Race Report: Caveman Challenge 2015

0
  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 2.5 sterren
  • Prima
  • 0/5 Gem. score

  • Beoordeeld 0 sterren0 Geen beoordelingen!

  • Caveman Challenge
  • Gepost op: : 30 oktober 2015
  • Laatst aangepast: 7 december 2015

Conclusie:

Review Caveman Challenge

Wanneer ik op de dag van de Caveman Challenge in Exloo concludeer dat het eigenlijk een perfecte dag is voor een dekentje en Netflix moet ik éven moed verzamelen. Ik heb het niet op kou en regen en uiteraard is het weerbeeld van vandaag kou en regen. Gelukkig hebben mijn buddies hetzelfde probleem en al snel worden we door elkaar opgepept in de groepsapp, we kunnen dit!

Wanneer Peter en ik om iets over tien aankomen in Exloo staat de parkeerleiding net op zijn plaats. Nadat de auto geparkeerd staat tussen de bomen wandelen we naar de start. Ik verlang nog steeds een beetje naar mijn Netflix-marathon en ontdooi wat nadat ik mijn startnummer opgespeld heb. Toch besluit ik nog even mijn jasje aan te houden en deze tien minuten voor de start af te geven bij de kledingwagen. We hebben onszelf warm gesprongen in het startvak en zijn vervolgens, stipt om 11 uur, van start gegaan om 19 kilometer af te leggen.

Wisselend parcours en een uitdaging
Na de start werd het veld netjes verdeeld dankzij het eerste obstakel. Vervolgens ging het parcours over bekend terrein in vergelijking met vorig jaar. Via touwbruggetjes, netten, tijgeren en bospaadjes kwamen we al snel bij de eerste drinkpost. TomTom gaf aan dat deze op 3,5km zat. Met in het achterhoofd dat deze lus ook voor de 6,6km was kon ik mij goed indenken dat hij hier was neergezet. Echt drinkweer was het niet, maar een slokje water om de mond te spoelen vind ik altijd fijn.
Na het slokje even door de modderbak gevolgd door een paar muurtjes en kruipnetten. Daarna volgde een flink stuk door het bos met tussendoor iets wat leek op een vervallen paardencrosshindernis. Die wij even namen zónder paard.
Na het bos werden we een stuk laag liggend land ingestuurd. Waren onze voeten nét weer opgewarmd, konden we verder met een stel natte poten. Hoort erbij, maar het bijbehorende gemopper ook. Via een muurtje én een scheef dakje kwamen we terecht bij de volgende waterpost én het deelpunt: De 19 km liep de ronde van 6,6 twee keer. Bospaadje hier, een klimrek daar en plotseling stonden we voor de op Spaanse Ruiter* geïnspireerde hindernis. Nieuwe hindernissen erbij vind ik altijd goed. Dat de organisatie de uitdaging op facebook zet dat 85% van de mensen hem niet haalt nóg beter. Dat de palen zo smal, stijl en glad zijn is dan toch even slikken. Uiteindelijk mét hulp over de hindernis gekomen.

Rondjes, ik loop alleen maar rondjes
Nadat we de 6,6 ronde nog een keer hadden gelopen kwamen we vlak voor het kruispunt een kleine opstopping tegen. Met 1500 deelnemers is het ook niet gek als je érgens een keer moet wachten. Jammer wanneer dit voor een muurtje is, maar een paar minuten wachten is natuurlijk geen drama. Even een slokje water bij de drinkpost en daarna de nieuwe lus in.
Terug naar het nu: Via modderpaadjes kwamen we al snel bij de apenhang waarbij hulp om de benen op het touw te krijgen wel fijn was. Er hing een touw om eventueel omhoog te klimmen… Maar bij obstakelruns mag je elkaar gewoon helpen, dus waarom ook niet. Al snel waren we allemaal over en konden we verder door het bos. Dat de organisatie goed bekijkt wat andere runs doen werd hier duidelijk: We mochten gaan lopen met gevulde zakken. Ik kon geen verschil in gewicht ontdekken en kwam al vrij snel tot de conclusie dat de meest handige manier om ze op te dragen op de schouders was. Met wat hulp lag hij al snel op zijn plek en kon ik beginnen aan mijn ronde. Die ‘ruw’ werd verstoord door een stukje tijgeren. Dat lukt dus niet met een zak op de schouders. Slepen met de zak en vervolgens mijn lotgenoten vragen om hulp om hem weer op de schouders te krijgen.  Voor het gemak was het fijner geweest om twee kleinere zakken te hebben in plaats van één grote. Maar: Dat is een klein detail. Eigenlijk zijn rondjes sjouwen best leuk.

Behoefte aan eten
Op het stuk tijdens de MBT-route merkte ik dat ik echt leeg begon te raken. Ik had onderweg geen eten gespot en na een kilometertje of 15 is dat zeker iets wat welkom is. Al is het alleen al de mentale sterkte en zeker in combinatie met lange stukken rennen. De man met de hamer tikte mij even genadeloos neer. Gelukkig hadden we ná de MBT-route zicht op het laatste stuk van het 6,6km parcours. Daar moesten we heen en dat hield tegelijkertijd ook in dat eten dichtbij was. Dat we terecht kwamen op de 6,6 hield ook direct in dat het een stuk drukker werd. We kwamen een aantal wachtrijen tegen en vooral ook erg blije toeschouwers wanneer wij door de modder moesten tijgeren.

De laatste kilometer
Vlak voor de finish kwamen we een keuze mogelijkheid tegen: Staplussen of monkeybars. Omdat de monkeys niet boven water of zachte ondergrond waren moest je er via een touw inklimmen. Lukt dat niet, dan is het verstandig om de monkeys niet te doen. Deze was inmiddels erg modderig en daarom besloten dat het niet verstandig was om toch de monkeys te pakken. In plaats daarvan dus via de staplussen door. Daarna even klimmen gevolgd door twee bakken met (koud)water. En nog 200 meter tot de finish en het beruchte biertje én t-shirt om die na 2,5 uur te bereiken. Als finish-hindernis nog één muurtje over en daarna in één streep door naar t-shirt halen in de vrachtwagen, die handig geparkeerd stond tegen de finish. In de vrachtwagen kregen we ook onze drankjes en daarna werd het zoeken naar een fotograaf om onze groepsfoto te maken.

Ondertussen op het start/finishterrein…
Wat ik niet had verwacht was dat het bij het ophalen van de tassen zo’n grote chaos zou zijn. Mensen die tassen kwijt waren, schreeuwende mensen, lange wachtrijen, mensen die maar besloten te wachten totdat iedereen zijn spullen had om het dan nog eens te proberen… Dat wil je niet wanneer je het koud hebt en eigenlijk zo snel mogelijk warm wil douchen. Daar kwam direct mijn tweede onverwachte verrassing: Douchen kon alleen door middel van brandweerslangen. De keuze om dan maar snel droge kleding aan te doen en thuis te douchen was dan ook snel gemaakt. De organisatie heeft wel geprobeerd de sfeer op het terrein wat op te leuken door middel van barretjes en een bandje. Helaas konden zij de (water)kou niet wegspelen. Een tent of iets om warm te worden (bijvoorbeeld een paar vuurtonnen) was ook wel fijn geweest.

Caveman Challenge

Pluspuntjes en minpuntjes:
Met in het achterhoofd houdend dat de Caveman Challenge ongeveer de helft goedkoper is dan bijvoorbeeld een Strong Viking is het natuurlijk zo dat je deze twee niet 1 op 1 met elkaar kan vergelijken. Twee punten die in vergelijking met vorig jaar wel zijn blijven staan zijn het startnummer en het t-shirt. Zeker nu het startnummer twee speldjes kreeg en hij onderweg twee keer opnieuw is vastgezet. Nu had je hem na het finishen eigenlijk niet nodig, maar echt handig is het niet. Verder ben ik persoonlijk fan van óf bruikbare shirts óf een metalen herinnering. Verder had de chaos bij de tassen vermeden kunnen worden en een plek om te douchen of beschut om te kleden was fijn geweest. Terwijl water in overvloede aanwezig was had ik wel graag tussendoor een hapje eten gehad om ook die laatste kilometers door te kunnen knallen.
Wat ik in vergelijking met vorig jaar wel fijn vond was dat er meer uitdaging zat in de hindernissen. Apenhang, dig-in-dig-outs die zo diep waren dat je er met hulp niet uit kwam, monkeybars, een Spaanse ruiter, hogere muurtjes: Ja!
Ook de poging om het start/finishterrein iets meer aan te kleden was een mooie poging. Volgend jaar het zonnetje erbij regelen en dan komt dat ook vast helemaal goed. Met grapjes en het elkaar helpen was de sfeer onder de lopers ook erg gezellig. Laten we die gezelligheid volgende keer ook meenemen ná de finish en er een mooi feestje van maken!

Caveman Challenge: Tot volgend jaar!

Groeten Alette

*Hindernis in survivalrun

Foto’s via Caveman Challenge

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Leave A Reply

X