Raceverslag: OCRWC 2015

0

Elte deed dit jaar mee aan het tweede WK Obstacle Course Racing en schreef dit prachtige verslag.

Het is zaterdag 17 oktober 2015, half 8 ’s ochtends plaatselijke tijd op King’s Domain, Oregonia, Ohio. De zon bevindt zich ongeveer net zo ver boven de boomtoppen als de temperatuur zich boven het vriespunt bevindt: niet ver. Nerveuze lopers dribbelen rond het startterein, veelal nog dik ingepakt. Een enkele Brit kijkt onaangeslagen om zich heen in zijn korte broek. De tweede editie van het onafhankelijke Obstacle Course Racing World Championships staat op het punt te beginnen. In dit verslag deel ik mijn ervaring met de race.

OCRWC

Een dag eerder hebben de meeste atleten al kort kennis gemaakt met het parcours, bij het ophalen van hun startnummer. Op straffe van diskwalificatie is het strikt verboden om de obstakels die op het start- en finishterrein zijn uitgestald uit te proberen, maar hun aanblik gecombineerd met de aankondigingen op Facebook zijn genoeg om menigeen enige angst in te boezemen. Dit wordt zeker geen makkelijke dag. De temperatuur op vrijdag zou een mooie lentedag niet tekort doen, de kou van de volgende dag is op dat moment niets meer dan een notie in het weerbericht.

OCRWC

Een paar minuten voor 8. Met een donderende stem spreekt coach Pain de klaarstaande Elites toe, truien en lange broeken toch maar uit, nerveus dribbelend in het startvak om warm te blijven. De stijgende spanning wordt verlost door een luid kanonschot dat deze eerste groep atleten het parcours op jaagt, meteen het bos in. Het OCRWC 2015 is begonnen!

Ikzelf sta op dit moment nog dik ingepakt aan de zijkant toe te kijken, wachtend op mijn start een uur later. Een bacteriële infectie in mijn been die week heeft me gedwongen mijn doelstellingen voor de dag aan te passen: rustig lopen, finishen met bandje, vooral niet vergeten om lol te hebben. De adrenaline verdringt de hoofdpijn van de laatste dagen, dus dat zit in ieder geval mee. Mijn warming up kruist het bruggetje waar op dat moment Jonathan Albon onderdoor stuift, met dan al een enorme voorsprong op de rest. Het uur vliegt voorbij en voor ik het weet zit ik geknield in het startvak 18-24 te luisteren naar wederom een “motivational speech” van coach Pain. Hij noemt ons broekies, het zal wel. Het kanon klinkt en de race is onderweg.

OCRWC

Het eerste deel van het parcours gaat meteen het bos in, omhoog en omlaag met wat natuurlijke obstakels (denk: boomstammen die in de weg liggen). Vrij snel doemt het eerste obstakel op: een set monkey bars die deel uitmaken van het kinderparcours van King’s Domain. Eenvoudig genoeg, goede inkomer. Niet lang daarna ligt een 50 pound (een kleine 23kg) wreck bag de deelnemers op te wachten voor een rondje door de bossen. De heuvels zijn steil, vrijwel iedereen vertraagt tot wandeltempo. Omhoog, omlaag, over een muurtje, onder een brug. Ik leg de wreck bag weer terug en trek snel mijn handschoenen uit voor het eerste gesponsorde obstakel van de dag: Savage Race’s Pipe Dreams. De lange stalen buizen draaien gelukkig niet maar zijn wel nat, koud en spekglad. Ik verslik me niet, ren verder, kruip door de buizen, omhoog, terug omlaag naar de rivier waar de zijkant de keuze biedt tussen de zompige rivierbedding en natte voeten met weerstand van het water. De staart van de Female Elite startgroep gaat hier gelukkig netjes aan de kant.

OCRWC

We steken de rivier over, ik gooi wat van het koele water over mijn oververhitte hoofd. Het parcours gaat verder over een mooie trail, maar het is uitkijken voor losliggende stenen en takken. Weer omhoog, over een cargo net, omlaag, nog een keer de rivier over, verder door een leegstaande beek, de voeten zoekend naar stabiele stenen om op af te zetten. Mijn ziekte van de afgelopen week laat zich merken en ik voel me slecht, geen goed nieuws want het startterrein met al haar zware obstakels is in aantocht. Rustig en gedecideerd klim ik over The Castle en de Destroyer, als ik wil finishen vandaag is dit een goed moment om m’n kop erbij te houden. Met een korte flashback naar Toughest 24h spring ik op de automatische piloot over de Dragon’s Back. De Tire Jump, Irish Table en Hurdles gaan moeizaam maar brengen me dichter bij het lastigste gedeelte van dit stuk: de “V” monkeybars. Ik merk dat mijn lichaam en mijn hoofd nergens zin in hebben en sta even vertwijfeld boven te wachten. Een vrijwilliger schreeuwt dat ik mijn voeten mag gebruiken en rustig klim ik op die manier naar beneden. Goed voor m’n ego is het niet en snel gaat het zeker ook niet, maar ik wil hier vandaag ondanks alles mét zwart bandje over de finish komen en met trots en al in het koude water donderen gaan daar niet bij helpen. Ik kruip weer naar boven, spring van het obstakel af, glibber door de over-unders en volg een droogstaande beek terug het bos in.

OCRWC

Het parcours is weinig vergevingsgezind en voert voortdurend omhoog en omlaag, met de afdalingen soms zo steil dat ik me moet vastgrijpen aan een boom om niet voorover te vallen. Voor me en achter me zie ik inmiddels niemand meer van mijn startgroep en met wat hulp van een drankpost kom ik zowaar wat bij zinnen. Een aantal kleine obstakels (Balance Beams, Inverted Wall, Sternum Checker) gaan probleemloos voorbij voor het parcours weer omlaag draait richting het startterrein en Platinum Rig #1. Deze rig heb ik al doordacht en gaat vlot – pak de horizontale balk, swing voet in de lage ring, instabiele “T” overslaan, swing naar de laatste ringen, trap… 5cm naast de bel, swing nog een keer, raak nu wel de bel, laat los en loop weg (de bel zou niet veel later worden vervangen door een lijn om achter te landen).

OCRWC

Terug omhoog het bos in, meer over-unders door het water, meer heuvels en door naar de Weaver. De balken zijn vierkant en hangen ver uit elkaar, maar mijn lichaam is allang niet meer van plan om op te geven dus hop, eroverheen en door. Meer heuvels (had ik al gezegd dat er heuvels waren?) en op naar Platinum Rig #2. Een korte analyse, ik pak de tweede ring, swing langs de verticale buis (a.k.a. “dat ding dat je niet moet willen pakken”), grijp de derde ring die laag boven de grond hangt, en verdorie dat ding is onverwacht nat dus ik raak met mijn voeten de grond en moet opnieuw. Gelukkig staan hier maar twee andere mensen, dus kan ik meteen door met poging 2 in een andere lane. Nu zwaai ik zonder problemen door naar de lage vierkante monkeybars waar ik met handen en voeten onderdoor klim. Het pad gaat verder met voor de afwisseling een paar steile heuvels, door naar de bucket carry. Met de emmer op mijn schouder jog ik door het rondje, zet de emmer weer weg, op naar de volgende heuvels. Hier zijn draden laag boven het pad gespannen, een goed excuus om het handen en voeten omhoog te klimmen. Omlaag en weer omhoog (was dat “Baby Pinnacle”?), over een muur (“Sorry man did I kick you?” “No worries, all part of the game dude.”), “Hoist” twee wreckbags aan een katrol omhoog, Rope Climb en verder over de trails die hier bestaan uit grote losse stenen en omgevallen bomen waardoor ook op de relatief vlakke stukken weinig sprake is van rennen. In dit stuk bevinden zich ook wat kleine obstakels als “Blackout” en “Robe Burn”. “Tension” zorgt ervoor dat in ieder geval één afdaling en een klim kunnen worden overgeslagen met twee horizontale touwen.

OCRWC

Het einde van de race nadert maar er zijn nog een aantal beproevingen te doorstaan. Ik voer de apenhang twee keer uit, eerst over een dikke houten balk (Polish Traverse) en daarna over een touw (Tyrolian Traverse). Een paar heuvels verder doemt Pinnacle op, met wederom het bewijs dat het lastig is om grote dingen te beoordelen op foto’s. Dit ding is hoog, steil en de touwen hangen er niet voor niets. Ik voel me echter relatief goed, en bovendien zie ik ineens vlak voor me de jongen die ik aan het begin van de race uit het oog was verloren (ontbloot bovenlijf met sleeves, dus dat moet een Amerikaan zijn). Eenmaal boven stapt hij aan de kant en wuift me voorbij. Ik ga de bocht om en zie eindelijk de slide. Ik spring erop maar vergeet m’n voeten op te tillen waardoor ik de hele tocht omlaag water in plaats van lucht inadem. Een plons volgt en ik hoor de aanmoedigingen van de mensen op het startterrein. Ik kruip door de buizen en duik met een koprol over de incline wall, tot grote schrik van mijn moeder die de touwen niet heeft zien hangen. Met een vermoeide sprong over de laatste Sternum Checker loop ik door naar Tip of the Spear. Dit obstakel zou later veel zwarte bandjes claimen maar met m’n IROCKs heb ik prima grip en op knieën en tenen kruip ik er zonder problemen overheen. Door naar de laatste incline wall en Skull Valley. Ook hier heb ik genoeg tijd gehad om te bedenken hoe ik dit ging aanpakken. Het eerste deel bestaat uit klimgrepen in de vorm van rode schedels, deze hebben veel grip dus vormen geen probleem. Daarna volgt een net waar ik onderdoor klim. Vervolgens twee touwen met aan de overkant een randje om op te staan. Ook dit stuk blijkt later een “band cutter”, veel mensen waren hier verzwakt door Tip of the Spear of afgekoeld door de rij die zich later vormde voor dit obstakel. Ik zwaai vanuit het eerste touw naar het tweede, gooi tegelijkertijd mijn voeten over het randje en trek mezelf omhoog. Het laatste deel is een hoog net, en ik heb weinig zin om mezelf daar al hangend doorheen te werken. Ik spring dus er zo ver mogelijk in en gooi mijn voeten over de rand aan de overkant.

12140636_10153690107921499_5942245034390329831_n

Terwijl ik me iets te rustig opmaak voor mijn aanloop over het laatste obstakel (de quarter pipe) stuift in mijn ooghoek ineens de shirtloze Amerikaan voorbij. Met nog 20 meter tot de finish haal ik die niet meer in, slordig! Ik rol door het laatste net naar beneden en loop over de finish, waar Evan Dollard alle deelnemers opwacht met een medaille. Een kleine 2 uur en 10 minuten na de start heb ik de ruim 15 kilometer met dik 1000 hoogtemeters volbracht. Het parcours dit jaar was om van te smullen, met prachtige paden en uitdagende obstakels. Het enige minpuntje was de rij die later op de dag ontstond bij Skull Valley, waar een groot aantal mensen erg afkoelde en met de finishboog in zicht alsnog hun bandje moest inleveren. Ondanks mijn fysieke problemen heb ik erg genoten van een strak georganiseerde race op een prachtig parcours. Alle verwachtingen werden waargemaakt.

OCRWC

Maar dit verslag is nog niet klaar, want op zondag vond de teamrace plaats. Deze had dit jaar een nieuw formaat bestaande uit vier delen: snelheid, techniek, kracht en teamwork. De eerste drie delen moesten worden uitgevoerd door één individueel teamlid, met een gezamenlijk laatste deel. Wie goed naar het parcours van zaterdag keek kon deze delen al voorzichtig onderscheiden. De race zou starten om 9 uur met een briefing om 8:45. Dit tijdstip ging geruisloos voorbij en overal stonden verwarde atleten wolkjes de kou in te blazen, de temperatuur lag deze dag nog een aantal graden lager dan de dag ervoor. Een applaus ging dan ook door het terrein toen de reden van de vertraging bekend werd gemaakt: het parcours werd omgelegd om de stukken water er uit te halen. Aangezien teamleden stil moesten staan tijdens de andere specialisaties was het risico op onderkoeling te groot. Een half uur na de geplande start ging het Elitevak alsnog van start, waarbij het weigerende startkanon (dat pas af ging toen iedereen zich al op de eerste heuvel bevond) voor enige hilariteit zorgde. In mijn team bestaande uit Alexander (kracht), Rick (techniek) en mijzelf was ik verantwoordelijk voor de snelheid, dus met de spierpijn van zaterdag nog in de benen rende ik door de eerste heuvels, door de simpele monkeybars, waarna ik onze timing chip doorgaf aan Alexander voor een rondje over de heuvel met een wreckbag. Beneden kreeg ik de chip weer terug, klom nogmaals door Pipe Dreams (nog gladder dan zaterdag…) en verder door de heuvels.

OCRWC

Het stuk rivier in het parcours was vervangen door een wat Nederlands tafereel: een vlak(!) fietspad. Terug door de drooggevallen sloot klom ik over The Castle en gaf de chip door aan Rick voor het obstakelgedeelte, bestaande uit de Destroyer, Dragon’s Back, V-monkeybars, de Platinum Rig en nog wat obstakels in het bos. Daarna was de beurt wederom aan Alexander voor het klim- en zeulwerk in het parcours. De krachtmensen waren de enigen die nat werden deze dag, met de slide als laatste onderdeel van hun solo. Het laatste gedeelte van het parcours moest als team worden afgelegd, waarbij de touwen van de hoge incline wall waren weggehaald en de tip of the spear was omgebouwd naar een puntdak waar het hele team overheen moest. Skull Valley werd een stuk eenvoudiger als team: met één teamgenoot aan de overkant kon de rest naar binnen worden getrokken. Daarna over de quarter pipe, en met een Nederlandse vlag over de finish.

Team

Van te voren had ik mijn twijfels over de specialisatie-opzet van de teamrun. Eén van de charmes van OCR is dat je een alleskunner moet zijn, wat deels teniet wordt gedaan door de onderdelen los te trekken. Het pakte echter goed uit, met genoeg variatie in de afzonderlijke onderdelen. Daarbij was het totale parcours korter dan de enkele race, waardoor er een snelle wedstrijd ontstond waarin continu overal wat te zien was. De geweldige OCR-sfeer was daarnaast de hele tijd onverminderd aanwezig, iets waaraan de repetitieve one-liners van Evan Dollard bij ieder team dat over de finish kwam niets afdeden…

OCRWC

Al met al een zeer geslaagd weekend met een prachtige race. Volgend jaar zal het OCRWC op een andere locatie plaatsvinden, ik twijfel er niet aan dat ze er net zo’n spektakel van maken als dit jaar!

OCR World Championships 201522 countries. Bitter cold. Over 50 obstacles. Our full length video coverage of the OCR World Championships is finally here. Relive it all again.Music: “Becoming the Wolf” by Austin Poole Music

Posted by Obstacle Racing Media on Sunday, November 1, 2015

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

Team DMM is het Dutch Mud Men lopersteam. Met bijna 3.000 fanatieke obstacle runners is dit de community voor obstacle runs in Nederland. Meer info vind je hier: Team DMM.

Leave A Reply

X