Raceverslag Spartan Duisburg, Girl on a Mission

0

In de vroege ochtend waren we met zijn achten vertrokken vanuit Breda om naar Duisburg te rijden voor de Spartan Super en Sprint van Spartan Duisburg. De reis verliep vlotjes, na een korte pitstop waren we zo in Duisburg aangekomen. En zoals we gewend zijn van Spartan was de organisatie tot in de puntjes verzorgd; genoeg parkeergelegenheid, vrijwilligers die je de weg wijzen en alles was duidelijk aangegeven. Wat dat betreft heeft Spartan het echt goed voor elkaar. Aan alles is gedacht van merchandise tot aan de kidsrun, genoeg eet/ drink gelegenheid, omkleed ruimtes etc.

Spartan Duisburg

Na het ophalen van de startnummers, mezelf te hebben klaargemaakt en alle andere mederunners gedag te hebben gezegd, was het tijd om naar het startvak te gaan. Ik liep mee met de elite, want de eerste tien vrouwen en eerste tien mannen zouden een coin krijgen. Dat betekent dat je naar het EK/ WK mag en daar in het elitevak mag starten. Ik had geen idee waar ik stond omdat ik nog niet eerder bij de Spartan Elite had meegelopen. Daarom wilde ik mijn eigen race gaan lopen en wel zien waar ik zou eindigen. De rode zweetband (om herkenbaar te zijn als elite) had ik om mijn arm gedaan en met flinke zenuwen en toch wel een gevoel van trots van start. In het begin zit mijn adem al in mijn keel en aangezien lopen niet mijn sterkste kracht is, liep ik op mijn eigen tempo en liet ik mij niet gek maken door de snelle start van de anderen.

Het water in

Al snel liep ik het bos in, waar ik -met een boomstam en later met een zandzak in mijn nek- zelf de weg moest zien te vinden door de bomen en struiken. Dit maakte het interessant, geen looppaden maar zelf je route door het bos bepalen. Na het bos ging ik het water in en zag al dat er werd gezwommen. Het weer was goed, de zon kwam door en ik had mezelf al ingesmeerd met Born protect, dus met frisse tegenzin sprong ook ik het water in. Het meertje was niet zo koud en met de zon op mijn gezicht voelde ik me prima toen ik het water uitstapte.

Spartan Duisburg

Veel afwisseling

Ik liep het bos uit en de route vervolgde zich door lange stukken rennen over het asfalt. Dit is niet wat ik gewend was van Spartan. De races moeten het voornamelijk hebben van uitdagend en ruig terrein met (veel) hoogte meters. Het lopen werd wel onderbroken door de scheepsketting die ik -in mijn nek en gedrapeerde over mijn armen-  over een hele lange route moest meenemen. Het stuk was erg lang, waardoor die ketting echt ging irriteren, zwaar werd en pijn begon te doen. En zo hoort het ook. Het parcours wisselde zich verder af met bos, asfalt, grind en zwemmen… lange stukken zwemmen.

Nieuwe obstakels

Naast de welbekende Spartan obstakels zoals de atlas carry, sandbag carry, muurtjes en spearthrow, waren er ook een paar nieuwe obstakels. Bijvoorbeeld de slackline, van touw naar touw en met twee banden over een 400m baan lopen. Op het einde moest je een heel eind zwemmen en daarna nog zo’n anderhalve km lopen. De vermoeidheid begon erin te sluipen en toen ik na een lang laatste zwemstuk het water uitkwam, merkte ik dat ik echt zware benen had. Hier hadden triatleten het dus over, de moeilijke overgang van zwemmen naar lopen. 

De laatste kilometers

De laatste paar kilometers waren in zicht en ik kwam het startterrein weer op. Echter stonden mij voor de finish nog een aantal obstakels te wachten, waaronder de spearthrow. Ik gooide en de speer bleef in de hooibaal hangen. Gelukzalig liep ik door, maar werd teruggeroepen door de ‘ officials’. De onderkant van de speer was gezakt en raakte de grond. Ondanks dat de punt bleef hangen moest ik toch burpees doen. Aan het einde van de race en met de adem van mijn concurrenten in mijn nek, wist ik onder toezicht oog van een official (die elke burpee beoordeelde en telde) er nog 30 burpees uit te slepen. Helemaal gebroken probeerde ik nog zo hard als ik kon naar de finish te rennen. Eenmaal over de finishline stortte ik in, maar tot mijn verbazing kreeg ik een coin in mijn hand. Ik was zesde geworden van de elite! Kapot maar zeer tevreden ging ik in het zonnetje genieten, wat eten en drinken en mezelf opmaken voor de sprint.Spartan Duisburg

De organisatie van Spartan Duisburg was erg goed, super vriendelijk en behulpzaam personeel. De vrijwilligers top en de officials bij de elite streng (wat ik echt een goede zaak vind!). De obstakels waren degelijk en bestonden voornamelijk uit sjouw, til en sleepwerk, met hier en daar een technisch obstakel. Het parcours viel wel tegen, veel asfalt en lange rechte stukken rennen. De lange zwemgedeelten maakte wel weer veel goed. Spartan Duisburg was een leuke en degelijke Spartan race en met de coin in mijn hand keerde ik tevreden weer naar Nederland toe. Mission acclompished.

Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

Leave A Reply

X
X