vaak langen stukken alleen.

Het is een super leuke run, hij word 4x per jaar georganiseerd en ik ga zeker nog een keer, en ik hoop met een grotere groep

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Met 16 jaar een van de jongere obstakelrunners. Heeft in 2014 circa 10 runs gelopen en loopt regelmatig runs in binnen- en buitenland.

Leave A Reply

X