Raceverslag Strong Viking Brother Edition

Zaterdag 15 oktober 2016 was voor mij de grote dag voor een bezoek aan de Strong Viking Brother edition in Spaarnwoude. Voor mijzelf de 2e obstakelrun ooit.

Eerste Strong Viking

Ikzelf ben nog zo groen als gras op dit gebied en ben zeer enthousiast geworden na de afgelopen Mud Masters in Biddinghuizen, zeg maar gerust dat het OCR virus mij heeft gegrepen. Die keer had ik de 12 kilometer gedaan omdat ik werkelijk geen idee had wat ik van mijzelf moest verwachten. Maar achteraf had ik het idee nog wel wat meer te kunnen.
Voor deze keer had ik besloten om de 19 kilometer te gaan doen en had daar ondertussen de nodige bootcamp lessen en hardloopsessies voor gedaan ter voorbereiding.
Uiteindelijk werd ik die dag om 08:00 uur opgehaald door mijn brother in crime en tevens chauffeur van de dag Frenky. Hij was het die mij had overgehaald om de 19 te gaan doen dus waarom ook niet dacht ik nog bij mezelf.
Zoals de meeste van jullie wel weten was de zaterdag nou net die ene dag dag het zonnetje ons volledig in de steek had gelaten en wij daarentegen werden voorzien van de nodige motterige regen plus bijbehorend parcours.
De route naar het terrein was duidelijk aangegeven en was dus ook niet moeilijk te vinden. Het kan ook geholpen hebben dat onze chauffeur er al de nodige keren was geweest 😉 We hadden besloten om na de wedstrijd groep te starten zodat we redelijk op tijd klaar zouden zijn en niet vast kwamen te zitten in vertrekkend/aankomend verkeer. De parkeerplaats was sober en met 8€ nou niet bepaald goedkoop. Voor dat geld mocht je echter wel over mooie matjes naar je plek rijden zodat het gras redelijk intact bleef.

Voor de run

Vanuit hier een lekker wandeling naar de inschrijftent waar alles goed voor elkaar was en iedereen redelijk snel geholpen was en door kon gaan richting het startterrein.
Nu werd al goed duidelijk dat het terrein lekker drassig was door de vele regen die de dag en avond daarvoor was gevallen. Ik kwam al lekker in de mood.
Op het startterrein aangekomen was de sfeer redelijk vlakjes. Misschien was het omdat de muziek nog niet volle bak aanstond of omdat de meeste de avond daarvoor flink hadden doorgehaald. In ieder geval maar begonnen met een bakkie koffie en nog wat voedsel voor de nodige extra energie.
Gelukkig werd het naarmate de dag volgde drukker en ook gezelliger. Mooi was om te zien dat een heleboel deelnemers een soort weerzien hadden en mekaar begroette alsof ze vorige week nog een runnetje met elkaar gedaan hadden. Het gaf voor mij als nieuwkomer aan dat ondanks de grote populariteit er toch een bepaalde verbondenheid met elkaar was. Na de nodige grappen, grollen de opwarmsessie en start van het wedstrijd vak was het dan toch echt tijd om alle spullen aan te gaan trekken en onze tassen af te leveren bij de gardarobe. Overigens prima geregeld!

Van start

Hierna waren we dan toch echt aan de beurt en hebben we een lekker uitgebreide warming up gedaan van een zeer enthousiaste energieke dame. De vlag van de startgroep werd uitgereikt en niet veel later konden we vertrekken.
Al snel werd duidelijk na de eerste obstakels dat de regen goed zijn werk had gedaan. Eenmaal aangekomen bij de eerste trenches bleek maar weer dat modder een 2.0 versie voor mij had gekregen. Mocht je spieren nog niet warm zijn van de warming up dan was dat na deze reeks obstakels wel het geval. Vervolgens door richting de eerste heuvel voor het schild en hamer.
Hierna al snel de eerste drinkpost met een lekkere snelle jelle. En nu wil ik alvast zeggen dat op de catering niks aan te merken was. Op alle punten was het prima geregeld en werden we geholpen door enthousiaste aardige vrijwilligers. Er waren geen grote opstoppingen en we hebben snel onze weg kunnen vervolgen.
Zo vervolgden wij onze weg door het parcours en kwamen we langs vele geijkte onderdelen uit de Strong Viking serie. Althans dat heb ik me laten vertellen. Ik was blij dat ik een winterversie van mijn under armour shirt aanhad want man man man wat was het fris. Het water heeft zijn werk goed gedaan en je moest lekker doorlopen om warm te worden dan wel te blijven.
De eerste burpees kwamen bij het hamergooien waarbij het vaak leek dat degene die ernaast gooide zelf het object was geworden. Snel 10 pakken en door… Bij het elektrapunt moet ik bekennen dat ik na een korte stop ben doorgelopen. Been there done that was het idee. Ik kreeg nog wel mee van de alleraardigste vrijwiliger dat ik een slapjanus was hahaha en gelijk had hij…;)

Nog meer obstakels

Uiteindelijk via de hammer banger en crawl up hadden wij het genoegen met de Brother Hill. Wat een mooi obstakel en eerlijk is eerlijk ben ik blij dat we hem gedaan hebben zonder touwen en netten. Goed teamwork en een grote mate van samenhorigheid maakt dit tot een succes voor velen. Vooral het snoepje na het obstakel viel in goede aarde.
De monkey bars bleken voor mijzelf te glad en driekwart onderweg was het na 2x genoeg voor mij. Door naar het skelleton frame, Rock Climb en de super gave Storm the Castle. Deze dik geowned en meteen koers gezet voor het volgende segment.
De Fjord Drop was er weer een waar menig Viking zijn angst de baas moest worden en vele hebben de weg naar beneden gevonden. Wat een gaaf uitzicht maar ook een gave kick als ook die eenmaal bedwongen is. Koud was het wel 😉

En door!

Hierna een mooi stuk waar het wonderwel zeer rustig was. Op sommige stukken zagen we helemaal niemand of vrij weinig mensen. Super gaaf en bijna niet te geloven dat we toch op het parcours zaten. Leuke gekkigheid tussendoor was het paintbal schieten op de tonnen waarbij je in 3 schoten 1x de ton geraakt moest hebben. De tonnen hingen in de bomen voor je maar mocht je evtenueel toch missen was het wederom burpees pakken.
Uiteindelijk zijn we via vele andere obstakels weer in de skibaan gekomen die deze keer alleen aan de onderkant gebruikt werd. Ik merkte dat de nodige mensen ook de Hills versie hadden gedaan hier en zich hadden verbaasd dat ze niet naar boven hoefde te lopen. Later begrepen wij van de organisator (Jan bedankt) dat alleen in de Hills Variant de run naar boven gemaakt wordt en dat bij de andere deze laag zou blijven.

Bijna klaar

Het venijn zat hem wat mij betreft in de staart met de nodige heuvels die hierna nog kwamen. De zakken omhoog en omloog op de berg waren een redelijke aanslag op mijn kuiten. Ook de strong wall en het dikke touw hebben de nodige energie uit mijn armen weten te halen. Toen wist ik al dat de Varjagen Saga nog moest volgen.
En tja wat zal ik er over zeggen. De saga hield bij mij op toen ik aankwam op het gedeelte van de ronddraaiende wielen. Ik had de lengte niet om vanuit de buizen naar de wielen te komen. Helaas pindakaas en volgend jaar maar eens een andere manier uitproberen. De ringen gingen vervolgen weer goed maar het “peg board” bleek ook een brug te ver te zijn. Nou bleek dat vele wedstrijdrenners alsnog op dit laatste obstakel hun band hebben moeten inleveren. Later kwam de veelgehoorde klacht dat het board te laag zou hangen en vooraal voor de langere deelnemers. Dit bleek echter bewust gedaan te zijn zodat de moeilijkheidsgraad van het obstakel omhoog ging. Een bewuste keuze dus.

Finish!

Hierna door naar het eindpunt en man man man wat was het binnenkomen een feestje! De volgende ploeg die klaar staat om te vertrekken, het publiek, de muziek en de speaker. Mooi moment zo bovenop die toren.
Hierna foto maken, shirt ophalen en je welverdiende bandje innen. Je ziet dat het een geoliede machine is waarbij over alles nagedacht is. Daar waar vorige jaar sommige zaken iets minder waren bleek het dit jaar al weer beter te gaan. Met de routing zit het verder snor, je biertje, het ophalen van de tassen, de douche en omkleedgelegendheid. Het zit allemaal goed in elkaar en zolang de douches werken kan je ook weer schoon vertrekken.
Hierna hebben we nog even met wat mensen van de organisatie gesproken over onze ervaringen en zijn we die welverdiende hamburger gaan halen. Nou moet ik zeggen dat die ,zeker gezien de prijs, me wel een beetje tegenviel.

Conclusie

Moe en voldaan kijk ik terug naar een hele mooie dag waarbij ik de nodige uitdagingen ben tegen gekomen. In ieder geval kan ik zeggen dat mijn obstakel avontuur zeker nog geen eind heeft gekregen en hoop ik jullie nog eens te zien op één van de runs in 2017.

Winterhell
Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.

Leave A Reply

X
X