Spartan Trifecta USA part 1 – Spartan Beast

Inmiddels heb ik al heel wat Spartan Races mogen doen in Europa; Spanje, UK en Duitsland. Een Europese Trifecta is op zak. Maar dat smaakt natuurlijk naar meer. Dus reisde ik af naar the USA om daar m’n Amerikaanse Trifecta in de wacht te slepen. De eerste race die op het programma stond was de Spartan Beast in New Jersey. Dit bleek achteraf ook gelijk de zwaarste race te zijn. Ik besloot er ‘open minded’ in te staan. Mijn doel; heelhuids over de finish komen.

Spartan Beast New Jersey

In de ochtend was het nog fris, dus uit voorzorg had ik mezelf ingesmeerd met Born Protect (te koop bij Dutch Mud Men Shop) en mijn wetsuit (a.k.a. mijn lifesaver) aangetrokken. Zodra de Aroo’s waren geroepen, klonk om klokslag 11 uur het startsein en kon ik vol met zenuwen van start. Als eerste stond de Spartan Beast op het programma.

Het begon al gelijk met een zware klim en vanaf dat moment wist ik dat dit een lange, zware race gaat worden. Mijn hartslag zat in mijn keel en mijn benen zaten gelijk vol. Na de eerste paar miles en de eerste bekende Spartan obstakels was het duidelijk dat iedereen al uitgeput was. Het terrein bestond voor het grootste gedeelte uit bergen, waarbij het einde van de berg niet te zien is. Van te voren had ik al bepaald dat ik ‘uphill’ stevig zou doorstappen om mijn benen en energie te sparen, zodat ik ‘downhill’ vol gas kon geven. Dit heb ik de hele race vol kunnen houden.

Spartan Beast Sofie

Spartan races hebben over het algemeen dezelfde obstakels; voornamelijk veel til,- sjouwwerk en daarnaast touwklimmen, kruipen en over muren heen. De races onderscheiden zich voornamelijk in het parcours. Gedurende de race wist ik ook dat er nog een hele zware obstakel op me te wachten stond namelijk de ‘bucket carry’. Hier moet je een emmer vullen met grind en dan de berg op…. en af. Tijdens het dragen van de emmer en de berg op te slenteren (want harder kun je niet) dacht ik maar 1 ding, stap voor stap doorlopen, des te eerder ik bij de finish ben. Ik wilde absoluut niet stoppen of de emmer op de grond zetten want het is zo veel zwaarder om dan weer de emmer op te moeten tillen en de berg verder op te lopen. Verstand op nul, blik op oneindig en gaan.

Na mile 3 ( zo’n 5 km) had ik het mentaal zwaar. Ik had geen zin meer en wilde opgeven. Maar toen bedacht ik me dat er zoveel mensen zijn die zouden willen dat ze deze kans kregen, dat ik al snel had besloten gewoon door te lopen en niet zo te zeuren. Wat me energie gaf, was het feit dat als je berg op loopt, je ook altijd weer de berg af kan rennen. En dat ‘downhill’ rennen gaf me ‘bergen energie’. De meeste obstakels gingen me redelijk goed af, op een paar na, zoals de Hercules Hoist (een touw met een zak zand eraan die je omhoog moet trekken). Ondanks dat vrouwen een lichter gewicht hadden dan de mannen, kreeg ik dat ding echt maar 1 meter van de grond. Naast me zat een andere atleet die het ook niet lukte, dus besloten we onze krachten te bundelen en elkaar te helpen.

Ook lukte het me niet de ‘rig’ (combinatie van ringen, stangen, touwtjes etc.) te volbrengen. Dit tot grote teleurstelling. Over het algemeen weet ik deze altijd wel met een redelijk gemak te volbrengen. Echter halverwege de gladde, rechte stangen kwam ik niet. Dus daar ging ik mijn eerste dertig burpees doen. Gelukkig zat het weer mee en probeerde ik tijdens het rennen zoveel mogelijk van het uitzicht te genieten, want die was waanzinnig!

Spartan Beast Sofie

Zo liep ik heuvel op, heuvel af, de bossen in, het water door, over de stenen, door het zand, mile na mile. Hoe zwaar het fysiek soms ook was, het was voornamelijk een mentale strijd. Wéér die heuvel op, wéér door het water, zware benen, kou, hitte, vermoeidheid, honger of juist misselijk. Maar opgeven is voor mij geen optie. Ik ben bevoorrecht dat ik zo gezond ben en de mogelijkheden heb om te reizen en deze race te doen, dus probeerde ik zoveel mogelijk te genieten. Uiteindelijk kwam de finishline in zicht en wist ik uitgeput in een tijd van 04:56:48 te finishen. Toen ik de resultaten bekeek, was ik best trots, 8ste van de 640 vrouwen, 4de in mijn leeftijdscategorie. Dit was werkelijk waar fysiek de zwaarste race die ik ooit heb gedaan. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Naast de Spartan Beast dien je ook een Spartan Super en Spartan Sprint te lopen voor je Trifecta. De komende dagen lees je de rest van het verslag.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.

Leave A Reply

X
X