Team Dutch Mud Men @ Tough Mudder Berlin 2013

2

Anderhalve week geleden gingen we met een afvaardiging van Team Dutch Mud Men naar de Tough Mudder Berlin. Een opsomming van alle obstakels gaan we deze keer niet doen. Daarvoor hebben we een mooie review van Tough Mudder Scotland geschreven. Deze keer dus een (reis-)verslag van één van de eerste Dutch Mud Men reizen zodat jullie ook idee hebben hoe we dat precies doen.

Op naar Berlijn Oost-Duitsland

Voor een Amerikaan is 90 minuten onder Berlijn ook Berlijn, want dat klinkt zo lekker werelds. Nou, de Lausitzring ligt niet helemaal in Berlijn, dus we sliepen met zes man in Dresden. Nummer zeven en acht verbleven wel in Berlijn omdat ze er een lang weekend van wilden maken. Via onze Facebook-events hadden we alles vooraf geregeld qua verblijf en vervoer. Rudy en Sven reden vanuit Amsterdam direct naar Dresden. Jeroen en ik deden nog vlug even mee aan de Harbour Run op zaterdag en zijn daar direct in de auto gesprongen. Toine was ook die kant op gekomen en op Eindhoven CS hebben we Erik opgepikt. Op weg naar Dresden!

Er zat behoorlijk wat obstacle running ervaring in de auto, dus de (sterke) verhalen brachten ons vrij snel naar Oost-Duitsland. Dresden hadden we gekozen omdat de dichtsbijzijnde stad met hostels was, niet omdat het ook wel het Florence aan de Elbe genoemd wordt. We hadden daar voor weinig geld iets in een prachtig oud gebouw met een zespersoonskamer geboekt. Aangezien het intussen zaterdagavond was en we op zondagochtend de modder in mochten zijn we snel een italiaan op gaan zoeken. Met een pizza en een paar Peroni’s achter de kiezen hebben we nog één Duits biertje gedaan om onszelf moed in te drinken en zijn we gaan slapen.

De volgende ochtend hadden we ons eigen ontbijt wat we de dag eerder gekocht hadden en trokken we onze gear aan. Schoenen met grip, handschoentjes en Dutch Mud Men shirts. Droge kleding en een handdoek in de tas en op naar het racecircuit. Dat stond al prima aangegeven en voor 10 euro mochten we parkeren voor de deur. Medelopers Kevin en Brian waren intussen (samen met support) vanuit Berlijn overgekomen. Het startnummer ophalen ging niet helemaal vlekkeloos, maar we waren ruim op tijd. Het startgebied was een stuk kleiner dan in Schotland en in twee delen gesplitst. De faciliteiten waren verder wederom top. Je laat je tas in een tent in een bepaalde zone achter en deze wordt op je arm geschreven met een watervaste stift. Uiteraard gaat deze watervaste stift ook op je voorhoofd!

Team before

Tough Mudder Berlin-Brandenburg

Een Tough Mudder start eigenlijk al 20 minuten voor het startschot zelf met het ophypen, wat ze tot kunst verheven hebben. Hier was hij in het Duits en was hij in twee delen gesplitst. Eerst deden we een soort van warming-up onder het genot van wat beukmuziek. Aan het einde kwam de MC van het podium en ging midden in de groep staan. Hij vroeg iedereen naar hem toe te komen en stak zijn arm in de lucht. Daarna was het de bedoeling dat iedereen heel dicht op elkaar ging staan en naar het midden ging om elkaar handen allemaal in het midden te hebben. Samen met nog zo’n 300 Duitsers stonden we samengeperst Tough Mudder te roepen. We waren in ieder geval warm!

Deel twee bestond uit het beroemde muurtje waar je overheen mag om vervolgens alles door te nemen; zitten je veters vast, welk teken moet je maken als je in nood bent en begrijp je dat het geen race is? Ook werd er verteld dat sommige deelnemers Tough Mudder niet zwaar genoeg vinden. Mocht je dus als team de boomstam tegen komen die de organisatie ergens neergelegd had, dan mocht je die meezeulen over het parcours, zodat je wel een toontje lager zou zingen. Je voelt hem al aankomen… We sloten af met de Tough Mudder Pledge (in het Engels) en mochten daarna van start. Hoorah!

arctic enema

Acht brede Hollandse smiles renden weg de eerste modder in. De eerste paar honderd meter bestond uit het verlaten van het circuit. Vol met enthousiasme pakte Toine een grote pillon die naast de weg stond en begon er doorheen te toeteren “When I say Tough, you say Mudder…. Tough…. Tough….. Tough…..” Elke Duitser schreeuwde mee en de sfeer was bijzonder goed. Hier geen rivaliteit met onze oosterburen in ieder geval. Onze smiles werden nog iets groter toen we een aantal meter verderop een drie meter lange oranje boomstam naast het parcours zagen liggen. Hoorah, oranje is de kleur van Dutch Mud Men (en Tough Mudder natuurlijk)! De boomstam ging bij twee man op schouders en vrolijk hobbelden we verder naar obstakel 1.

De obstakels zal ik zoals genoemd wat korter behandelen, waarbij ik Tough Mudder Scotland als onze referentie gebruik. De Glory Blades leken in ieder geval wat lager dan vorige keer. Arctic Enema was net zo koud, maar we hoefden iets minder diep te duiken deze keer, jammer. Kiss of Mud (het tijgeren door de modder) inclusief boomstam was helemaal te gek. Het had de hele week geregend en het complete parcours lag vol met (natuurlijke) modder. We kwamen er dus ook bijna 100% covered in mud weer uit zoals je hieronder kunt zien!

Kiss of mud

Bij Hold your wood twijfelden even wat we moesten doen. We hadden toch al hout? Nou ja, dan maar een boomstammetje extra mee. Het was overigens goed opletten waar je liep hier, want er lagen overal grote takken en boomstronkjes. Zoals het bij echt teamwork hoort liep er eigenlijk altijd wel iemand voor de twee boomstamdragers uit om ze te waarschuwen voor problemen op het parcours. Het volgende obstakel was een verbeterde variant van Schotland. Human Gecko was vervangen door Just the tip, waarbij je een paar meter jezelf vooruit moest schuiven boven het water en alleen de bovenkant vast kon houden.

Just the tip

Vervolgens kwam de Cage crawl, één van mijn favorieten. Het water stond hier een stuk hoger dan de vorige keer. Dat er file ontstond doordat de voorgangers heel langzaam gingen en dat er golven gemaakt werden waardoor je ook nog eens water binnenkreeg maakten het nog beter. Je gaat hier op je rug met een heel klein beetje “lucht” onder een hek door achteruit, zodat je niet weet hoever het nog is. Je oren zijn onder water en je ziet links en rechts niets, dus het is even heerlijk rustig. Verder liepen we natuurlijk op een race-circuit, dus zoals gewoonlijk moest er ook een autoband mee onderweg.

Cage crawl

Het was opmerkelijk rustig tijdens het lopen. We hoorden naderhand dat er op zaterdag zo’n 5.000 deelnemers waren en op zondag maar 800. En dat voor een groot land als Duitsland. Hopelijk heeft dit geen gevolgen voor Tough Mudder Nederland komend jaar. We mochten door naar het volgende obstakel. De boomstam werd lekker doorgewisseld en we kwamen nog steeds veel modder en heuvels tegen. Bij de Fireman Carry mocht je een andere “Mudder” op je rug meenemen. Nou had ik al een boomstam vast, dus dat zou wat veel van het goede worden. De creatieve oplossing was om gewoon een teamgenoot aan de boomstam te hangen en zo over het parcours te gaan! Onderweg nog altijd veel modder. Rollend over elkaar heen gingen we verder door de modder. Iedereen probeerde elkaar zo vies mogelijk te maken en zo hard mogelijk te lachen.

Dit was buitenspelen voor volwassenen in optima forma!

Trench warfare was wat aan de korte kant en de Berlin Walls, die hier natuurlijk heel toepasselijk waren, zijn nog steeds 3 meter hoog. Ook bij het Spiders Web hielpen alle deelnemers elkaar heel goed doordat er onderaan 10 man (en ook vrouwen) lagen om het net strak te houden. De Mud Mile was wederom lang geen mijl, maar alle modder op het parcours had dat allang goedgemaakt. De boomstam legden we overigens meestal netjes naast het obstakels als hij er niet overheen mocht. Een boomstam over een muur van drie meter hoog heengooien is niet helemaal veilig natuurlijk.

Electric Eel

Het eerste obstakel waar een paar man (waar waren de Dutch Mud Chicks?) tegenop keken was Electric Eel; tijgeren door een bak met water waarin stroomdraden verticaal hangen. Na een paar prima stroomschokken waren we er zo doorheen. Anders trokken we elkaar er wel vlug uit. Met de boomstam in de nek gingen we weer door. Op naar de monkeybars bij Funkey Monkey. Helaas viel de helft van het team eraf. Deze keer waren ze niet van hout, maar van ijzer waardoor ze nat en spekglad waren. Geen excuus, maar wel het resultaat.

Hierna de vijf meter hoge jump in het water zoals jullie hem ook kennen van Mud Masters, Walk the Plank. Na nog een stuk hardlopen gingen we langzaam weer terug richting de start. Onderweg kwamen we Boa Constrictor nog tegen. De keer waren de buizen niet geribbeld, maar glad. Stukje zwaarder, maar wel nog leuker. Als back-up werd en soms een touw in de buis gegooid om de Mudders omhoog te trekken. Dirty Ballerina sloeg nergens op deze keer. Er waren wat slootjes gegraven waar geen water in stond… Als vermaak hebben we dus van onze boomstam maar een bruggetje gemaakt zodat we nog een mooie balansoefening hadden.

Walk the plank

Hierna leken we in een Spartan Race terecht gekomen te zijn. In de Burnzones mochten we even fysiek aan de slag zonder obstakel. Op handen en voeten lopen en wedstrijdjes wie het meeste push-ups kon doen onder toeziend oog van de Duitse drill sergeant. Nu mochten we op naar de laatste twee signature obstacles van Tough Mudder. Als eerste kwam Everest die lager leek dan in Schotland en een stuk eenvoudiger was dan de Pipe Runner van Mud Masters. Nadat we nog een paar mensen omhoog geholpen hadden stonden we voor het toetje; Electroshock therapy!

Electroshock therapy

Stroomdraden met daarop 10.000 volt op een ondergrond van modder, een man met tuinslang die alles goed nat houdt en twee rijen hooibalen onderweg. Hier gingen we natuurlijk met onze boomstam doorheen, die moest mee naar de finish. Toen mij mede boomstamdrager achter me gestrekt ging bleef ik hangend aan de boomstam op de tweede stapel hooibalen liggen. Samen met Jeroen hebben we de boomstam er toch doorheen gesleept. Helaas had teamgenoot Toine iets meer moeite met stroom en hier liet het teamwork zich weer gelden. Toine beschrijf het in zijn eigen review het beste.

Het kostte heel wat overtuigingskracht van zowel mijn team, maar ook de man met microfoon aan de finish die mij zag twijfelen. Maar ook ik moest mijn angsten onder ogen zien en er door heen rennen. Helaas viel ik vlak voor het einde, ik lag languit in de modder veilig onder de draadjes en was flink geraakt door een schok, ik vond het mooi geweest en besloot er langs de zijkant uit te kruipen, waar de rest het niet mee eens was overigens. Onder aanmoediging van het sterke team om mij heen liep ik terug om een tweede poging te wagen en er helemaal doorheen te rennen, en tot mijn verbazing liepen zij allemaal met mij mee. – Toine

Dus ja, het koste ons een extra keertje door de Electroshock therapy om als team te finishen, maar zo hoort het! Acht oranje hoofdbanden in the pocket! (Voor de oplettende lezer, we zijn er inderdaad eentje kwijt op de foto. Sven is gewoon teruggevonden.) We hebben al heel wat obstacle runs meegemaakt en vaak ook samen gelopen met anderen, maar dit was echt een staaltje teamwork!

Team after

The aftermath

Modder

Zelden hebben we zo onder de modder gezeten als bij deze Tough Mudder. Het zat werkelijk overal en het voelde alsof ik twee keer zo zwaar was. Toch zagen we bij iedereen die witte tanden door de grote glimlach. Even afspoelen was dus ook geen overbodige luxe. We hadden bij de finish een space blanket gehad en die hield je wel warm. Dat was ook wel nodig. Na het schoonspoelen, omkleden, herstelfrietje en nog wat te drinken zijn we weer huiswaarts gekeerd.

In het hostel hebben we onszelf en onze spullen echt schoon kunnen maken. Dat arme doucheputje heeft nog nooit in zijn leven zoveel zand te verwerken gehad! Vervolgens zijn we gaan eten en iedereen was zwaar enthousiast en kon niet stoppen met mooie verhalen vertellen. Het was echt een topdag geweest. Na een bezoekje aan de Irish Pub was iedereen zo moe dat we zijn gaan slapen om de volgende ochtend terug naar Nederland te rijden.

Conclusie

Het teamgevoel dit weekend was helemaal te gek. Dat zal me zeker het meeste bijblijven. Iedereen hielp elkaar er doorheen waar nodig en geen obstakel was te zwaar, zelfs niet met een boomstam. Ook buiten het evenement zelf was de sfeer super en hebben we een heel leuk weekend gehad met zijn allen. Dit is absoluut voor herhaling vatbaar en ik kijk dan ook weer uit naar de volgende events in het buitenland.

Tough Mudder zelf blijft een heel goed evenement met world class obstacles dat sterk in elkaar zit. Deze editie was niet zo heel druk, maar de obstakels waren top. Ook de grote aanwezigheid van modder overal droeg heel goed bij aan de funfactor. In 2014 zal ik hier ook zeker aan mee blijven doen, liefst met een nog groter team!

Met Dutch Mud Men mee

Wil je nou ook een keertje met ons mee? Ons team is intussen meer dan 140 personen sterk en daarmee groeit ook de groep die meegaat naar de speciale evenementen in het buitenland. Dit jaar hebben we in ieder geval nog Getting Tough in Duitsland op de kalender staan waar we al met een man of 10 naartoe gaan. Voor komend jaar zijn er nog grotere groepen voor zowel Rat Race Dirty Weekend als Judgement Day. Kijk hier op onze buitenland-kalender om te kijken of er voor jou ook iets tussen zit.

Hier een lange (20 minuten) samenvatting van onze Tough Mudder gemaakt door Kevin en Brian. Thanx guys!

Foto's komen van Facebook en Obstacle Adventures.
Facebook Reacties
Spullen nodig voor je volgende run? Kijk dan bij Dutch Mud Men.
Share.

About Author

begon in 2012 met een simpele kalender op Obstakels.com. In 2013 kwamen daar schoenen en kleding bij op DutchMudMen.com. Sinds 2016 is er een heuse fysieke obstacle run store en wordt er hard gewerkt aan de volgende stap van Obstakels.com!

2 reacties

  1. Pingback: Obstakels.com Wat is Team Dutch Mud Men - Obstakels.com

  2. Pingback: Update: Tough Mudder Nederland in 2014 - Obstakels.com

Leave A Reply

X